მარკუზე ჰერბერტ
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
[[ფაილი:Markuze heberti.JPG|thumb|150პქ|მარკუზე ჰერბერტი]] | [[ფაილი:Markuze heberti.JPG|thumb|150პქ|მარკუზე ჰერბერტი]] | ||
| − | '''ჰერბერტ მარკუზე''' − (1898-1979), | + | '''ჰერბერტ მარკუზე''' − (1898-1979), (1898-1979) გერმანელი პოლიტფილოსოფოსი და სოციალური თეორეტიკოსი, ფრანკფურტის სკოლის თანადამაარსებელი. |
| − | + | ||
| + | ჰიტლერის გერმანიიდან დევნილი მარკუზე, 1934 წლიდან [[აშშ]]-ში ცხოვრობდა. მან ნეომარქსიზმის იმგვარი ფორმა განავითარა, რომლისთვისაც მნიშვნელოვანი იყო [[ფროიდი ზიგმუნდ|ფროიდი]]სა და ჰეგელის ნააზრევი. 1960-იან წლებში მარკუზემ სახელი დაიგდო როგორც ახალი მემარცხენეების თავმა მოაზროვნემ და სტუდენტური მოძრაობის გურუმ. განვითარებულ ინდუსტრიულ საზოგადოებას მარკუზე რეპრესიის ყოვლის მომცველ სისტემად ხატავდა, რომელიც კამათსა და განსხვავებულ აზრს არ ცნობს და ოპოზიციას თრგუნავს. მარკუზეს იმედები უკავშირდებოდა არა პროლეტარიატს, არამედ მარგინალიზებულ ჯგუფებს — ისეთებს | ||
| + | როგორებიცაა: სტუდენტობა, ეთნიკური უმცირესობები, ქალები ან თუნდაც, მესამე სამყაროს ქვეყნები. მისი უმნიშვნელოვანესი ნაშრომებია: „გონი და რევოლუცია“ (1941), „ეროსი და ცივილიზაცია“ (1958), ერთგანზომილებიანი ადამიანი: „განვითარებული ინდუსტრიული საზოგადოების იდეოლოგიის შესწავლა“ (1964) | ||
| ხაზი 9: | ხაზი 10: | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
| − | [[ | + | [[პოლიტიკა]] |
[[კატეგორია:ფილოსოფოსები]] | [[კატეგორია:ფილოსოფოსები]] | ||
[[კატეგორია:გერმანელი ფილოსოფოსები]] | [[კატეგორია:გერმანელი ფილოსოფოსები]] | ||
| − | |||
[[კატეგორია:გერმანელი სოციოლოგები]] | [[კატეგორია:გერმანელი სოციოლოგები]] | ||
| − | |||
[[კატეგორია: სოციოლოგები]] | [[კატეგორია: სოციოლოგები]] | ||
15:36, 29 სექტემბერი 2025-ის ვერსია
ჰერბერტ მარკუზე − (1898-1979), (1898-1979) გერმანელი პოლიტფილოსოფოსი და სოციალური თეორეტიკოსი, ფრანკფურტის სკოლის თანადამაარსებელი.
ჰიტლერის გერმანიიდან დევნილი მარკუზე, 1934 წლიდან აშშ-ში ცხოვრობდა. მან ნეომარქსიზმის იმგვარი ფორმა განავითარა, რომლისთვისაც მნიშვნელოვანი იყო ფროიდისა და ჰეგელის ნააზრევი. 1960-იან წლებში მარკუზემ სახელი დაიგდო როგორც ახალი მემარცხენეების თავმა მოაზროვნემ და სტუდენტური მოძრაობის გურუმ. განვითარებულ ინდუსტრიულ საზოგადოებას მარკუზე რეპრესიის ყოვლის მომცველ სისტემად ხატავდა, რომელიც კამათსა და განსხვავებულ აზრს არ ცნობს და ოპოზიციას თრგუნავს. მარკუზეს იმედები უკავშირდებოდა არა პროლეტარიატს, არამედ მარგინალიზებულ ჯგუფებს — ისეთებს როგორებიცაა: სტუდენტობა, ეთნიკური უმცირესობები, ქალები ან თუნდაც, მესამე სამყაროს ქვეყნები. მისი უმნიშვნელოვანესი ნაშრომებია: „გონი და რევოლუცია“ (1941), „ეროსი და ცივილიზაცია“ (1958), ერთგანზომილებიანი ადამიანი: „განვითარებული ინდუსტრიული საზოგადოების იდეოლოგიის შესწავლა“ (1964)
