წვივსაკრავი
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
(→წყარო) |
|||
| ხაზი 5: | ხაზი 5: | ||
ხევსურეთში ძირითადად სამი სახის წვივსაკრავი იყო ცნობილი. ესენია „შილის“ ანუ „შაკერილი საწვივე“, „დაწნული საწვივე“ და „ყდის“ ანუ „[[ტოლი|ტოლის]] საწვივე“. | ხევსურეთში ძირითადად სამი სახის წვივსაკრავი იყო ცნობილი. ესენია „შილის“ ანუ „შაკერილი საწვივე“, „დაწნული საწვივე“ და „ყდის“ ანუ „[[ტოლი|ტოლის]] საწვივე“. | ||
| − | შილის საწვივე ბამბის ქსოვილიდან მზადდებოდა და მას მოკლე ტოტები ჰქონდა. | + | შილის საწვივე [[ბამბა|ბამბის]] ქსოვილიდან მზადდებოდა და მას მოკლე ტოტები ჰქონდა. |
დაწნული საწვივე ცხრა ან თორმეტი სამღოლი (სამწვერი) ნასთიდან იწვნებოდა თითებზე ბრტყლად. მის ბოლოებს ნაქარგი შილებით ამკობდნენ. | დაწნული საწვივე ცხრა ან თორმეტი სამღოლი (სამწვერი) ნასთიდან იწვნებოდა თითებზე ბრტყლად. მის ბოლოებს ნაქარგი შილებით ამკობდნენ. | ||
15:07, 11 ნოემბერი 2016-ის ვერსია
წვივსაკრავი - პაიჭზე შემოსაკრავი თოკი. უფრო სადა და უბრალო, ვიდრე ჩახსაკრავია, საქართველოს ზოგიერთ კუთხეში მუხლსაკრავსაც უწოდებენ.
ხევსურეთში ძირითადად სამი სახის წვივსაკრავი იყო ცნობილი. ესენია „შილის“ ანუ „შაკერილი საწვივე“, „დაწნული საწვივე“ და „ყდის“ ანუ „ტოლის საწვივე“.
შილის საწვივე ბამბის ქსოვილიდან მზადდებოდა და მას მოკლე ტოტები ჰქონდა.
დაწნული საწვივე ცხრა ან თორმეტი სამღოლი (სამწვერი) ნასთიდან იწვნებოდა თითებზე ბრტყლად. მის ბოლოებს ნაქარგი შილებით ამკობდნენ.
ყდის ანუ ტოლის საწვივე ყდაზე იქსოვებოდა ცერა თითის სიგანისა. მასაც ბოლოებს მოუქარგავდნენ.
წყარო
- ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი
- ლ. მოლოდინი, გ. ჩაჩაშვილი, ქართული კოსტიუმის კატალოგი I ხევსურული, თბილისი-1964
