დადიანი შერგილ
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „შერგილ დადიანი“ გადაიტანა გვერდზე „დადიანი შერგილ“ გადამისამ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''შერგილ დადიანი''' - ოდიშის ერისთავი დაახლ. XIII ს-ის 90-იანი-1310-იანი წწ-ის შუა ხანები. [[დადიანი გიორგი (I)|გიორგი დადიანის]] შემდეგ ოდიშის ერისთავობა, ჩვენთვის უცნობი მიზეზების გამო, გადადის დადიანთა მეორე შტოს ხელში. ამ შტოს პირველი [[ერისთავი|ერისთავია]] | + | '''შერგილ დადიანი''' - [[ოდიშის ერისთავი]] დაახლ. XIII ს-ის 90-იანი-1310-იანი წწ-ის შუა ხანები. [[დადიანი გიორგი (I)|გიორგი დადიანის]] შემდეგ ოდიშის ერისთავობა, ჩვენთვის უცნობი მიზეზების გამო, გადადის დადიანთა მეორე შტოს ხელში. ამ შტოს პირველი [[ერისთავი|ერისთავია]] შერგილი, როგორც ჩანს, ძე კოხტასთავის გმირის, [[ცოტნე დადიანი]]სა. იგი ერისთავთ-ერისთავად დედოფალთ-დედოფალ ნათელთან და ძესთან, ცოტნესთან ერთდ მოიხსენიება ჯვრის მონასტრის [[აღაპი|აღაპში]] და ხობის ეკლესიის ფრესკულ წარწერაში. შერგირ დადიანის ოჯახში მოხვედრილა თამარ მეფის გულსაკიდი [[ჯვარი]], რომლის ჩასასვენებლადაც მას დაუმზადებინებია ოქროთი შეჭედილი ხატი წარწერით: „''ხატო არსებისაო უცვალებელო, მეოხ და მფარველ ექმენით აქა და საუკუნოსა, ერისთავთ-ერისთავი დადიანი შერგირ და მეუღლე ჩემით დედოფალ-დედოფალი ნათელით, ძითურთ ჩემით ცოტნეთურთ''“. |
13:40, 13 ივნისი 2017-ის ვერსია
შერგილ დადიანი - ოდიშის ერისთავი დაახლ. XIII ს-ის 90-იანი-1310-იანი წწ-ის შუა ხანები. გიორგი დადიანის შემდეგ ოდიშის ერისთავობა, ჩვენთვის უცნობი მიზეზების გამო, გადადის დადიანთა მეორე შტოს ხელში. ამ შტოს პირველი ერისთავია შერგილი, როგორც ჩანს, ძე კოხტასთავის გმირის, ცოტნე დადიანისა. იგი ერისთავთ-ერისთავად დედოფალთ-დედოფალ ნათელთან და ძესთან, ცოტნესთან ერთდ მოიხსენიება ჯვრის მონასტრის აღაპში და ხობის ეკლესიის ფრესკულ წარწერაში. შერგირ დადიანის ოჯახში მოხვედრილა თამარ მეფის გულსაკიდი ჯვარი, რომლის ჩასასვენებლადაც მას დაუმზადებინებია ოქროთი შეჭედილი ხატი წარწერით: „ხატო არსებისაო უცვალებელო, მეოხ და მფარველ ექმენით აქა და საუკუნოსა, ერისთავთ-ერისთავი დადიანი შერგირ და მეუღლე ჩემით დედოფალ-დედოფალი ნათელით, ძითურთ ჩემით ცოტნეთურთ“.
წყაროები და ლიტერატურა
ვახუშტი 1973: 801; თაყაიშვილი 1914: 134, 153; მეტრეველი: 1962: 145, N102; ბერაძე 1999: 136-137; ბახტაძე 2003: 243.
წყარო
ცენტრალური და ადგილობრივი სამოხელეო წყობა შუა საუკუნეების საქართველოში. [ენციკლოპედიური ლექსიკონი]. – კორნელი კეკელიძის სახელობის საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი. – თბილისი2017
