ანდრონიკაშვილი ალექსანდრე
(→წყარო) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
[[ფაილი:Aleqsandre andronikashvili.jpg|thumb|'''ალექსანდრე ანდრონიკაშვილი''']] | [[ფაილი:Aleqsandre andronikashvili.jpg|thumb|'''ალექსანდრე ანდრონიკაშვილი''']] | ||
| − | '''ანდრონიკაშვილი ალექსანდრე სიმონის ძე''' (7.X. 1871 - 21.V.1923) - [[გენერალი]]. | + | '''ანდრონიკაშვილი ალექსანდრე სიმონის ძე''' (7.X. 1871 - 21.V.1923) - რუსეთის საიმპერატორო არმიის [[ქართველები|ქართველი]] [[ოფიცერი]], [[გენერალური შტაბი]]ს გენერალ-მაიორი და ქართული არმიის გენერალი, საქართველოს [[შეიარაღებული ძალები]]ს გენერალური შტაბის პირველი უფროსი. 1904-1905 წლების რუსეთ-იაპონიისა და [[I მსოფლიო ომი 1914–18|I მსოფლიო ომების]] მონაწილე. საქართველოს ეროვნული გმირი. |
| − | 1891 დაამთავრა მე-2 სამხედრო სასწავლებელი. პოდპორუჩიკად გაიგზავნა ყარსის ციხის საარტილერიო ნაწილში (1891). შემდეგ მსახურობდა კავკასიის საალყო საარტილერიო ნაწილში. პორუჩიკი (1894) შტაბსკაპიტანი (1898). 1903წელს პირველი თანრიგით დაამთავრა [[გენერალური შტაბი|გენერალური შტაბის]] აკადემია. მსახურობდა მე-13 ლეიბ-გვარდიის ერევნის [[პოლკი (ლეგიონი)|პოლკში]] (1906-1907). 1907-1908 წლებში უსურიის საკავალერიო [[ბრიგადა|ბრიგადის]] უფროსი [[ადიუტანტი|ადიუტანტია]]. 1908-1909 წლებში - ომსკის [[სამხედრო ოლქი|სამხედრო ოლქის]] დავალებათა უფროსი [[ოფიცერი]]. 1909-1912 წლებში იყო 36-ე [[დივიზია|დივიზიის]] შტაბის უფროსი ადიუტანტი. 1912-1914 წლებში კითხულობდა ლექციებს ალექსანდრეს სამხედრო სასწავლებელში. პოდპოლკოვნიკი (1912), [[პირველი მსოფლიო ომი|პირველი მსოფლიო ომის]] მონაწილე. 1914 მე-11 [[არმია|არმიის]] [[შტაბი|შტაბის]] დავალებათა ოფიცერი. [[პოლკოვნიკი]] (1914), 75-ე ქვეითთა [[დივიზია|დივიზიის]]შტაბის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი (1914-1916). 1916 დაინიშნა 298-ე ქვეითთა პოლკის უფროსის მოადგილედ. 1917 წლის თებერვლიდან 177-ე ქვეითთა დივიზიის შტაბის უფროსია, ხოლო ივნისიდან - XX [[საარმიო კორპუსი]]ს შტაბის უფროსი. | + | დაიბადა თბილისის გუბერნიის თელავის მაზრის სოფელ სიღნაღში. 1891 დაამთავრა მე-2 სამხედრო სასწავლებელი. პოდპორუჩიკად გაიგზავნა ყარსის ციხის საარტილერიო ნაწილში (1891). შემდეგ მსახურობდა კავკასიის საალყო საარტილერიო ნაწილში. პორუჩიკი (1894) შტაბსკაპიტანი (1898). 1903წელს პირველი თანრიგით დაამთავრა [[გენერალური შტაბი|გენერალური შტაბის]] აკადემია. მსახურობდა მე-13 ლეიბ-გვარდიის ერევნის [[პოლკი (ლეგიონი)|პოლკში]] (1906-1907). 1907-1908 წლებში უსურიის საკავალერიო [[ბრიგადა|ბრიგადის]] უფროსი [[ადიუტანტი|ადიუტანტია]]. 1908-1909 წლებში - ომსკის [[სამხედრო ოლქი|სამხედრო ოლქის]] დავალებათა უფროსი [[ოფიცერი]]. 1909-1912 წლებში იყო 36-ე [[დივიზია|დივიზიის]] შტაბის უფროსი ადიუტანტი. 1912-1914 წლებში კითხულობდა ლექციებს ალექსანდრეს სამხედრო სასწავლებელში. პოდპოლკოვნიკი (1912), [[პირველი მსოფლიო ომი|პირველი მსოფლიო ომის]] მონაწილე. 1914 მე-11 [[არმია|არმიის]] [[შტაბი|შტაბის]] დავალებათა ოფიცერი. [[პოლკოვნიკი]] (1914), 75-ე ქვეითთა [[დივიზია|დივიზიის]]შტაბის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი (1914-1916). 1916 დაინიშნა 298-ე ქვეითთა პოლკის უფროსის მოადგილედ. 1917 წლის თებერვლიდან 177-ე ქვეითთა დივიზიის შტაბის უფროსია, ხოლო ივნისიდან - XX [[საარმიო კორპუსი]]ს შტაბის უფროსი. |
გენერალ-მაიორი (21.11.1917). | გენერალ-მაიორი (21.11.1917). | ||
| ხაზი 10: | ხაზი 10: | ||
[[ემიგრაცია|ემიგრაციაში]] არ წასულა. სამხედრო სამსახური განაგრძო საბჭოთა საქართველოს წითელ ჯარში. იყო ანტისაბჭოთა [[აჯანყება|აჯანყების]] მოსამზდებელი „სამხედრო ცენტრის“ ერთ- ერთი ხელმძღვანელი. სამხედრო ცენტრის სხვა წევრებთან ერთად დახვრიტეს 1923 წლის 21 მაისს, დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე. | [[ემიგრაცია|ემიგრაციაში]] არ წასულა. სამხედრო სამსახური განაგრძო საბჭოთა საქართველოს წითელ ჯარში. იყო ანტისაბჭოთა [[აჯანყება|აჯანყების]] მოსამზდებელი „სამხედრო ცენტრის“ ერთ- ერთი ხელმძღვანელი. სამხედრო ცენტრის სხვა წევრებთან ერთად დახვრიტეს 1923 წლის 21 მაისს, დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე. | ||
