ლომოური ნიკო
(→წყარო) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 5 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | [[ფაილი: 14 lomouri niko st.png|thumb| | + | [[ფაილი: 14 lomouri niko st.png|thumb|150 პქ|ნიკო ლომოური]] |
| − | '''ლომოური ნიკო''' (ფსევდონიმები: „ლევან ცაველი“, „გორელი“, „არბოელი“, „სემინარიელი“, „თქვენებური“, „პროვინციელი“) (1852-1915) | + | '''ლომოური ნიკო''' – (ფსევდონიმები: „ლევან ცაველი“, „გორელი“, „არბოელი“, „სემინარიელი“, „თქვენებური“, „პროვინციელი“), (1852-1915), პროზაიკოსი, პედაგოგი. ხალხოსან მწერალთა ჯგუფს ეკუთვნოდა, მაგრამ ბოლომდე არ იზიარებდა მათს ლიტერატურულ პრინციპებს და სამოციანელთა ტრადიციებს მიჰყვებოდა. |
| − | == | + | |
| + | ==== ბიოგრაფია ==== | ||
| + | სწავლობდა [[გორი|გორის]], შემდეგ [[თბილისი|თბილისის]] სასულიერო სასწავლებლებში, თბილისის სასულიერო სემინარიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ (1857) ჩაირიცხა კიევის სასულიერო აკადემიაში (1875-79), სადაც გაეცნო და ეზიარა ჩერნიშევსკის, დობროლიუბოვის, უსპენსკის, ნეკრასოვის იდეებს, რომლებმაც, [[ჭავჭავაძე ილია|ჭავჭავაძის]] თხზულებებთან ერთად, დიდი გავლენა იქონიეს მისი მსოფლმხედველობის ჩამოყალიბებაზე (აქვე გაიცნო სამხედრო გიმნაზიის მოსწავლე [[კლდიაშვილი დავით|დ. კლდიაშვილი]] და კეთილისმყოფელი გავლენა იქონია მასზე). სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ მიიწვიეს თბილისის სათავადაზნაურო სკოლაში, 1883 წლიდან იყო გორის საოსტატო სემინარიისა და ქალთა პროგიმნაზიის [[ქართული ენა|ქართული ენის]] მასწავლებელი. ამავე დროს თავის სოფელში გახსნა პატარა სკოლა გლეხის ბავშვთათვის. | ||
| + | |||
| + | ==== ლექსები ==== | ||
1872 წ. „[[მნათობი (ჟურნალი)|მნათობში]]“ დაიბეჭდა ნ. ლომოურის პირველი ლექსები და საგაზეთო კორესპონდენციები, რომლებიც უმთავრესად გამოხატავდა გლეხობის ყოფას, მათს გაუნათლებლობას. მალე ლექსების წერას თავი დაანება და პროზის დარგში დაიწყო ნაყოფიერი მუშაობა. მოთხრობები „ალი“, „ქაჯანა“, „პაწია მეგობრები“, „გიგო ღრუბელაშვილი“ ასახავდა გლეხის უმწეო მდგომარეობას, მასში ღრმად გამჯდარ ცრუმორწმუნეობას, მეფის ხელისუფლებისა და სოფლის მოხელეთა თვითნებობას, ეკლესიის მსახურთა უდიერ დამოკიდებულებას გლეხობისადმი. ამ თხზულებებში ავტორი ქადაგებდა განმანათლებლურ შეხედულებებს, სახავდა ხალხოსანთა პრაქტიკული მუშაობის გზას, გვიჩვენებდა მათს ურთიერთობას გლეხობასთან, ხელისუფლების წარმომადგენლებთან. იმდროინდელი სოფლის ყოფა, გლეხობის მატერიალური სივიწროვე და უუფლებობა გადმოცემულია მოთხრობებში „ბედი უბედურთა“, „ქრისტიანი ლეკები“, „ყოველის მხრიდან“, „ბერიტა ქრისტესაშვილი“. საქართველოს წარსულს მიუძღვნა მოთხრობები „წინაპართა აჩრდილი“ და „ხერხი სჯობია ღონესა“. | 1872 წ. „[[მნათობი (ჟურნალი)|მნათობში]]“ დაიბეჭდა ნ. ლომოურის პირველი ლექსები და საგაზეთო კორესპონდენციები, რომლებიც უმთავრესად გამოხატავდა გლეხობის ყოფას, მათს გაუნათლებლობას. მალე ლექსების წერას თავი დაანება და პროზის დარგში დაიწყო ნაყოფიერი მუშაობა. მოთხრობები „ალი“, „ქაჯანა“, „პაწია მეგობრები“, „გიგო ღრუბელაშვილი“ ასახავდა გლეხის უმწეო მდგომარეობას, მასში ღრმად გამჯდარ ცრუმორწმუნეობას, მეფის ხელისუფლებისა და სოფლის მოხელეთა თვითნებობას, ეკლესიის მსახურთა უდიერ დამოკიდებულებას გლეხობისადმი. ამ თხზულებებში ავტორი ქადაგებდა განმანათლებლურ შეხედულებებს, სახავდა ხალხოსანთა პრაქტიკული მუშაობის გზას, გვიჩვენებდა მათს ურთიერთობას გლეხობასთან, ხელისუფლების წარმომადგენლებთან. იმდროინდელი სოფლის ყოფა, გლეხობის მატერიალური სივიწროვე და უუფლებობა გადმოცემულია მოთხრობებში „ბედი უბედურთა“, „ქრისტიანი ლეკები“, „ყოველის მხრიდან“, „ბერიტა ქრისტესაშვილი“. საქართველოს წარსულს მიუძღვნა მოთხრობები „წინაპართა აჩრდილი“ და „ხერხი სჯობია ღონესა“. | ||
| − | == | + | |
| − | ნ. ლომოურის მოთხრობები იბეჭდებოდა „მნათობში“, | + | ==== მოთხრობები ==== |
| − | == | + | ნ. ლომოურის მოთხრობები იბეჭდებოდა „მნათობში“, „[[დროება (გაზეთი)|დროება]]ში“, „[[ივერია (გაზეთი და ჟურნალი)|ივერია]]ში“, „[[მოამბე (ჟურნალი)|მოამბე]]ში“, [[განათლება (ჟურნალი)|განათლება]]ში“, გამოდიოდა ცალკე წიგნებად. მისი ზოგიერთი ქმნილება („ალი“, „ქაჯანა“, „პაწია მეგობრები“, „ყოველის მხრიდან“) დღესაც საქრესტომათიო თხზულებებად არის მიჩნეული. |
| + | |||
| + | ==== თარგმანები ==== | ||
ნ. ლომოური ტ. შევჩენკოს, ნ. დობროლუბოვისა და ნ. ნეკრასოვის ერთ-ერთი პირველი მთარგმნელია. მასვე ეკუთვნის დღესაც პოპულარული საბავშვო ლექსის „ყინვა და პატარა შეგირდის“ თარგმანი. მისი მოთხრობები თარგმნილია რუსულად. | ნ. ლომოური ტ. შევჩენკოს, ნ. დობროლუბოვისა და ნ. ნეკრასოვის ერთ-ერთი პირველი მთარგმნელია. მასვე ეკუთვნის დღესაც პოპულარული საბავშვო ლექსის „ყინვა და პატარა შეგირდის“ თარგმანი. მისი მოთხრობები თარგმნილია რუსულად. | ||
| − | თხზულებანი== | + | |
| + | |||
| + | |||
| + | ==თხზულებანი== | ||
* მოთხრობები, 1951; თხზულებანი 2 ტომად, ტ. I, 1963; | * მოთხრობები, 1951; თხზულებანი 2 ტომად, ტ. I, 1963; | ||
| − | |||
==ლიტერატურა== | ==ლიტერატურა== | ||
* მ. ზანდუკელი, ახალი ქართული ლიტერატურა, ტ. 3. 1955; | * მ. ზანდუკელი, ახალი ქართული ლიტერატურა, ტ. 3. 1955; | ||
* ს. ხუციშვილი, ნიკო ლომოური, 1955. | * ს. ხუციშვილი, ნიკო ლომოური, 1955. | ||
| − | + | ==წყარო== | |
| + | [[ქართული მწერლობა: ლექსიკონი-ცნობარი]] | ||
[[კატეგორია:ქართველი პოეტები]] | [[კატეგორია:ქართველი პოეტები]] | ||
[[კატეგორია:ქართველი მწერლები]] | [[კატეგორია:ქართველი მწერლები]] | ||
[[კატეგორია:ქართველი პედაგოგები]] | [[კატეგორია:ქართველი პედაგოგები]] | ||
| − | + | [[კატეგორია:ქართველი ხალხოსნები]] | |
| + | [[კატეგორია:ლომოურები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 23:23, 16 ოქტომბერი 2023 მდგომარეობით
ლომოური ნიკო – (ფსევდონიმები: „ლევან ცაველი“, „გორელი“, „არბოელი“, „სემინარიელი“, „თქვენებური“, „პროვინციელი“), (1852-1915), პროზაიკოსი, პედაგოგი. ხალხოსან მწერალთა ჯგუფს ეკუთვნოდა, მაგრამ ბოლომდე არ იზიარებდა მათს ლიტერატურულ პრინციპებს და სამოციანელთა ტრადიციებს მიჰყვებოდა.
