ვარდიძე შალვა
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „შალვა ვარდიძე“ გადაიტანა გვერდზე „ვარდიძე შალვა“ გადამისამარ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| + | [[ფაილი:Shalva vardidze.PNG|thumb|შალვა ვარდიძე]] | ||
'''ვარდიძე შალვა''' – (1885 – 195?), მეცნიერი, მთარგმნელი, მწერალი. დაიბადა XIX საუკუნის ბოლოს სოფელ არალში ([[ახალციხე (ქალაქი ახალციხის მუნიციპალიტეტში)|ახალციხე]]). თავდაპირველად მოღვაწეობდა პეტრე ხარისჭირაშვილის მიერ სტამბოლში დაარსებულ (XIX ს 60-იანი წწ) ქართველ კათოლიკეთა მონასტერში. თანამშრომლობდა [[ევროპა]]ში არსებულ „საქართველოს დამოუკიდებლობის ეროვნულ კომიტეტთან”, ხოლო 20-იანი წლებიდან პარიზში დაარსებულ „თეთრი გიორგის” ორგანიზაციასთან. 1921 წლიდან დიდ დახმარებას უწევდა ქართულ ემიგრაციას სტამბოლში. [[II მსოფლიო ომი 1939-45|II მსოფლიო ომი]]ს დროს თურქემბა შეიპყრეს და გაასახლეს. შემდეგ მოღვაწეობდა ბეირუთში, სან-ჟოზეფის უნივერსიტეტში, სადაც არაბულ ენაზე გამოსცა ორი ბროშურა [[საქართველო]]ს შესახებ. გარდა სამეცნიერო ნაშრომებისა მას ეკუთვნის პატრიოტული ხასიათის ლექსები „ჩემი ლოცვა“ (1950), „წმინდა ნინოს“ (1951). გარდაიცვალა ბეირუთში (ლიბანი) XX ს 50-იან წლებში. | '''ვარდიძე შალვა''' – (1885 – 195?), მეცნიერი, მთარგმნელი, მწერალი. დაიბადა XIX საუკუნის ბოლოს სოფელ არალში ([[ახალციხე (ქალაქი ახალციხის მუნიციპალიტეტში)|ახალციხე]]). თავდაპირველად მოღვაწეობდა პეტრე ხარისჭირაშვილის მიერ სტამბოლში დაარსებულ (XIX ს 60-იანი წწ) ქართველ კათოლიკეთა მონასტერში. თანამშრომლობდა [[ევროპა]]ში არსებულ „საქართველოს დამოუკიდებლობის ეროვნულ კომიტეტთან”, ხოლო 20-იანი წლებიდან პარიზში დაარსებულ „თეთრი გიორგის” ორგანიზაციასთან. 1921 წლიდან დიდ დახმარებას უწევდა ქართულ ემიგრაციას სტამბოლში. [[II მსოფლიო ომი 1939-45|II მსოფლიო ომი]]ს დროს თურქემბა შეიპყრეს და გაასახლეს. შემდეგ მოღვაწეობდა ბეირუთში, სან-ჟოზეფის უნივერსიტეტში, სადაც არაბულ ენაზე გამოსცა ორი ბროშურა [[საქართველო]]ს შესახებ. გარდა სამეცნიერო ნაშრომებისა მას ეკუთვნის პატრიოტული ხასიათის ლექსები „ჩემი ლოცვა“ (1950), „წმინდა ნინოს“ (1951). გარდაიცვალა ბეირუთში (ლიბანი) XX ს 50-იან წლებში. | ||
მიმდინარე ცვლილება 23:55, 1 მარტი 2022 მდგომარეობით
ვარდიძე შალვა – (1885 – 195?), მეცნიერი, მთარგმნელი, მწერალი. დაიბადა XIX საუკუნის ბოლოს სოფელ არალში (ახალციხე). თავდაპირველად მოღვაწეობდა პეტრე ხარისჭირაშვილის მიერ სტამბოლში დაარსებულ (XIX ს 60-იანი წწ) ქართველ კათოლიკეთა მონასტერში. თანამშრომლობდა ევროპაში არსებულ „საქართველოს დამოუკიდებლობის ეროვნულ კომიტეტთან”, ხოლო 20-იანი წლებიდან პარიზში დაარსებულ „თეთრი გიორგის” ორგანიზაციასთან. 1921 წლიდან დიდ დახმარებას უწევდა ქართულ ემიგრაციას სტამბოლში. II მსოფლიო ომის დროს თურქემბა შეიპყრეს და გაასახლეს. შემდეგ მოღვაწეობდა ბეირუთში, სან-ჟოზეფის უნივერსიტეტში, სადაც არაბულ ენაზე გამოსცა ორი ბროშურა საქართველოს შესახებ. გარდა სამეცნიერო ნაშრომებისა მას ეკუთვნის პატრიოტული ხასიათის ლექსები „ჩემი ლოცვა“ (1950), „წმინდა ნინოს“ (1951). გარდაიცვალა ბეირუთში (ლიბანი) XX ს 50-იან წლებში.
