ავაზანი
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
[[ფაილი:Avazani.JPG|thumb|'''ავაზანი''']] | [[ფაილი:Avazani.JPG|thumb|'''ავაზანი''']] | ||
| − | '''ავაზანი''' – ძველად ეს იყო წყლის რეზერვუარი ესთეტიკური დანიშნულებისათვის, ჩვეულებრივ მდიდრულ სასახლეებში. ავაზანთა გაკეთება მიღებული იყო [[საქართველო]]ში. ავაზნებს ამკობდნენ [[მარმარილო]]თი და შადრევნებით. იოანე შავთელს საქართველოს მეფის სასახლეზე ნათქვამი აქვს: „მტილ-სამოთხენი, თვალთ სამოთხენი, ზედ ავაზანთა შექმნულობანი“. შემდგომში ავაზნები ეწოდათ წყაროებთან დადგმულ ხის ან ქვის დიდ გობებს, გეჯებს, რომლებსაც საქონლის დასარწყულებლად, სარეცხისთვის ან სხვა საოჯახო და სამეურნეო სამქიანობისთვის იყენებდნენ. ასეთი ავაზნების საუკეთესო ნიმუშები საქართველოში დასტურდება, მაგ., [[ჯავახეთი|ჯავახეთში]], სოფ. საროში. | + | '''ავაზანი''' – ძველად ეს იყო წყლის [[რეზერვუარი]] ესთეტიკური დანიშნულებისათვის, ჩვეულებრივ მდიდრულ სასახლეებში. ავაზანთა გაკეთება მიღებული იყო [[საქართველო]]ში. ავაზნებს ამკობდნენ [[მარმარილო]]თი და შადრევნებით. იოანე შავთელს საქართველოს მეფის სასახლეზე ნათქვამი აქვს: „მტილ-სამოთხენი, თვალთ სამოთხენი, ზედ ავაზანთა შექმნულობანი“. შემდგომში ავაზნები ეწოდათ წყაროებთან დადგმულ ხის ან ქვის დიდ გობებს, გეჯებს, რომლებსაც საქონლის დასარწყულებლად, სარეცხისთვის ან სხვა საოჯახო და სამეურნეო სამქიანობისთვის იყენებდნენ. ასეთი ავაზნების საუკეთესო ნიმუშები საქართველოში დასტურდება, მაგ., [[ჯავახეთი|ჯავახეთში]], სოფ. საროში. |
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| ხაზი 6: | ხაზი 9: | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
[[სამშენებლო ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] | [[სამშენებლო ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:რეზერვუარები]] |
მიმდინარე ცვლილება 15:00, 14 ნოემბერი 2022 მდგომარეობით
ავაზანი – ძველად ეს იყო წყლის რეზერვუარი ესთეტიკური დანიშნულებისათვის, ჩვეულებრივ მდიდრულ სასახლეებში. ავაზანთა გაკეთება მიღებული იყო საქართველოში. ავაზნებს ამკობდნენ მარმარილოთი და შადრევნებით. იოანე შავთელს საქართველოს მეფის სასახლეზე ნათქვამი აქვს: „მტილ-სამოთხენი, თვალთ სამოთხენი, ზედ ავაზანთა შექმნულობანი“. შემდგომში ავაზნები ეწოდათ წყაროებთან დადგმულ ხის ან ქვის დიდ გობებს, გეჯებს, რომლებსაც საქონლის დასარწყულებლად, სარეცხისთვის ან სხვა საოჯახო და სამეურნეო სამქიანობისთვის იყენებდნენ. ასეთი ავაზნების საუკეთესო ნიმუშები საქართველოში დასტურდება, მაგ., ჯავახეთში, სოფ. საროში.
