Puschkinia scilloides Adam.
(ახალი გვერდი: Puschkinia scilloides Adam. '''Puschkinia scilloides Adam.''' პოლიკარპული მცე...) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 2 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | [[ფაილი:Puschkinia.jpg|thumb| | + | [[ფაილი:Puschkinia.jpg|thumb|200პქ|Puschkinia scilloides Adam.]] |
'''Puschkinia scilloides Adam.''' | '''Puschkinia scilloides Adam.''' | ||
| ხაზი 8: | ხაზი 8: | ||
წინა [[აზია|აზიური]] სახეობაა. კლასიკური ადგილსამყოფელი – [[ამიერკავკასია]]. | წინა [[აზია|აზიური]] სახეობაა. კლასიკური ადგილსამყოფელი – [[ამიერკავკასია]]. | ||
| − | + | საერთო გავრცელება: მცირე აზია (ლაზისტანი); [[სომხეთი|სომხეთ]]-ქურთისტანი; ჩრდ.[[ირანი]] (Флора СССР, 1935). | |
| + | [[კავკასია]]: იმიერკავკასია; დას. და აღმ. [[ამიერკავკასია]] (Гроссгейм, 1940). [[საქართველო|საქართველოში]] გავრცელებულია: [[აჭარა]], [[ქართლი]], [[ჯავახეთი]] (საქ.მც.სარკვ., 1969). [[თბილისი|თბილისის]] მიდამოებში გვხვდება საგურამოს ქედზე, [[ზედაზნის კომპლექსი|ზედაზნის სამონასტრო კომპლექსთან]] ახლოს ზღ.დ. 1200 მ სიმაღლეზე, სადაც ცენოპოპულაციაში ინდივიდთა საერთო რიცხოვნობა (10 კვ.მ ფართობზე) – მეტად მცირეა. | ||
| − | [[კატეგორია: სამკურნალო მცენარეები]] | + | ტიპიური მეზოფიტია, სციოფიტი. იზრდება სუბალპურ და ალპური სარტყლების მდელოებსა და ბუჩქნარებში. |
| + | თბილისის შემოგარენში მცენარის დაცვისა და აღწარმოების მიზნით საჭიროა მაქსიმალურად იქნეს გამოვლენილი და შესწავლილი სხვა არსებული პოპულაციები. | ||
| + | |||
| + | ==წყარო== | ||
| + | [[თბილისის მიდამოების ფლორის სამკურნალო გეოფიტები]]. | ||
| + | |||
| + | [[კატეგორია: საქართველოს სამკურნალო მცენარეები]] | ||
[[კატეგორია:მრავალწლიანი მცენარეები]] | [[კატეგორია:მრავალწლიანი მცენარეები]] | ||
[[კატეგორია: ბოლქვიანი მცენარეები]] | [[კატეგორია: ბოლქვიანი მცენარეები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 16:12, 5 დეკემბერი 2023 მდგომარეობით
Puschkinia scilloides Adam.
პოლიკარპული მცენარეა, კვერცხისებრი, სფერული ბოლქვით. ფოთლები ფესვთანურია – 2-3, ხაზურ-თასმისებრი, ქვემოდან ღერომხვევი. საყვავილე ისარი 10-30 სმ სიგრძისაა; ყვავილედი მტევანია, 1-3 ყვავილით. ყვავილსაფარი ცისფერია, მისი ნაკვთები ბლაგვი-ელიფსურია; ნაყოფი – სამწახნაგოვანი, ბლაგვკუთხა კოლოფია, მცირეოდენი თესლით. თესლი სფერულია, მოშავო.
ყვ. IV; ნყ. V.
წინა აზიური სახეობაა. კლასიკური ადგილსამყოფელი – ამიერკავკასია.
საერთო გავრცელება: მცირე აზია (ლაზისტანი); სომხეთ-ქურთისტანი; ჩრდ.ირანი (Флора СССР, 1935). კავკასია: იმიერკავკასია; დას. და აღმ. ამიერკავკასია (Гроссгейм, 1940). საქართველოში გავრცელებულია: აჭარა, ქართლი, ჯავახეთი (საქ.მც.სარკვ., 1969). თბილისის მიდამოებში გვხვდება საგურამოს ქედზე, ზედაზნის სამონასტრო კომპლექსთან ახლოს ზღ.დ. 1200 მ სიმაღლეზე, სადაც ცენოპოპულაციაში ინდივიდთა საერთო რიცხოვნობა (10 კვ.მ ფართობზე) – მეტად მცირეა.
ტიპიური მეზოფიტია, სციოფიტი. იზრდება სუბალპურ და ალპური სარტყლების მდელოებსა და ბუჩქნარებში. თბილისის შემოგარენში მცენარის დაცვისა და აღწარმოების მიზნით საჭიროა მაქსიმალურად იქნეს გამოვლენილი და შესწავლილი სხვა არსებული პოპულაციები.
