აპარტი
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
(ახალი გვერდი: '''აპარტი''' – თეატრალური ტერმინი, მონოლოგი ან რეპლიკა მაყურებ...) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''აპარტი''' – თეატრალური ტერმინი, მონოლოგი ან რეპლიკა მაყურებლის მისამართით (იგულისხმებოდა, რომ სცენაზე მყოფთ ეს არ ესმოდათ). აპარატის მეთოდი ფართოდ გამოიყენებოდა [[ანტიკური დრამატურგია|ანტიკურ დრამაში]] მიქმედი პირების აზრების, განცდებისა და ზრახვების ასახსნელად. აქედან გაიკვალა მან გზა კლასიცისტურ დრამაში; აპარტის მეშვეობით ავტორი ჭკუას არიგებდა მაყურებელს, აგრეთვე განმარტავდა სცენაზე მომხდარ მოვლენებს. შემდგომში აპარტს, უმეტესად, იყენებდნენ კომიკური სიტუაციის შესაქმნელად, როცა ერთ-ერთ პერსონაჟს ესმოდა (მთლიანად ან ნაწილობრივ) ის, რასაც მეორე მოქმედი პირი „განზე“ ლაპარაკობდა. აპარტის რეპლიკები ფართოდ გამოიყენებოდა XIX საუკუნეში. აპარტის ხერხს თანამედროვე თეატრშიც მიმართავენ ხოლმე. | + | '''აპარტი''' – (ფრანგ. à part, ლათინურიდან a parte – განზე საუბარი), თეატრალური ტერმინი, [[მონოლოგი]] ან რეპლიკა მაყურებლის მისამართით (იგულისხმებოდა, რომ სცენაზე მყოფთ ეს არ ესმოდათ). აპარატის მეთოდი ფართოდ გამოიყენებოდა [[ანტიკური დრამატურგია|ანტიკურ დრამაში]] მიქმედი პირების აზრების, განცდებისა და ზრახვების ასახსნელად. აქედან გაიკვალა მან გზა კლასიცისტურ დრამაში; აპარტის მეშვეობით ავტორი ჭკუას არიგებდა მაყურებელს, აგრეთვე განმარტავდა სცენაზე მომხდარ მოვლენებს. შემდგომში აპარტს, უმეტესად, იყენებდნენ კომიკური სიტუაციის შესაქმნელად, როცა ერთ-ერთ პერსონაჟს ესმოდა (მთლიანად ან ნაწილობრივ) ის, რასაც მეორე მოქმედი პირი „განზე“ ლაპარაკობდა. აპარტის რეპლიკები ფართოდ გამოიყენებოდა XIX საუკუნეში. აპარტის ხერხს თანამედროვე თეატრშიც მიმართავენ ხოლმე. |
მიმდინარე ცვლილება 15:24, 28 სექტემბერი 2021 მდგომარეობით
აპარტი – (ფრანგ. à part, ლათინურიდან a parte – განზე საუბარი), თეატრალური ტერმინი, მონოლოგი ან რეპლიკა მაყურებლის მისამართით (იგულისხმებოდა, რომ სცენაზე მყოფთ ეს არ ესმოდათ). აპარატის მეთოდი ფართოდ გამოიყენებოდა ანტიკურ დრამაში მიქმედი პირების აზრების, განცდებისა და ზრახვების ასახსნელად. აქედან გაიკვალა მან გზა კლასიცისტურ დრამაში; აპარტის მეშვეობით ავტორი ჭკუას არიგებდა მაყურებელს, აგრეთვე განმარტავდა სცენაზე მომხდარ მოვლენებს. შემდგომში აპარტს, უმეტესად, იყენებდნენ კომიკური სიტუაციის შესაქმნელად, როცა ერთ-ერთ პერსონაჟს ესმოდა (მთლიანად ან ნაწილობრივ) ის, რასაც მეორე მოქმედი პირი „განზე“ ლაპარაკობდა. აპარტის რეპლიკები ფართოდ გამოიყენებოდა XIX საუკუნეში. აპარტის ხერხს თანამედროვე თეატრშიც მიმართავენ ხოლმე.
