უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულება 1833
(ახალი გვერდი: '''უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულება 1833''' – 1829 წლის [[ადრიანოპოლის ს...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულება 1833''' – 1829 წლის [[ადრიანოპოლის საზავო ხელშეკრულებები|ადრიანოპოლის ზავმა]] [[რუსეთი|რუსეთს]] გარკვეული უპირატესობა მოუპოვა ე.წ. „აღმოსავლეთის საკითხის“ თავის სასარგებლოდ მოგვარებაში, კერძოდ გაიზარდა მისი გავლენა მოლდავეთსა და ვალახეთში და განმტკიცდა პოზიციები [[საქართველო]]სა და [[ამიერკავკასია]]ში, მაგრამ რუსეთი თავისი ზრახვების სისრულეში მოყვანისაგან – კონსტანტინოპოლისა და სრუტეების ხელში ჩაგდებისგან ჯერ კიდევ შორს იყო. 1833 უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულება ამ მიმართულებით წარმოებული პოლიტიკის კიდევ ერთ გამარჯვებას წარმოადგენდა. უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულებით, თურქეთი ვალდებული იყო საჭიროების შემთხვევაში რუსეთისადმი მტრულად განწყობილი სახელმწიფოებისათვის ჩაეკეტა დარდანელის სრუტე. ამ ხელშეკრულებამ დიდად აღაშფოთა [[ევროპა|ევროპის]] სახელმწიფოები (ინგლისი, [[საფრანგეთი]], [[ავსტრია]], [[პრუსია]]), რომლებიც აშკარად ხედავდნენ იმ საფრთხეს, რაც აღმოსავლეთში რუსეთის პოზიციების გაძლიერებასა და ხმელთაშუა ზღვისკენ მისთვის გზების გახსნას მოსდევდა. | + | '''უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულება 1833''' – 1829 წლის [[ადრიანოპოლის საზავო ხელშეკრულებები|ადრიანოპოლის ზავმა]] [[რუსეთი|რუსეთს]] გარკვეული უპირატესობა მოუპოვა ე.წ. „აღმოსავლეთის საკითხის“ თავის სასარგებლოდ მოგვარებაში, კერძოდ გაიზარდა მისი გავლენა მოლდავეთსა და ვალახეთში და განმტკიცდა პოზიციები [[საქართველო]]სა და [[ამიერკავკასია]]ში, მაგრამ რუსეთი თავისი ზრახვების სისრულეში მოყვანისაგან – კონსტანტინოპოლისა და სრუტეების ხელში ჩაგდებისგან ჯერ კიდევ შორს იყო. [[უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულება 1833|1833 უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულება]] ამ მიმართულებით წარმოებული პოლიტიკის კიდევ ერთ გამარჯვებას წარმოადგენდა. უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულებით, თურქეთი ვალდებული იყო საჭიროების შემთხვევაში რუსეთისადმი მტრულად განწყობილი სახელმწიფოებისათვის ჩაეკეტა დარდანელის სრუტე. ამ ხელშეკრულებამ დიდად აღაშფოთა [[ევროპა|ევროპის]] სახელმწიფოები (ინგლისი, [[საფრანგეთი]], [[ავსტრია]], [[პრუსია]]), რომლებიც აშკარად ხედავდნენ იმ საფრთხეს, რაც აღმოსავლეთში რუსეთის პოზიციების გაძლიერებასა და ხმელთაშუა ზღვისკენ მისთვის გზების გახსნას მოსდევდა. |
მიმდინარე ცვლილება 22:36, 8 ოქტომბერი 2024 მდგომარეობით
უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულება 1833 – 1829 წლის ადრიანოპოლის ზავმა რუსეთს გარკვეული უპირატესობა მოუპოვა ე.წ. „აღმოსავლეთის საკითხის“ თავის სასარგებლოდ მოგვარებაში, კერძოდ გაიზარდა მისი გავლენა მოლდავეთსა და ვალახეთში და განმტკიცდა პოზიციები საქართველოსა და ამიერკავკასიაში, მაგრამ რუსეთი თავისი ზრახვების სისრულეში მოყვანისაგან – კონსტანტინოპოლისა და სრუტეების ხელში ჩაგდებისგან ჯერ კიდევ შორს იყო. 1833 უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულება ამ მიმართულებით წარმოებული პოლიტიკის კიდევ ერთ გამარჯვებას წარმოადგენდა. უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულებით, თურქეთი ვალდებული იყო საჭიროების შემთხვევაში რუსეთისადმი მტრულად განწყობილი სახელმწიფოებისათვის ჩაეკეტა დარდანელის სრუტე. ამ ხელშეკრულებამ დიდად აღაშფოთა ევროპის სახელმწიფოები (ინგლისი, საფრანგეთი, ავსტრია, პრუსია), რომლებიც აშკარად ხედავდნენ იმ საფრთხეს, რაც აღმოსავლეთში რუსეთის პოზიციების გაძლიერებასა და ხმელთაშუა ზღვისკენ მისთვის გზების გახსნას მოსდევდა.
