ბრუკნერი ანტონ
(ახალი გვერდი: ანტონ ბრუკნერი '''ბრუკნერი ანტონ''' - გერმ....) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 5 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | [[ფაილი:Brukneri anton.jpg|thumb| | + | [[ფაილი:Brukneri anton.jpg|thumb|130პქ|ანტონ ბრუკნერი ]] |
'''ბრუკნერი ანტონ''' - გერმ. Anton Bruckner. (4. IX 1824, სოფ. ანსფელდენი, ლინცის მახლობლად, – 11. X. 1896, ვენა), ავსტრიელი კომპოზიტორი, ორგანისტი და პედაგოგი. | '''ბრუკნერი ანტონ''' - გერმ. Anton Bruckner. (4. IX 1824, სოფ. ანსფელდენი, ლინცის მახლობლად, – 11. X. 1896, ვენა), ავსტრიელი კომპოზიტორი, ორგანისტი და პედაგოგი. | ||
| − | ორგანს უკრავდა ავსტრიის მონასტრებში, შემდეგ ქ. ლინცის ტაძარში. 1868-იდან ვენაში ცხოვრობდა. ასწავლიდა მუსიკალურ-თეორიულ დისციპლინებს და ორგანის დაკვრას უნივერსტეტსა და კონსერვატორიაში. მისი მოწაფეები იყვნენ გ. მალერი, ა. ნიკიში და სხვ. წერდა უმთავრესად სიმფონიურ მუსიკას. სიცოცხლეში გაითქვა სახელი როგორც გამოჩენილმა ორგანისტ-იმპროვიზატორმა. გატაცებული იყო [[ბახი იოჰან სებასტიან|ი. ს. ბახისა]] და რ. ვაგნერის შემოქმედებით, მიისწრაფოდა გვიანდელი რომანტიზმის სტილისტიკისა და ფორმის ქმნადობის კლასიკური პრინციპების შერწყმისაკენ. ბრუკნერის სიმფონიური სტილი ძირითადად ავითარებს [[ბეთჰოვენი ლუდვიგ ვან|ლ. ბეთჰოვენის]], რ. შუმანისა და ფ. შუბერტის („დიდი სიმფონია“) სიმფონიების ტრადიციებს. ბრუკნერის შემოქმედების მკაფიოდ გამოხატულმა ეთიკურმა საწყისმა, პანთეისტურმა მსოფლაღქმამ განსაზღვრეს მისი მუსიკის ამაღლებული და დიდებული ხასიათი. ავტორია 9 სიმფონიისა. მთელი მისი მუსიკა პოლიფონიურობითაა გამსჭვალული. აღიარება გვიან მოიპოვა – მე-7 სიმფონიის შესრულების შემდეგ (1884). დაწერილი აქვს აგრეთვე სასულიერო ნაწარმოებები (საორგანო მესები) და სხვ. | + | ორგანს უკრავდა ავსტრიის მონასტრებში, შემდეგ ქ. ლინცის ტაძარში. 1868-იდან ვენაში ცხოვრობდა. ასწავლიდა მუსიკალურ-თეორიულ დისციპლინებს და ორგანის დაკვრას უნივერსტეტსა და კონსერვატორიაში. მისი მოწაფეები იყვნენ გ. მალერი, ა. ნიკიში და სხვ. |
| + | |||
| + | წერდა უმთავრესად სიმფონიურ მუსიკას. სიცოცხლეში გაითქვა სახელი როგორც გამოჩენილმა ორგანისტ-იმპროვიზატორმა. გატაცებული იყო [[ბახი იოჰან სებასტიან|ი. ს. ბახისა]] და [[ვაგნერი რიხარდ|რ. ვაგნერის]] შემოქმედებით, მიისწრაფოდა გვიანდელი რომანტიზმის სტილისტიკისა და ფორმის ქმნადობის კლასიკური პრინციპების შერწყმისაკენ. ბრუკნერის სიმფონიური სტილი ძირითადად ავითარებს [[ბეთჰოვენი ლუდვიგ ვან|ლ. ბეთჰოვენის]], რ. შუმანისა და ფ. შუბერტის („დიდი სიმფონია“) სიმფონიების ტრადიციებს. ბრუკნერის შემოქმედების მკაფიოდ გამოხატულმა ეთიკურმა საწყისმა, პანთეისტურმა მსოფლაღქმამ განსაზღვრეს მისი მუსიკის ამაღლებული და დიდებული ხასიათი. ავტორია 9 სიმფონიისა. მთელი მისი [[მუსიკა]] პოლიფონიურობითაა გამსჭვალული. აღიარება გვიან მოიპოვა – მე-7 სიმფონიის შესრულების შემდეგ (1884). დაწერილი აქვს აგრეთვე სასულიერო ნაწარმოებები (საორგანო მესები) და სხვ. | ||
| ხაზი 10: | ხაზი 12: | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
| − | მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი | + | [[მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი]] |
[[კატეგორია:კომპოზიტორები]] | [[კატეგორია:კომპოზიტორები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ავსტრიელი კომპოზიტორები]] | ||
[[კატეგორია:ორგანისტები]] | [[კატეგორია:ორგანისტები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ავსტრიელი ორგანისტები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 15:13, 17 აპრილი 2025 მდგომარეობით
ბრუკნერი ანტონ - გერმ. Anton Bruckner. (4. IX 1824, სოფ. ანსფელდენი, ლინცის მახლობლად, – 11. X. 1896, ვენა), ავსტრიელი კომპოზიტორი, ორგანისტი და პედაგოგი.
ორგანს უკრავდა ავსტრიის მონასტრებში, შემდეგ ქ. ლინცის ტაძარში. 1868-იდან ვენაში ცხოვრობდა. ასწავლიდა მუსიკალურ-თეორიულ დისციპლინებს და ორგანის დაკვრას უნივერსტეტსა და კონსერვატორიაში. მისი მოწაფეები იყვნენ გ. მალერი, ა. ნიკიში და სხვ.
წერდა უმთავრესად სიმფონიურ მუსიკას. სიცოცხლეში გაითქვა სახელი როგორც გამოჩენილმა ორგანისტ-იმპროვიზატორმა. გატაცებული იყო ი. ს. ბახისა და რ. ვაგნერის შემოქმედებით, მიისწრაფოდა გვიანდელი რომანტიზმის სტილისტიკისა და ფორმის ქმნადობის კლასიკური პრინციპების შერწყმისაკენ. ბრუკნერის სიმფონიური სტილი ძირითადად ავითარებს ლ. ბეთჰოვენის, რ. შუმანისა და ფ. შუბერტის („დიდი სიმფონია“) სიმფონიების ტრადიციებს. ბრუკნერის შემოქმედების მკაფიოდ გამოხატულმა ეთიკურმა საწყისმა, პანთეისტურმა მსოფლაღქმამ განსაზღვრეს მისი მუსიკის ამაღლებული და დიდებული ხასიათი. ავტორია 9 სიმფონიისა. მთელი მისი მუსიკა პოლიფონიურობითაა გამსჭვალული. აღიარება გვიან მოიპოვა – მე-7 სიმფონიის შესრულების შემდეგ (1884). დაწერილი აქვს აგრეთვე სასულიერო ნაწარმოებები (საორგანო მესები) და სხვ.
