ანჯანური დამწერლობა
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''საიდუმლო ანუ ანჯანური დამწერლობა''' - მას შემდეგ, რაც წერა-კითხვა, ყველასათვის თუ არა, ბევრისათვის მისაწდომ და გასაგებ ხელობად და ცოდნად იქცა, საიდუმლო პოლიტიკური და სამხედრო ცნობების შესატყობინებლად განსაკუთრებული, გარეშე პირისათვის სრულებით წაუკითხავ-გაუგებარი, ანბანის შექმნა აუცილებელი იყო. ამიტომაა, რომ ყველა კულტურულ ერებს ჩვეულებრივს გარდა საიდუმლო მრავალი სხვანაირი ანბანიც ჰქონდათ ხოლმე. | + | '''საიდუმლო ანუ ანჯანური [[დამწერლობა]]''' - მას შემდეგ, რაც წერა-კითხვა, ყველასათვის თუ არა, ბევრისათვის მისაწდომ და გასაგებ ხელობად და ცოდნად იქცა, საიდუმლო პოლიტიკური და სამხედრო ცნობების შესატყობინებლად განსაკუთრებული, გარეშე პირისათვის სრულებით წაუკითხავ-გაუგებარი, ანბანის შექმნა აუცილებელი იყო. ამიტომაა, რომ ყველა კულტურულ ერებს ჩვეულებრივს გარდა საიდუმლო მრავალი სხვანაირი ანბანიც ჰქონდათ ხოლმე. |
ქართულად საიდუმლო ანბანს გარდა საიდუმლო ენაც, მეტყველებაც არსებობდა, რომლის მთავარს, სიტყვათა სახის შემცვლელ ელემენტს მარცვალსა და მარცვალს შუა განზრახ ჩანართი მარცვალი, მაგ. „წ“ შესატყვისი ხმოვნითურთ შეადგენდა. ამის წყალობით „შიკრიკი მოვიდა“-ს მაგიერ გამოდიოდა „შიკწირიწიკიწი მოწოვიწიდაწა“. | ქართულად საიდუმლო ანბანს გარდა საიდუმლო ენაც, მეტყველებაც არსებობდა, რომლის მთავარს, სიტყვათა სახის შემცვლელ ელემენტს მარცვალსა და მარცვალს შუა განზრახ ჩანართი მარცვალი, მაგ. „წ“ შესატყვისი ხმოვნითურთ შეადგენდა. ამის წყალობით „შიკრიკი მოვიდა“-ს მაგიერ გამოდიოდა „შიკწირიწიკიწი მოწოვიწიდაწა“. | ||
| ხაზი 14: | ხაზი 14: | ||
ივანე ჯავახიშვილი, წ. 3. ნაკვ. 1. ქართული დამწერლობათამცოდნეობა ანუ პალეოგრაფია. | ივანე ჯავახიშვილი, წ. 3. ნაკვ. 1. ქართული დამწერლობათამცოდნეობა ანუ პალეოგრაფია. | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:დამწერლობა]] |
[[კატეგორია:საიდუმლო დამწერლობა]] | [[კატეგორია:საიდუმლო დამწერლობა]] | ||
[[კატეგორია:ქართული დამწერლობა]] | [[კატეგორია:ქართული დამწერლობა]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 11:56, 15 დეკემბერი 2023 მდგომარეობით
საიდუმლო ანუ ანჯანური დამწერლობა - მას შემდეგ, რაც წერა-კითხვა, ყველასათვის თუ არა, ბევრისათვის მისაწდომ და გასაგებ ხელობად და ცოდნად იქცა, საიდუმლო პოლიტიკური და სამხედრო ცნობების შესატყობინებლად განსაკუთრებული, გარეშე პირისათვის სრულებით წაუკითხავ-გაუგებარი, ანბანის შექმნა აუცილებელი იყო. ამიტომაა, რომ ყველა კულტურულ ერებს ჩვეულებრივს გარდა საიდუმლო მრავალი სხვანაირი ანბანიც ჰქონდათ ხოლმე.
ქართულად საიდუმლო ანბანს გარდა საიდუმლო ენაც, მეტყველებაც არსებობდა, რომლის მთავარს, სიტყვათა სახის შემცვლელ ელემენტს მარცვალსა და მარცვალს შუა განზრახ ჩანართი მარცვალი, მაგ. „წ“ შესატყვისი ხმოვნითურთ შეადგენდა. ამის წყალობით „შიკრიკი მოვიდა“-ს მაგიერ გამოდიოდა „შიკწირიწიკიწი მოწოვიწიდაწა“.
ძველად რას უწოდებდნენ ჩვენში საიდუმლო ანბანს, ჯერ არ ვიცით, მაგრამ მე-XVII ს-ში „ანჯანის ანბანი“-ს სახელით ყოფილა ცნობილი, ეს ტერმინი ფ. გორგიჯანიძესა აქვს ნახმარი,
[რედაქტირება] წყარო
ივანე ჯავახიშვილი, წ. 3. ნაკვ. 1. ქართული დამწერლობათამცოდნეობა ანუ პალეოგრაფია.
