ანდრონიკაშვილი ალექსანდრე
| ხაზი 7: | ხაზი 7: | ||
დაჯილდოებული იყო ორდენებით: წმ. სტანისლავის მე-3 ხარისხის, წმ. ანას მე-3 ხარისხის, წმ. სტანისლავის მე-2 ხარისხის, წმ. ვლადიმირის მე-3 ხარისხის [[ხმალი|ხმლებით]]. დაჯილდოებული იყო [[იარაღი (იურიდიული)|იარაღით]]. | დაჯილდოებული იყო ორდენებით: წმ. სტანისლავის მე-3 ხარისხის, წმ. ანას მე-3 ხარისხის, წმ. სტანისლავის მე-2 ხარისხის, წმ. ვლადიმირის მე-3 ხარისხის [[ხმალი|ხმლებით]]. დაჯილდოებული იყო [[იარაღი (იურიდიული)|იარაღით]]. | ||
| − | 1918-1921 წლეში მსახურობდა [[საქართველო|საქართველოს]] [[შეიარაღებული ძალები|შეიარაღებულ ძალებში]]. 1918 წლის შემოდგომიდან 1919 წლის ზაფხულამდე, მათ შორის [[სომხეთ-საქართველოს ომი|სომხეთთან ომის]] დროს, იყო გენერალური შტაბის უფროსი. 1920 დაინიშნა სამხედრო სკოლის უფროსად. | + | 1918-1921 წლეში მსახურობდა [[საქართველო|საქართველოს]] [[შეიარაღებული ძალები|შეიარაღებულ ძალებში]]. 1918 წლის შემოდგომიდან 1919 წლის ზაფხულამდე, მათ შორის [[სომხეთ-საქართველოს ომი|სომხეთთან ომის]] დროს, იყო გენერალური შტაბის უფროსი. 1920 დაინიშნა სამხედრო სკოლის უფროსად. 1[[თბილისისთვის ბრძოლა (1921 წლის 18-24 თებერვალი)|921 წელს თბილისის დაცვისათვის მიმდინარე ბრძოლების]] დროს, 19-24 თებერვალს [[სარდლობა|სარდლობდა]] კოჯორ-ტაბახმელას მიმართულებას. დედაქალაქიდან უკან დახევის დროს დაინიშნა [[მთავარსარდალი|მთავარსარდლის]] მოადგილედ. |
| − | [[ემიგრაცია|ემიგრაციაში]] არ წასულა. სამხედრო სამსახური განაგრძო საბჭოთა საქართველოს წითელ ჯარში. იყო ანტისაბჭოთა [[აჯანყება|აჯანყების]] მოსამზდებელი „სამხედრო ცენტრის“ ერთ- ერთი ხელმძღვანელი. სამხედრო ცენტრის სხვა წევრებთან ერთად დახვრიტეს 1923 წლის 21 მაისს, დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე. | + | [[ემიგრაცია|ემიგრაციაში]] არ წასულა. სამხედრო სამსახური განაგრძო საბჭოთა საქართველოს წითელ ჯარში. იყო ანტისაბჭოთა [[აჯანყება|აჯანყების]] მოსამზდებელი „სამხედრო ცენტრის“ ერთ- ერთი ხელმძღვანელი. სამხედრო ცენტრის სხვა წევრებთან ერთად დახვრიტეს 1923 წლის 21 მაისს, დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე. |
| ხაზი 26: | ხაზი 26: | ||
[[კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის არმიის ქართველი გენერლები (1918-21)]] | [[კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის არმიის ქართველი გენერლები (1918-21)]] | ||
[[კატეგორია:საქართველოს ეროვნული გმირები]] | [[კატეგორია:საქართველოს ეროვნული გმირები]] | ||
| + | [[კატეგორია:საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში ]] | ||
| + | [[კატეგორია:წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენოსნები]] | ||
| + | [[კატეგორია:წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენოსნები]] | ||
| + | [[კატეგორია:წმინდა ანას III ხარისხის ორდენოსნები]] | ||
| + | [[კატეგორია:წმინდა ვლადიმირის III ხარისხის ორდენოსნები]] | ||
10:49, 22 ივნისი 2026-ის ვერსია
ანდრონიკაშვილი ალექსანდრე სიმონის ძე (7.X. 1871 - 21.V.1923) - რუსეთის საიმპერატორო არმიის ქართველი ოფიცერი, გენერალური შტაბის გენერალ-მაიორი და ქართული არმიის გენერალი, საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის პირველი უფროსი. 1904-1905 წლების რუსეთ-იაპონიისა და I მსოფლიო ომების მონაწილე. საქართველოს ეროვნული გმირი.
