ათათი ძუარი
(ახალი გვერდი: '''ათათი ძუარ-ი''' ''(ოს. Ататы дзуар – „ათაევების ხატი“)'' — დიგორის ხე...) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 2 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ათათი ძუარ-ი''' ''(ოს. Ататы дзуар – „ათაევების ხატი“)'' — დიგორის ხეობის სოფ. გალიათში მცხოვრები ათაევების გვარის მფარველი ხატი. აღნიშნული [[კულტი]]ს დაფუძნებასთან დაკავშირებულია შემდეგი გადმოცემა: ერთხელ ათაევების შორეული წინაპარი შეშისთვის ტყეში წავიდა. როცა ხეს [[ცული]] მოუქნია, საიდანღაც ძახილი შემოესმა: „ნუ მომჭრი!“ მაშინ სხვა ხეს მიადგა, მაგრამ იგივე განმეორდა. მან ცული დაჰკრა მესამე ხეს, საიდანაც რძე და სისხლი გადმოდინდა. ათაევმა იფიქრა, რომ ხეში სიმდიდრის სული იყო ჩასახლებული; ფიჭვის ნამორი სახლში წამოიღო და საჯინიბოში | + | '''ათათი ძუარ-ი''' ''(ოს. Ататы дзуар – „ათაევების ხატი“)'' — დიგორის ხეობის სოფ. გალიათში მცხოვრები ათაევების გვარის მფარველი [[ხატი]]. |
| − | ბაგაზე მიამაგრა. იმ დღიდან მოყოლებული ათაევების ძუარი (ხატი) სწორედ ეს ნამორი გახდა; მას ყოველწლიურად ბატკანს, [[ლუდი|ლუდს]] და არაყს სწირავდნენ. ვ. მილერის ცნობით, ათაევების მფარველი ხატის არსებობა შეწყდა 1876 წელს, როცა ცნობილი ეთნოგრაფისა და ღვთისმსახურის ბ. გატიევის დაჟინებული მოთხოვნით ეს ნამორი დაწვეს. | + | |
| + | აღნიშნული [[კულტი]]ს დაფუძნებასთან დაკავშირებულია შემდეგი გადმოცემა: ერთხელ ათაევების შორეული წინაპარი შეშისთვის ტყეში წავიდა. როცა ხეს [[ცული]] მოუქნია, საიდანღაც ძახილი შემოესმა: „ნუ მომჭრი!“ მაშინ სხვა ხეს მიადგა, მაგრამ იგივე განმეორდა. მან ცული დაჰკრა მესამე ხეს, საიდანაც რძე და სისხლი გადმოდინდა. ათაევმა იფიქრა, რომ ხეში სიმდიდრის სული იყო ჩასახლებული; ფიჭვის ნამორი სახლში წამოიღო და საჯინიბოში ბაგაზე მიამაგრა. იმ დღიდან მოყოლებული ათაევების ძუარი (ხატი) სწორედ ეს ნამორი გახდა; მას ყოველწლიურად ბატკანს, [[ლუდი|ლუდს]] და [[არაყი|არაყს]] სწირავდნენ. ვ. მილერის ცნობით, ათაევების მფარველი ხატის არსებობა შეწყდა 1876 წელს, როცა ცნობილი ეთნოგრაფისა და ღვთისმსახურის ბ. გატიევის დაჟინებული მოთხოვნით ეს ნამორი დაწვეს. | ||
| ხაზი 9: | ხაზი 10: | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
| − | + | [[კავკასიის ხალხთა მითები და რიტუალები]] | |
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:თქმულებები]] |
| − | [[კატეგორია:კავკასიური | + | [[კატეგორია:კავკასიური თქმულებები]] |
| − | [[კატეგორია:ოსური | + | [[კატეგორია:ოსური თქმულებები]] |
| + | [[კატეგორია:მფარველი ხატები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:49, 10 დეკემბერი 2018 მდგომარეობით
ათათი ძუარ-ი (ოს. Ататы дзуар – „ათაევების ხატი“) — დიგორის ხეობის სოფ. გალიათში მცხოვრები ათაევების გვარის მფარველი ხატი.
აღნიშნული კულტის დაფუძნებასთან დაკავშირებულია შემდეგი გადმოცემა: ერთხელ ათაევების შორეული წინაპარი შეშისთვის ტყეში წავიდა. როცა ხეს ცული მოუქნია, საიდანღაც ძახილი შემოესმა: „ნუ მომჭრი!“ მაშინ სხვა ხეს მიადგა, მაგრამ იგივე განმეორდა. მან ცული დაჰკრა მესამე ხეს, საიდანაც რძე და სისხლი გადმოდინდა. ათაევმა იფიქრა, რომ ხეში სიმდიდრის სული იყო ჩასახლებული; ფიჭვის ნამორი სახლში წამოიღო და საჯინიბოში ბაგაზე მიამაგრა. იმ დღიდან მოყოლებული ათაევების ძუარი (ხატი) სწორედ ეს ნამორი გახდა; მას ყოველწლიურად ბატკანს, ლუდს და არაყს სწირავდნენ. ვ. მილერის ცნობით, ათაევების მფარველი ხატის არსებობა შეწყდა 1876 წელს, როცა ცნობილი ეთნოგრაფისა და ღვთისმსახურის ბ. გატიევის დაჟინებული მოთხოვნით ეს ნამორი დაწვეს.
[რედაქტირება] ლიტერატურა
Миллер В. Ф. Осетинские этюды. Владикавказ, 1992.
