შალამბერიძე მიხეილ
მ (მომხმარებელმა Echelidze გვერდი „შალამბერიძე მიხეილ იოსების ძე“ გადაიტანა გვერდზე „[[შალამბერიძე ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
'''შალამბერიძე მიხეილ იოსების ძე''' (1885-1958) - ქიმიკოსი, ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1920), პროფესორი (1930). | '''შალამბერიძე მიხეილ იოსების ძე''' (1885-1958) - ქიმიკოსი, ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1920), პროფესორი (1930). | ||
| − | 1911 დაამთავრა ლაიფციგის უნივერსიტეტი. 1918 წლის 17 ივლისს [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი|თბილისის ქართული უნივერსიტეტის]] პროფესორთა საბჭომ დაამტკიცა მიხეილ შალამბერიძის თხოვნა უნივერისტეტში ასისტენტად მიღებისა და ქიმიაში ლექციების კითხვასთან დაკავშირებით. 1918 მას მიენდო ჭიათურიდან საქიმიო ლაბორატორიის უნივერსიტეტში გადმოტანა. 1920 აირჩიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტად. | + | ====ბიოგრაფია==== |
| + | 1911 წელს დაამთავრა ლაიფციგის უნივერსიტეტი. 1918 წლის 17 ივლისს [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი|თბილისის ქართული უნივერსიტეტის]] პროფესორთა საბჭომ დაამტკიცა მიხეილ შალამბერიძის თხოვნა უნივერისტეტში ასისტენტად მიღებისა და ქიმიაში ლექციების კითხვასთან დაკავშირებით. 1918 მას მიენდო ჭიათურიდან საქიმიო ლაბორატორიის უნივერსიტეტში გადმოტანა. 1920 წელს აირჩიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტად. | ||
| − | 1929-1939 წლებში მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, 1939-1945 წლებში თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტში, 1945-1958 წლებში - საქართველოს სასოფლო სამეურნეო ინსტიტუტში ბიოორგანული ქიმიის კათედრის გამგედ. იკვლევდა ქართული ღვინოების, კაკლის ზეთის, რძის, მინერალური წყლების, წყაროებისა და წყალსაცავების ფიზიკურ, ქიმიურ შემადგენლობასა და თვისებებს; ავტორია სახელმძღვანელოებისა: „ფიზიკური ქიმია” და „ორგანული ქიმია”. | + | 1929-1939 წლებში მუშაობდა [[თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი|საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში]], 1939-1945 წლებში თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტში, 1945-1958 წლებში - საქართველოს სასოფლო სამეურნეო ინსტიტუტში ბიოორგანული ქიმიის კათედრის გამგედ. იკვლევდა ქართული ღვინოების, [[კაკალი|კაკლის]] ზეთის, რძის, მინერალური წყლების, წყაროებისა და წყალსაცავების ფიზიკურ, ქიმიურ შემადგენლობასა და თვისებებს; ავტორია სახელმძღვანელოებისა: „ფიზიკური ქიმია” და „ორგანული ქიმია”. |
::::::::::::::::::::::::::'''''მანანა ლილუაშვილი''''' | ::::::::::::::::::::::::::'''''მანანა ლილუაშვილი''''' | ||
| ხაზი 17: | ხაზი 18: | ||
[[კატეგორია:ქართველი ქიმიკოსები]] | [[კატეგორია:ქართველი ქიმიკოსები]] | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორები]] |
[[კატეგორია:ქართველი მეცნიერები]] | [[კატეგორია:ქართველი მეცნიერები]] | ||
15:28, 10 მაისი 2019-ის ვერსია
შალამბერიძე მიხეილ იოსების ძე (1885-1958) - ქიმიკოსი, ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1920), პროფესორი (1930).
სარჩევი |
ბიოგრაფია
1911 წელს დაამთავრა ლაიფციგის უნივერსიტეტი. 1918 წლის 17 ივლისს თბილისის ქართული უნივერსიტეტის პროფესორთა საბჭომ დაამტკიცა მიხეილ შალამბერიძის თხოვნა უნივერისტეტში ასისტენტად მიღებისა და ქიმიაში ლექციების კითხვასთან დაკავშირებით. 1918 მას მიენდო ჭიათურიდან საქიმიო ლაბორატორიის უნივერსიტეტში გადმოტანა. 1920 წელს აირჩიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტად.
1929-1939 წლებში მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, 1939-1945 წლებში თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტში, 1945-1958 წლებში - საქართველოს სასოფლო სამეურნეო ინსტიტუტში ბიოორგანული ქიმიის კათედრის გამგედ. იკვლევდა ქართული ღვინოების, კაკლის ზეთის, რძის, მინერალური წყლების, წყაროებისა და წყალსაცავების ფიზიკურ, ქიმიურ შემადგენლობასა და თვისებებს; ავტორია სახელმძღვანელოებისა: „ფიზიკური ქიმია” და „ორგანული ქიმია”.
- მანანა ლილუაშვილი
ლიტერატურა
ქსე, ტ. X, თბ., 1986; ზ. გაიპარაშვილი, მ. ლილუაშვილი, ტფილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორთა საბჭოს ოქმები 1917-1926, თბ., 2006.
იხილე აგრეთვე
წყარო
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი
