გაგელი ვარამ
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ვარამ გაგელი“ გადაიტანა გვერდზე „გაგელი ვარამ“ გადამისამართე...) |
(→წყაროები) |
||
| (ერთი მომხმარებლის 2 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ვარამ გაგელი''' - ზაქარია გაგელის ძე, მ. 1205/7-XIII ს-ის 40-იანი წწ-მდე. [[მსახურთუხუცესი|მსახურთუხუცესობა]] უნდა მიეღო თამარის მეფობის ბოლო წლებში. ამ თანამდებობაზე ჩანს იგი 1240-იანი წწ-ის მიწურულამდე. მის საპატრონო ქვეყანას წარმოადგენდა ქვემო ქართლი და მის აღმოსავლეთით გაგის მიმდებარე მიწები („შანქორი და მიმდგომნი ქვეყნები“). როდესაც ხვარაზმელები [[საქართველო|საქართველოს]] შემოესივნენ, პირველად ვარამ გაგელის საპატრონო ქვეყანა, გაგი დაარბიეს. [[შანშე (I) მხარგრძელი|შანშე მანდატურთუხუცესთან]] და [[ავაგ მხარგრძელი|ავაგ ამირსპასალართან]] ერთად ჟამთააღმწერელი მას ასახელებს ჯალალ-ედ-დინის წინააღმდეგ 1228 წ. რუსუდან მეფის ბრძანებით შეკრებილ იმერთა და ამერთა ლაშქრის მეთაურთა შორის; მონღოლების შემოსევისას რუსუდან მეფესთან ერთად იგი „შეივლტოდა ქუთათისს“, მოგვიანებით დაბრუნდა აღმოსავლეთ საქართველოში და მონღოლებს დაეზავა. იგი მონღოლებმა დანიშნეს დუმნისთავად და „ხელთ უდვეს ყოველი სომხითი“ (ფაქტობრივად, მისივე „საპატრონო“ მიწები). ვარამ გაგელი მოხსენიებულია კოხტასთავის შეთქმულების მონაწილეთა შორის. რუსუდანის გარდაცვალების შემდეგ (1245), მთავართა გადაწყვეტილებით, იგი და სარგის თმოგველი გაგზავნილ იქნენ რუმის სასულთნოში ტახტის მემკვიდრის, დავით ლაშას ძის ჩამოსაყვანად. | + | '''ვარამ გაგელი''' - ზაქარია გაგელის ძე, მ. 1205/7-XIII ს-ის 40-იანი წწ-მდე. [[მსახურთუხუცესი|მსახურთუხუცესობა]] უნდა მიეღო [[თამარ მეფე|თამარის]] მეფობის ბოლო წლებში. ამ თანამდებობაზე ჩანს იგი 1240-იანი წწ-ის მიწურულამდე. მის საპატრონო ქვეყანას წარმოადგენდა ქვემო [[ქართლი]] და მის აღმოსავლეთით გაგის მიმდებარე მიწები („შანქორი და მიმდგომნი ქვეყნები“). როდესაც ხვარაზმელები [[საქართველო|საქართველოს]] შემოესივნენ, პირველად ვარამ გაგელის საპატრონო ქვეყანა, გაგი დაარბიეს. [[შანშე (I) მხარგრძელი|შანშე მანდატურთუხუცესთან]] და [[ავაგ მხარგრძელი|ავაგ ამირსპასალართან]] ერთად ჟამთააღმწერელი მას ასახელებს ჯალალ-ედ-დინის წინააღმდეგ 1228 წ. რუსუდან მეფის ბრძანებით შეკრებილ იმერთა და ამერთა ლაშქრის მეთაურთა შორის; მონღოლების შემოსევისას რუსუდან მეფესთან ერთად იგი „შეივლტოდა ქუთათისს“, მოგვიანებით დაბრუნდა აღმოსავლეთ საქართველოში და მონღოლებს დაეზავა. იგი მონღოლებმა დანიშნეს დუმნისთავად და „ხელთ უდვეს ყოველი სომხითი“ (ფაქტობრივად, მისივე „საპატრონო“ მიწები). ვარამ გაგელი მოხსენიებულია კოხტასთავის შეთქმულების მონაწილეთა შორის. რუსუდანის გარდაცვალების შემდეგ (1245), მთავართა გადაწყვეტილებით, იგი და [[სარგის თმოგველი]] გაგზავნილ იქნენ რუმის სასულთნოში ტახტის მემკვიდრის, დავით ლაშას ძის ჩამოსაყვანად. |
| ხაზი 6: | ხაზი 6: | ||
==წყაროები== | ==წყაროები== | ||
| − | ისტორიანი და აზმანი შარავარნდედთანი 1959: 110; ჟამთააღმწერელი 1959: 164, 171, 190, 207-208, 215, 218-219. | + | * ისტორიანი და აზმანი შარავარნდედთანი 1959: 110; |
| + | * [[ჟამთააღმწერელი]] 1959: 164, 171, 190, 207-208, 215, 218-219. | ||
| + | |||
| + | ==წყარო== | ||
| + | * [[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]] | ||
[[კატეგორია:მსახურთუხუცესები]] | [[კატეგორია:მსახურთუხუცესები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 00:33, 19 ოქტომბერი 2023 მდგომარეობით
ვარამ გაგელი - ზაქარია გაგელის ძე, მ. 1205/7-XIII ს-ის 40-იანი წწ-მდე. მსახურთუხუცესობა უნდა მიეღო თამარის მეფობის ბოლო წლებში. ამ თანამდებობაზე ჩანს იგი 1240-იანი წწ-ის მიწურულამდე. მის საპატრონო ქვეყანას წარმოადგენდა ქვემო ქართლი და მის აღმოსავლეთით გაგის მიმდებარე მიწები („შანქორი და მიმდგომნი ქვეყნები“). როდესაც ხვარაზმელები საქართველოს შემოესივნენ, პირველად ვარამ გაგელის საპატრონო ქვეყანა, გაგი დაარბიეს. შანშე მანდატურთუხუცესთან და ავაგ ამირსპასალართან ერთად ჟამთააღმწერელი მას ასახელებს ჯალალ-ედ-დინის წინააღმდეგ 1228 წ. რუსუდან მეფის ბრძანებით შეკრებილ იმერთა და ამერთა ლაშქრის მეთაურთა შორის; მონღოლების შემოსევისას რუსუდან მეფესთან ერთად იგი „შეივლტოდა ქუთათისს“, მოგვიანებით დაბრუნდა აღმოსავლეთ საქართველოში და მონღოლებს დაეზავა. იგი მონღოლებმა დანიშნეს დუმნისთავად და „ხელთ უდვეს ყოველი სომხითი“ (ფაქტობრივად, მისივე „საპატრონო“ მიწები). ვარამ გაგელი მოხსენიებულია კოხტასთავის შეთქმულების მონაწილეთა შორის. რუსუდანის გარდაცვალების შემდეგ (1245), მთავართა გადაწყვეტილებით, იგი და სარგის თმოგველი გაგზავნილ იქნენ რუმის სასულთნოში ტახტის მემკვიდრის, დავით ლაშას ძის ჩამოსაყვანად.
[რედაქტირება] წყაროები
- ისტორიანი და აზმანი შარავარნდედთანი 1959: 110;
- ჟამთააღმწერელი 1959: 164, 171, 190, 207-208, 215, 218-219.
