ნადირაძე დიმიტრი
| (ერთი მომხმარებლის 2 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | [[ფაილი:Dimitri-maCxaneli.png|thumb| | + | [[ფაილი:Dimitri-maCxaneli.png|thumb|220პქ|დიმიტრი მაჩხანელი (ნადირაძე)]] |
| − | '''მაჩხანელი | + | '''მაჩხანელი (ნადირაძე) დიმიტრი''' – (ფსევდონიმები: „მაჩხანელი“, „თერგდალეული“, „მთადიდელი“, „ლახვარიძე“), (1861–1903) - პოეტი, პროზაიკოსი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე. |
| + | |||
| + | იყო მოსკოვის უნივერსიტეტის თავისუფალი მსმენელი იტაცებდა ბუნებისმეტყველება, [[სოფლის მეურნეობა|სოფლის მეურნეობისა]] და [[ეკონომიკა|ეკონომიკის]] საკითხები, დასავლეთის ქვეყნების, [[რუსეთი]]სა და [[საქართველო]]ს ისტორია. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ ერთხანს მასწავლებლობდა. მშობლიურ კუთხეში დააარსა ქალთა დაწყებითი სკოლა, წიგნთსაცავი-[[ბიბლიოთეკა]], საავადმყოფო და აფთიაქი, ააგო სახალხო [[თეატრი]]ს [[შენობა]], მოაწყო „სახალხო დეპო-სალარო“. ამავე დროს ეწეოდა ლიტერატურულ მოღვაწეობას. მისი ლექსები, მოთხრობები, პუბლიცისტური წერილები ქვეყნდებოდა „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერიაში]]“, „[[მოამბე (ჟურნალი)|მოამბეში]]“, „[[აკაკის კრებული (ჟურნალი)|აკაკის კრებულში]]“, „ფასკუნჯში“, „[[ჯეჯილი (ჟურნალი)|ჯეჯილში]]", თავის მხატვრულ ქმნილებებში ეხებოდა სოფლის საჭირბოროტო საკითხებს, ასახავდა მშრომელთა მძიმე ცხოვრებას, მათს უბრალოებას, სიმართლეს, სულიერ სიმდიდრეს და სიმამაცეს, ქადაგებდა სწავლა-განათლების აუცილებლობას. არსებობს და მაჩხანელის ლექსთა რამდენიმე გამოცემა („ახალი სიზმარი“, 1880, „სიყვარულის კონა“, 1881). ლექსების უმეტესობა ხალხური კილოთია დაწერილი. რამდენიმე მათგანი დღესაც პოპულარობით სარგებლობს, ხოლო „ჩემ საყვარელ სამშობლოს“, „ვედრება“, „ტურფავ, მოდი, ნუ ხარ მტრულად“ სიმღერებად იქცა. | ||
| + | |||
| + | |||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
| ხაზი 8: | ხაზი 12: | ||
[[კატეგორია:ქართველი მწერლები]] | [[კატეგორია:ქართველი მწერლები]] | ||
[[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]] | [[კატეგორია:ქართველი პუბლიცისტები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ქართველი საზოგადო მოღვაწეები]] | ||
[[კატეგორია:ნადირაძეები]] | [[კატეგორია:ნადირაძეები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:24, 18 ოქტომბერი 2023 მდგომარეობით
მაჩხანელი (ნადირაძე) დიმიტრი – (ფსევდონიმები: „მაჩხანელი“, „თერგდალეული“, „მთადიდელი“, „ლახვარიძე“), (1861–1903) - პოეტი, პროზაიკოსი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე.
იყო მოსკოვის უნივერსიტეტის თავისუფალი მსმენელი იტაცებდა ბუნებისმეტყველება, სოფლის მეურნეობისა და ეკონომიკის საკითხები, დასავლეთის ქვეყნების, რუსეთისა და საქართველოს ისტორია. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ ერთხანს მასწავლებლობდა. მშობლიურ კუთხეში დააარსა ქალთა დაწყებითი სკოლა, წიგნთსაცავი-ბიბლიოთეკა, საავადმყოფო და აფთიაქი, ააგო სახალხო თეატრის შენობა, მოაწყო „სახალხო დეპო-სალარო“. ამავე დროს ეწეოდა ლიტერატურულ მოღვაწეობას. მისი ლექსები, მოთხრობები, პუბლიცისტური წერილები ქვეყნდებოდა „ივერიაში“, „მოამბეში“, „აკაკის კრებულში“, „ფასკუნჯში“, „ჯეჯილში", თავის მხატვრულ ქმნილებებში ეხებოდა სოფლის საჭირბოროტო საკითხებს, ასახავდა მშრომელთა მძიმე ცხოვრებას, მათს უბრალოებას, სიმართლეს, სულიერ სიმდიდრეს და სიმამაცეს, ქადაგებდა სწავლა-განათლების აუცილებლობას. არსებობს და მაჩხანელის ლექსთა რამდენიმე გამოცემა („ახალი სიზმარი“, 1880, „სიყვარულის კონა“, 1881). ლექსების უმეტესობა ხალხური კილოთია დაწერილი. რამდენიმე მათგანი დღესაც პოპულარობით სარგებლობს, ხოლო „ჩემ საყვარელ სამშობლოს“, „ვედრება“, „ტურფავ, მოდი, ნუ ხარ მტრულად“ სიმღერებად იქცა.