დაიბადა თბილისის გუბერნიის თელავის მაზრის სოფელ სიღნაღში. 1891 დაამთავრა მე-2 სამხედრო სასწავლებელი. პოდპორუჩიკად გაიგზავნა ყარსის ციხის საარტილერიო ნაწილში (1891). შემდეგ მსახურობდა კავკასიის საალყო საარტილერიო ნაწილში. პორუჩიკი (1894) შტაბსკაპიტანი (1898). 1903წელს პირველი თანრიგით დაამთავრა გენერალური შტაბის აკადემია. მსახურობდა მე-13 ლეიბ-გვარდიის ერევნის პოლკში (1906-1907). 1907-1908 წლებში უსურიის საკავალერიო ბრიგადის უფროსი ადიუტანტია. 1908-1909 წლებში - ომსკის სამხედრო ოლქის დავალებათა უფროსი ოფიცერი. 1909-1912 წლებში იყო 36-ე დივიზიის შტაბის უფროსი ადიუტანტი. 1912-1914 წლებში კითხულობდა ლექციებს ალექსანდრეს სამხედრო სასწავლებელში. პოდპოლკოვნიკი (1912), პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. 1914 მე-11 არმიის შტაბის დავალებათა ოფიცერი. პოლკოვნიკი (1914), 75-ე ქვეითთა დივიზიისშტაბის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი (1914-1916). 1916 დაინიშნა 298-ე ქვეითთა პოლკის უფროსის მოადგილედ. 1917 წლის თებერვლიდან 177-ე ქვეითთა დივიზიის შტაბის უფროსია, ხოლო ივნისიდან - XX საარმიო კორპუსის შტაბის უფროსი. გენერალ-მაიორი (21.11.1917).
დაჯილდოებული იყო ორდენებით: წმ. სტანისლავის მე-3 ხარისხის, წმ. ანას მე-3 ხარისხის, წმ. სტანისლავის მე-2 ხარისხის, წმ. ვლადიმირის მე-3 ხარისხის ხმლებით. დაჯილდოებული იყო იარაღით.
1918-1921 წლეში მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. 1918 წლის შემოდგომიდან 1919 წლის ზაფხულამდე, მათ შორის სომხეთთან ომის დროს, იყო გენერალური შტაბის უფროსი. 1920 დაინიშნა სამხედრო სკოლის უფროსად. 1921 წელს თბილისის დაცვისათვის მიმდინარე ბრძოლების დროს, 19-24 თებერვალს სარდლობდა კოჯორ-ტაბახმელას მიმართულებას. დედაქალაქიდან უკან დახევის დროს დაინიშნა მთავარსარდლის მოადგილედ.
ემიგრაციაში არ წასულა. სამხედრო სამსახური განაგრძო საბჭოთა საქართველოს წითელ ჯარში. იყო ანტისაბჭოთა აჯანყების მოსამზდებელი „სამხედრო ცენტრის“ ერთ- ერთი ხელმძღვანელი. სამხედრო ცენტრის სხვა წევრებთან ერთად დახვრიტეს 1923 წლის 21 მაისს, დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე.
ლიტერატურა
- Русская армия в Великой войне http://www.grwar. ru;
- М. Гогитидзе, Военная элита кавказа. т. I. 2007;
- ა. ჩაჩხიანი, დაშნაკთა ნაციონალისტურ-ექსპანსიონისტური იდეოლოგია და სომხეთ-საქართველოს 1918-1919 წლების ომი. თბ., 2007
წყარო
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი დამოუკიდებელი საქართველოს გენერლები და ადმირალები
- ქართველი გენერლები
- პირველი მსოფლიო ომის მონაწილეები
- ანდრონიკაშვილები
- საქართველოს პირველი რესპუბლიკის გენერლები
- საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის არმიის ქართველი გენერლები (1918-21)
- საქართველოს ეროვნული გმირები
- საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში
- წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენოსნები
- წმინდა სტანისლავის II ხარისხის ორდენოსნები
- წმინდა ანას III ხარისხის ორდენოსნები
- წმინდა ვლადიმირის III ხარისხის ორდენოსნები
