სახვაძე ეთერ
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ეთერ სახვაძე“ გადაიტანა გვერდზე „სახვაძე ეთერ“ გადამისამართე...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| + | [[ფაილი:Eter saxvadze.JPG|thumb|ეთერ სახვაძე]] | ||
'''სახვაძე ეთერ''' – (1923 – 1988), ქართველი პოეტი, ფილოლოგი. დაიბადა [[თბილისი|თბილისში]]. 1941 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა, ხოლო 1945 წელს [[თსუ]]-ს ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მიუხედავად იმისა, რომ მუშაობა დაიწყო დუშეთის რაიონის სოფლებში, სამოღვაწეო ასპარეზად ჟურნალისტიკა აირჩია. მუშაობდა გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტის“ ლიტმუშაკად და „ლიტერატურული საქართველოს“ პოეზიის განყოფილების გამგედ. პირველი ლექსები 1961 წელს ჟურნალ „ცისკარში“ გამოაქვეყნა, | '''სახვაძე ეთერ''' – (1923 – 1988), ქართველი პოეტი, ფილოლოგი. დაიბადა [[თბილისი|თბილისში]]. 1941 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა, ხოლო 1945 წელს [[თსუ]]-ს ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მიუხედავად იმისა, რომ მუშაობა დაიწყო დუშეთის რაიონის სოფლებში, სამოღვაწეო ასპარეზად ჟურნალისტიკა აირჩია. მუშაობდა გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტის“ ლიტმუშაკად და „ლიტერატურული საქართველოს“ პოეზიის განყოფილების გამგედ. პირველი ლექსები 1961 წელს ჟურნალ „ცისკარში“ გამოაქვეყნა, | ||
ხოლო პირველი წიგნი – 1966 წელს. გამოცემულია კიდევ ოთხი კრებული: „ლექსები“ (1971), „ცის სიახლოვე“ (1971), „ეს დღე“ (1986), „ბოლო სადგური“ (1995). | ხოლო პირველი წიგნი – 1966 წელს. გამოცემულია კიდევ ოთხი კრებული: „ლექსები“ (1971), „ცის სიახლოვე“ (1971), „ეს დღე“ (1986), „ბოლო სადგური“ (1995). | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:22, 11 აპრილი 2022 მდგომარეობით
სახვაძე ეთერ – (1923 – 1988), ქართველი პოეტი, ფილოლოგი. დაიბადა თბილისში. 1941 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა, ხოლო 1945 წელს თსუ-ს ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მიუხედავად იმისა, რომ მუშაობა დაიწყო დუშეთის რაიონის სოფლებში, სამოღვაწეო ასპარეზად ჟურნალისტიკა აირჩია. მუშაობდა გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტის“ ლიტმუშაკად და „ლიტერატურული საქართველოს“ პოეზიის განყოფილების გამგედ. პირველი ლექსები 1961 წელს ჟურნალ „ცისკარში“ გამოაქვეყნა, ხოლო პირველი წიგნი – 1966 წელს. გამოცემულია კიდევ ოთხი კრებული: „ლექსები“ (1971), „ცის სიახლოვე“ (1971), „ეს დღე“ (1986), „ბოლო სადგური“ (1995).
- საინგილოს გზაზე
- რას სჩადი, კატეხისწყალო,
- რაღა დროს ეგეებია,
- არც მე ვარ ოცი წლის ქალი,
- შენც თმები შეგთეთრებია,
- რა დროს ხვევნა და კოცნაა,
- ქვეყანა მოგვჩერებია.
