ნადირაძე დიმიტრი
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „მაჩხანელი დიმიტრი“ გადაიტანა გვერდზე „ნადირაძე დიმიტრი“ გადა...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ნადირაძე დიმიტრი''' | + | [[ფაილი:Dimitri-maCxaneli.png|thumb|250პქ|დიმიტრი მაჩხანელი (ნადირაძე)]] |
| + | '''მაჩხანელი''' (ნადირაძე) '''დიმიტრი''' (ფსევდონიმები: „მაჩხანელი“, „თერგდალეული“, „მთადიდელი“, „ლახვარიძე“) (1861–1903) - პოეტი, პროზაიკოსი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე. იყო მოსკოვის უნივერსიტეტის თავისუფალი მსმენელი იტაცებდა ბუნებისმეტყველება, სოფლის მეურნეობისა და ეკონომიკის საკითხები, დასავლეთის ქვეყნების, რუსეთისა და საქართველოს ისტორია. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ ერთხანს მასწავლებლობდა. მშობლიურ კუთხეში დააარსა ქალთა დაწყებითი სკოლა, წიგნთსაცავი-ბიბლიოთეკა, საავადმყოფო და აფთიაქი, ააგო სახალხო თეატრის შენობა, მოაწყო „სახალხო დეპო-სალარო“. ამავე დროს ეწეოდა ლიტერატურულ მოღვაწეობას. მისი ლექსები, მოთხრობები, პუბლიცისტური წერილები ქვეყნდებოდა „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერიაში]]“, „მოამბეში“, „[[აკაკის კრებული (ჟურნალი)|აკაკის კრებულში]]“, „ფასკუნჯში“, „ჯეჯილში", თავის მხატვრულ ქმნილებებში ეხებოდა სოფლის საჭირბოროტო საკითხებს, ასახავდა მშრომელთა მძიმე ცხოვრებას, მათს უბრალოებას, სიმართლეს, სულიერ სიმდიდრეს და სიმამაცეს, ქადაგებდა სწავლა-განათლების აუცილებლობას. არსებობს და მაჩხანელის ლექსთა რამდენიმე გამოცემა („ახალი სიზმარი“, 1880, „სიყვარულის კონა“, 1881). ლექსების უმეტესობა ხალხური კილოთია დაწერილი. რამდენიმე მათგანი დღესაც პოპულარობით სარგებლობს, ხოლო „ჩემ საყვარელ სამშობლოს“, „ვედრება“, „ტურფავ, მოდი, ნუ ხარ მტრულად“ სიმღერებად იქცა. | ||
| + | ==წყარო== | ||
| + | * [[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]]. | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
[[კატეგორია:ქართველი პოეტები]] | [[კატეგორია:ქართველი პოეტები]] | ||
[[კატეგორია:ქართველი მწერლები]] | [[კატეგორია:ქართველი მწერლები]] | ||
[[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]] | [[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]] | ||
[[კატეგორია:ნადირაძეები]] | [[კატეგორია:ნადირაძეები]] | ||
19:29, 11 ოქტომბერი 2023-ის ვერსია
მაჩხანელი (ნადირაძე) დიმიტრი (ფსევდონიმები: „მაჩხანელი“, „თერგდალეული“, „მთადიდელი“, „ლახვარიძე“) (1861–1903) - პოეტი, პროზაიკოსი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე. იყო მოსკოვის უნივერსიტეტის თავისუფალი მსმენელი იტაცებდა ბუნებისმეტყველება, სოფლის მეურნეობისა და ეკონომიკის საკითხები, დასავლეთის ქვეყნების, რუსეთისა და საქართველოს ისტორია. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ ერთხანს მასწავლებლობდა. მშობლიურ კუთხეში დააარსა ქალთა დაწყებითი სკოლა, წიგნთსაცავი-ბიბლიოთეკა, საავადმყოფო და აფთიაქი, ააგო სახალხო თეატრის შენობა, მოაწყო „სახალხო დეპო-სალარო“. ამავე დროს ეწეოდა ლიტერატურულ მოღვაწეობას. მისი ლექსები, მოთხრობები, პუბლიცისტური წერილები ქვეყნდებოდა „ივერიაში“, „მოამბეში“, „აკაკის კრებულში“, „ფასკუნჯში“, „ჯეჯილში", თავის მხატვრულ ქმნილებებში ეხებოდა სოფლის საჭირბოროტო საკითხებს, ასახავდა მშრომელთა მძიმე ცხოვრებას, მათს უბრალოებას, სიმართლეს, სულიერ სიმდიდრეს და სიმამაცეს, ქადაგებდა სწავლა-განათლების აუცილებლობას. არსებობს და მაჩხანელის ლექსთა რამდენიმე გამოცემა („ახალი სიზმარი“, 1880, „სიყვარულის კონა“, 1881). ლექსების უმეტესობა ხალხური კილოთია დაწერილი. რამდენიმე მათგანი დღესაც პოპულარობით სარგებლობს, ხოლო „ჩემ საყვარელ სამშობლოს“, „ვედრება“, „ტურფავ, მოდი, ნუ ხარ მტრულად“ სიმღერებად იქცა.
