გოცირიძე ლეილა
(→იხილე აგრეთვე) |
|||
| ხაზი 16: | ხაზი 16: | ||
[[კატეგორია:ვოკალისტები]] | [[კატეგორია:ვოკალისტები]] | ||
| − | [[კატეგორია:საქართველოს სახალხო | + | [[კატეგორია:საქართველოს სსრ სახალხო არტისტები ]] |
[[კატეგორია:მომღერლები]] | [[კატეგორია:მომღერლები]] | ||
[[კატეგორია:ქართველი მომღერლები]] | [[კატეგორია:ქართველი მომღერლები]] | ||
[[კატეგორია:საოპერო მომღერლები]] | [[კატეგორია:საოპერო მომღერლები]] | ||
[[კატეგორია:გოცირიძეები]] | [[კატეგორია:გოცირიძეები]] | ||
16:18, 25 მარტი 2019-ის ვერსია
გოცირიძე ლეილა მიხეილის ასული - (13. III. 1924, თბილისი, – 30. XI. 1997, მოსკოვი), ქართველი მომღერალი (მეცო-სოპრანო). საქართველოს სახალხო არტისტი (1958).
1947 დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფ. ო. ბახუტაშვილ-შულგინას კლასი). 1948-დან თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის წამყვანი სოლისტი იყო. შექმნა მრავალი შთამბეჭდავი ვოკალურ-სცენური სახე: ნენო (ფალიაშვილის „ლატავრა“), დარეჯანი (ბალანჩივაძის „დარეჯან ცბიერი“), პოლინა (ჩაიკოვსკის „პიკის ქალი“), აზუჩენა (ვერდის „ტრუბადური“), ამნერისი (ვერდის „აიდა“), კარმენი (ბიზეს „კარმენი“) და სხვ. გოცირიძის შემოქმედებისათვის დამახასიათებლია მაღალი ვოკალური და სცენური კულტურა, დახვეწილი პროფესიონალიზმი. დიდ წარმატებას აღწევდა კამერულ კონცერტებშიც. (გ. ტორაძე)
წყარო
მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი / [შემდგ.: ანზორ თამარაშვილი; მთ. რედ.: გულბათ ტორაძე]. [ახალციხე: თბილ. უნ-ტის მესხეთის ფილიალის გამ-ბა], 2005 (ა.ო. "პროგრესი")