სარჩევი |
[რედაქტირება] ბიოგრაფია
სწავლობდა გორის, შემდეგ თბილისის სასულიერო სასწავლებლებში, თბილისის სასულიერო სემინარიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ (1857) ჩაირიცხა კიევის სასულიერო აკადემიაში (1875-79), სადაც გაეცნო და ეზიარა ჩერნიშევსკის, დობროლიუბოვის, უსპენსკის, ნეკრასოვის იდეებს, რომლებმაც, ჭავჭავაძის თხზულებებთან ერთად, დიდი გავლენა იქონიეს მისი მსოფლმხედველობის ჩამოყალიბებაზე (აქვე გაიცნო სამხედრო გიმნაზიის მოსწავლე დ. კლდიაშვილი და კეთილისმყოფელი გავლენა იქონია მასზე). სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ მიიწვიეს თბილისის სათავადაზნაურო სკოლაში, 1883 წლიდან იყო გორის საოსტატო სემინარიისა და ქალთა პროგიმნაზიის ქართული ენის მასწავლებელი. ამავე დროს თავის სოფელში გახსნა პატარა სკოლა გლეხის ბავშვთათვის.
[რედაქტირება] ლექსები
1872 წ. „მნათობში“ დაიბეჭდა ნ. ლომოურის პირველი ლექსები და საგაზეთო კორესპონდენციები, რომლებიც უმთავრესად გამოხატავდა გლეხობის ყოფას, მათს გაუნათლებლობას. მალე ლექსების წერას თავი დაანება და პროზის დარგში დაიწყო ნაყოფიერი მუშაობა. მოთხრობები „ალი“, „ქაჯანა“, „პაწია მეგობრები“, „გიგო ღრუბელაშვილი“ ასახავდა გლეხის უმწეო მდგომარეობას, მასში ღრმად გამჯდარ ცრუმორწმუნეობას, მეფის ხელისუფლებისა და სოფლის მოხელეთა თვითნებობას, ეკლესიის მსახურთა უდიერ დამოკიდებულებას გლეხობისადმი. ამ თხზულებებში ავტორი ქადაგებდა განმანათლებლურ შეხედულებებს, სახავდა ხალხოსანთა პრაქტიკული მუშაობის გზას, გვიჩვენებდა მათს ურთიერთობას გლეხობასთან, ხელისუფლების წარმომადგენლებთან. იმდროინდელი სოფლის ყოფა, გლეხობის მატერიალური სივიწროვე და უუფლებობა გადმოცემულია მოთხრობებში „ბედი უბედურთა“, „ქრისტიანი ლეკები“, „ყოველის მხრიდან“, „ბერიტა ქრისტესაშვილი“. საქართველოს წარსულს მიუძღვნა მოთხრობები „წინაპართა აჩრდილი“ და „ხერხი სჯობია ღონესა“.
[რედაქტირება] მოთხრობები
ნ. ლომოურის მოთხრობები იბეჭდებოდა „მნათობში“, „დროებაში“, „ივერიაში“, „მოამბეში“, განათლებაში“, გამოდიოდა ცალკე წიგნებად. მისი ზოგიერთი ქმნილება („ალი“, „ქაჯანა“, „პაწია მეგობრები“, „ყოველის მხრიდან“) დღესაც საქრესტომათიო თხზულებებად არის მიჩნეული.
[რედაქტირება] თარგმანები
ნ. ლომოური ტ. შევჩენკოს, ნ. დობროლუბოვისა და ნ. ნეკრასოვის ერთ-ერთი პირველი მთარგმნელია. მასვე ეკუთვნის დღესაც პოპულარული საბავშვო ლექსის „ყინვა და პატარა შეგირდის“ თარგმანი. მისი მოთხრობები თარგმნილია რუსულად.
[რედაქტირება] თხზულებანი
- მოთხრობები, 1951; თხზულებანი 2 ტომად, ტ. I, 1963;
[რედაქტირება] ლიტერატურა
- მ. ზანდუკელი, ახალი ქართული ლიტერატურა, ტ. 3. 1955;
- ს. ხუციშვილი, ნიკო ლომოური, 1955.
