ბელონი ლოლე
(→ბიოგრაფია) |
(→წყარო) |
||
| ხაზი 11: | ხაზი 11: | ||
== წყარო == | == წყარო == | ||
| − | * XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები | + | *[[XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგები და თეატრის თეორეტიკოსები]] |
| + | |||
[[კატეგორია:დრამატურგები]] | [[კატეგორია:დრამატურგები]] | ||
[[კატეგორია: ფრანგი დრამატურგები]] | [[კატეგორია: ფრანგი დრამატურგები]] | ||
[[კატეგორია: ფრანგული თეატრი]] | [[კატეგორია: ფრანგული თეატრი]] | ||
[[კატეგორია: ფრანგი მსახიობები]] | [[კატეგორია: ფრანგი მსახიობები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 12:39, 20 ივნისი 2023 მდგომარეობით
ბელონი ლოლე - (ფრ. BELLON LOLEN. 1925 - 1999). ნამდვილი სახელია მარი-ლორი; XX საუკუნის ფრანგი დრამატურგი და მსახიობი
[რედაქტირება] ბიოგრაფია
ლოლე ბელონი დაიბადა 1925 წლის 14 მაისს ქალაქ ბაიონში, მოსამართლის ოჯახში. დაამთავრა ფენელონის ლიცეუმი პარიზში. 1949 წელს მიიღო პრემია წლის საუკეთესო მსახიობი ქალისათვის. მან მრავალი როლი განასახიერა თეატრში, კინოსა და ტელევიზიაში.
ბელონის დრამატურგიას განასხვავებენ დახვეწილი ფსიქოლოგიზმით, რომელშიც გამორიცხულია სწორხაზოვანი ინტრიგა, მოვლენათა განვითარების შესუსტებული რიგი, დიალოგების სიმსუბუქე და ბუნებრიობა.
ბელონი დრამატურგიაში თავისი მდიდარი სამსახიობო გამოცდილების წყალობით მოხვდა. იგი წერს კამერულ, ფსიქოლოგიურ პიესებს, რომელნიც ორ-სამ შემსრულებელზეა გათვალისწინებული. მისი პიესების გმირები ჩვეულებრივი, ყოველდღიურ ვითარებაში არაფრით გამორჩეული ადამიანები არიან. მხოლოდ თანდათანობით უმნიშვნელო დეტალების საშუალებით იხსნება ბრწყინვალე ხასიათები, ადამიანური დრამები, როგორიცაა, მაგალითად, პიესა „ყოველთვის ხუთშაბათობით“ („Les Dames de jeudi“ - დაიდგა 1976 წ., გამოქვეყნდა 1977 წ. მიღებული აქვს იბსენის, ტრისტან ბერნარისა და კრიტიკის პრემიები). ამ პიესას კრიტიკოსები უწოდებდნენ მშვენიერ ფემინისტურ მანიფესტს... თეატრალური საკულისო ცხოვრების ყოფითობა, ურთიერთობები მსახიობებს შორის, მათი კამათი ხელოვნების შესახებ, სპექტაკლის დაბადება, არსებობა და სიკვდილი პიესის - „თვალწინ გარდაქმნის“ შინაარსია („Changement à vue“ - დადგმული და გამოქვეყნებულია 1979 წელს, მიღებული აქვს პრემია იუ).
ადამიანთა დანაწევრებისა თუ ურთიერთგაუგებრობის პრობლემა დასმულია დრამაში „გულგაშლილი“ („Le Coeur sur la main“ - დაიდგა 1980 წელს, გამოქვეყნდა 1981 წელს) როგორც სოციალურ, ასევე საერთო-საკაცობრიო ჭრილში. ყველაფრით უზრუნველყოფილ ოჯახს თანაგრძნობის მიზნით მოსამსახურედ აჰყავს ქალი, რომელმაც მეუღლე დაკარგა და სულ ცოტა აკლია შეგრძნებამდე, რომ იპოვა მეორე სახლი. მას უარს ეუბნებიან სამუშაო ადგილზე - მისი თანაგრძნობა, ყურადღება და ერთგულება აღიზიანებთ პატრონებს. მწამებლური სიყვარული, სიძულვილის, მარტოობისა და სიკვდილის თემები, რომლებიც აღრეულია წინა ნაწარმოებებში, ცენტრალურ თემად იქცევა პიესაში - „ასეთი ფაქიზი კავშირი“ („De si tendres liens“ - დადგმული და გამოქვეყნებული 1984 წელს), რომელშიც მთავარი გმირი ქალია. პიესა მის მოგონებებზეა აგებული - განვლილ ცხოვრებაზე, მძიმე, დრამატულ ურთიერთობაზე დედასთან; ამასთანავე ერთმანეთშია აღრეული რეალური და ქვეცნობიერი სახეები, წარსული და თანადროულობა.
