ბაგრატიონი გრიგოლ
(ახალი გვერდი: '''ბაგრატიონი გრიგოლ''' – (1789 – 1830), იოანე ბატონიშვილის (ბაგრატი...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | ''' | + | '''გრიგოლ ბაგრატიონი ''' – (1789 – 1830), [[იოანე ბატონიშვილი]]ს (ბაგრატიონის) ძე. [[ერეკლე II]]-ის შვილთაშვილი, გიორგი XII-ის შვილიშვილი, პოეტი და მწიგნობარი. |
| − | + | ||
| + | მონაწილეობდა [[კახეთის აჯანყება 1812|კახეთის 1812 წლის აჯანყება]]ში. აჯანყების პერიოდში გამოაცხადეს [[საქართველო]]ს მეფედ გრიგოლ I-ის სახელწოდებით; მას, როგორც მეფეს, მოიხსენიებდნენ ეკლესიებში. მეფის მოვალეობას ასრულებდა 1812 წლის 20 თებერვლიდან 6 მარტამდე. გადაასახლეს [[რუსეთი|რუსეთში]] და ერთხანს პატიმრად ჰყავდათ პეტროზავოდსკის ციხეში. | ||
| + | |||
| + | გადასახლებაში დაწერილი მისი ლექსები სამშობლოდან გადახვეწილი კაცის გულისტკივილს გამოხატავს. იგი პეტერბურგის ქართული კოლონიის თვალსაჩინო წევრი გახდა. 1819-25 წწ. შეუდგენია კრებული, რომელშიც შეუტანია XVIII საუკუნის დასასრულს გავრცელებული მცირე ფორმის ნაწარმოები; ლირიკული სასიმღერო ლექსები, ზმები, მახვილსიტყვაობანი და სხვა ნიმუშები ზეპირსიტყვიერებისა. | ||
| + | |||
| + | დაახლოებით 1819 წელს შეადგინა „ანთოლოგია”, რომელშიც შეიტანა ბესიკის, საიათნოვას, მზეჭაბუკ ორბელიანის, გლახა მნათიშვილისა და სხვათა ლექსები, აგრეთვე მცირე ზომის ფოლკლორული ნაწარმოებები. | ||
20:17, 17 აგვისტო 2023-ის ვერსია
გრიგოლ ბაგრატიონი – (1789 – 1830), იოანე ბატონიშვილის (ბაგრატიონის) ძე. ერეკლე II-ის შვილთაშვილი, გიორგი XII-ის შვილიშვილი, პოეტი და მწიგნობარი.
მონაწილეობდა კახეთის 1812 წლის აჯანყებაში. აჯანყების პერიოდში გამოაცხადეს საქართველოს მეფედ გრიგოლ I-ის სახელწოდებით; მას, როგორც მეფეს, მოიხსენიებდნენ ეკლესიებში. მეფის მოვალეობას ასრულებდა 1812 წლის 20 თებერვლიდან 6 მარტამდე. გადაასახლეს რუსეთში და ერთხანს პატიმრად ჰყავდათ პეტროზავოდსკის ციხეში.
გადასახლებაში დაწერილი მისი ლექსები სამშობლოდან გადახვეწილი კაცის გულისტკივილს გამოხატავს. იგი პეტერბურგის ქართული კოლონიის თვალსაჩინო წევრი გახდა. 1819-25 წწ. შეუდგენია კრებული, რომელშიც შეუტანია XVIII საუკუნის დასასრულს გავრცელებული მცირე ფორმის ნაწარმოები; ლირიკული სასიმღერო ლექსები, ზმები, მახვილსიტყვაობანი და სხვა ნიმუშები ზეპირსიტყვიერებისა.
დაახლოებით 1819 წელს შეადგინა „ანთოლოგია”, რომელშიც შეიტანა ბესიკის, საიათნოვას, მზეჭაბუკ ორბელიანის, გლახა მნათიშვილისა და სხვათა ლექსები, აგრეთვე მცირე ზომის ფოლკლორული ნაწარმოებები.