| − | + | ||
==ლიტერატურა== | ==ლიტერატურა== | ||
| ხაზი 19: | ხაზი 19: | ||
== წყარო == | == წყარო == | ||
[[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი]] | [[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი]] | ||
| + | [[დამოუკიდებელი საქართველოს გენერლები და ადმირალები]] | ||
[[კატეგორია: ქართველი გენერლები]] | [[კატეგორია: ქართველი გენერლები]] | ||
[[კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები]] | [[კატეგორია:პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები]] | ||
10:34, 22 ივნისი 2026-ის ვერსია
ანდრონიკაშვილი ალექსანდრე სიმონის ძე (7.X. 1871 - 21.V.1923) - რუსეთის საიმპერატორო არმიის ქართველი ოფიცერი, გენერალური შტაბის გენერალ-მაიორი და ქართული არმიის გენერალი, საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის პირველი უფროსი. 1904-1905 წლების რუსეთ-იაპონიისა და I მსოფლიო ომების მონაწილე. საქართველოს ეროვნული გმირი.
დაიბადა თბილისის გუბერნიის თელავის მაზრის სოფელ სიღნაღში. 1891 დაამთავრა მე-2 სამხედრო სასწავლებელი. პოდპორუჩიკად გაიგზავნა ყარსის ციხის საარტილერიო ნაწილში (1891). შემდეგ მსახურობდა კავკასიის საალყო საარტილერიო ნაწილში. პორუჩიკი (1894) შტაბსკაპიტანი (1898). 1903წელს პირველი თანრიგით დაამთავრა გენერალური შტაბის აკადემია. მსახურობდა მე-13 ლეიბ-გვარდიის ერევნის პოლკში (1906-1907). 1907-1908 წლებში უსურიის საკავალერიო ბრიგადის უფროსი ადიუტანტია. 1908-1909 წლებში - ომსკის სამხედრო ოლქის დავალებათა უფროსი ოფიცერი. 1909-1912 წლებში იყო 36-ე დივიზიის შტაბის უფროსი ადიუტანტი. 1912-1914 წლებში კითხულობდა ლექციებს ალექსანდრეს სამხედრო სასწავლებელში. პოდპოლკოვნიკი (1912), პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. 1914 მე-11 არმიის შტაბის დავალებათა ოფიცერი. პოლკოვნიკი (1914), 75-ე ქვეითთა დივიზიისშტაბის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი (1914-1916). 1916 დაინიშნა 298-ე ქვეითთა პოლკის უფროსის მოადგილედ. 1917 წლის თებერვლიდან 177-ე ქვეითთა დივიზიის შტაბის უფროსია, ხოლო ივნისიდან - XX საარმიო კორპუსის შტაბის უფროსი. გენერალ-მაიორი (21.11.1917).
დაჯილდოებული იყო ორდენებით: წმ. სტანისლავის მე-3 ხარისხის, წმ. ანას მე-3 ხარისხის, წმ. სტანისლავის მე-2 ხარისხის, წმ. ვლადიმირის მე-3 ხარისხის ხმლებით. დაჯილდოებული იყო იარაღით.
1918-1921 წლეში მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. 1918 წლის შემოდგომიდან 1919 წლის ზაფხულამდე, მათ შორის სომხეთთან ომის დროს, იყო გენერალური შტაბის უფროსი. 1920 დაინიშნა სამხედრო სკოლის უფროსად. 1921 [[თბილისისთვის ბრძოლა (1921 წლის 18-24 თებერვალი)|თბილისის დაცვისათვის მიმდინარე ბრძოლების]] დროს, 19-24 თებერვალს სარდლობდა კოჯორ-ტაბახმელას მიმართულებას. დედაქალაქიდან უკან დახევის დროს დაინიშნა მთავარსარდლის მოადგილედ.
ემიგრაციაში არ წასულა. სამხედრო სამსახური განაგრძო საბჭოთა საქართველოს წითელ ჯარში. იყო ანტისაბჭოთა აჯანყების მოსამზდებელი „სამხედრო ცენტრის“ ერთ- ერთი ხელმძღვანელი. სამხედრო ცენტრის სხვა წევრებთან ერთად დახვრიტეს 1923 წლის 21 მაისს, დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე.
ლიტერატურა
- Русская армия в Великой войне http://www.grwar. ru;
- М. Гогитидзе, Военная элита кавказа. т. I. 2007;
- ა. ჩაჩხიანი, დაშნაკთა ნაციონალისტურ-ექსპანსიონისტური იდეოლოგია და სომხეთ-საქართველოს 1918-1919 წლების ომი. თბ., 2007
წყარო
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი დამოუკიდებელი საქართველოს გენერლები და ადმირალები
