სელენე
(→წყარო) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის 2 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | [[ფაილი:Selene.png|thumb|250პქ|'''სელენე'''. <br />კილიქსის ფერწერა (ძვ.წ. 490 წ.), ბერლინი, სახელმწიფო მუზეუმი]] | + | [[ფაილი:Selene.png|thumb|250პქ|'''სელენე'''. <br />კილიქსის [[ფერწერა]] (ძვ.წ. 490 წ.), ბერლინი, სახელმწიფო მუზეუმი]] |
| − | '''სელენე''' – ''(ბერძნ.)'' „სინათლე“, „ბრწყინვალება“, „სხივნათელი“. მთვარის ღვთაება. ზოგჯერ მას „მენ“-საც უწოდებდნენ და ვარაუდობდნენ, რომ მისი [[კულტი]] აღმოსავლეთიდან უნდა შემოსულიყო. სელენეს წარმოშობის მითოსი | + | '''სელენე''' – ''(ბერძნ.)'' „სინათლე“, „ბრწყინვალება“, „სხივნათელი“. მთვარის ღვთაება. ზოგჯერ მას „მენ“-საც უწოდებდნენ და ვარაუდობდნენ, რომ მისი [[კულტი]] აღმოსავლეთიდან უნდა შემოსულიყო. სელენეს წარმოშობის მითოსი მზეს უკავშირდება. იგი [[ტიტანები|ტიტანების]], [[ჰიპერიონი]]სა და [[თეა]]ს ასულია. არსებობს ისეთი მითოსიც, სადაც სელენეს [[ჰელიოსი]]ს (მზის) ასულად მოიხსენიებენ. მისი [[ატრიბუტი|ატრიბუტებია]] ფრთები და ოქროს გვირგვინი. ძველების წარმოდგენით, მზის დახდომისას შებინდულ ცაზე მიმქრალი სხივი რომ გამოჩნდებოდა, ეს მთვარის სხივი იყო: დაგრეხილრქიან ხარებს ნელი სვლით მოჰყავდათ ეტლი, რომელზეც იდგა თეთრ სამოსში გამოწყობილი სელენე. იგი მიძინებულ დედამიწას ვერცხლისფრად ანათებდა და ღამისეულ სიმშვიდეს ჰგვრიდა. როდესაც მთვარე თავის სავალ გზას გაივლიდა, [[ოკეანოსი|ოკეანოსში]] ეშვებოდა. |
| − | მზეს უკავშირდება. იგი [[ტიტანები|ტიტანების]], [[ჰიპერიონი]]სა და [[თეა]]ს ასულია. არსებობს ისეთი მითოსიც, სადაც | + | |
| − | სელენეს [[ჰელიოსი]]ს (მზის) ასულად მოიხსენიებენ. მისი [[ატრიბუტი|ატრიბუტებია]] ფრთები და ოქროს გვირგვინი. | + | |
| − | ძველების წარმოდგენით, მზის დახდომისას შებინდულ ცაზე მიმქრალი სხივი რომ გამოჩნდებოდა, ეს მთვარის სხივი იყო: დაგრეხილრქიან ხარებს ნელი სვლით მოჰყავდათ ეტლი, რომელზეც იდგა თეთრ სამოსში გამოწყობილი სელენე. იგი მიძინებულ | + | |
| − | დედამიწას ვერცხლისფრად ანათებდა და ღამისეულ სიმშვიდეს ჰგვრიდა. როდესაც მთვარე თავის სავალ გზას გაივლიდა, [[ოკეანოსი|ოკეანოსში]] ეშვებოდა. | + | |
| − | ერთ-ერთი მითოსი გვიამბობს სელენესა და [[ზევსი]]ს სიყვარულზე, რომლისგანაც იშვა პანდეა. უფრო გავრცელებულია | + | ერთ-ერთი მითოსი გვიამბობს სელენესა და [[ზევსი]]ს სიყვარულზე, რომლისგანაც იშვა პანდეა. უფრო გავრცელებულია სელენესა და [[ენდიმიონი]]ს სიყვარულის ამბავი: უზადო მშვენიერებით მბრწყინავ ენდიმიონს მარადიული ძილით ეძინა. როდესაც მას თვალი ჰკიდა სელენემ, მოეწონა და ყოველ საღამოს მის მღვიმეში იწყო დახდომა. ნაღვლიანი მზერით დასცქეროდა ხოლმე იგი მიძინებულ ჭაბუკს. ბერძენთა რწმენით, სწორედ ამ უიმედო სიყვარულის გამოა ესოდენ სევდიანი მთვარე. |
| − | სელენესა და [[ენდიმიონი]]ს სიყვარულის ამბავი: უზადო მშვენიერებით მბრწყინავ ენდიმიონს მარადიული ძილით ეძინა. | + | |
| − | როდესაც მას თვალი ჰკიდა სელენემ, მოეწონა და ყოველ საღამოს მის მღვიმეში იწყო დახდომა. ნაღვლიანი მზერით დასცქეროდა | + | |
| − | ხოლმე იგი მიძინებულ ჭაბუკს. ბერძენთა რწმენით, სწორედ ამ უიმედო სიყვარულის გამოა ესოდენ სევდიანი მთვარე. | + | |
| − | ხშირად სელენეს აიგივებდნენ [[არტემისი|არტემისთან]], [[ჰეკატე]]სთან ან [[პერსეფონე]]სთან. გადატანითი მნიშვნელობით, | + | ხშირად სელენეს აიგივებდნენ [[არტემისი|არტემისთან]], [[ჰეკატე]]სთან ან [[პერსეფონე]]სთან. გადატანითი მნიშვნელობით, სელენეს მთვარეს უწოდებდნენ. ცნობილმა მწერალმა უელსმა დაწერა [[რომანი]] სახელწოდებით: „მთვარის პირველი ადამიანები“ და მთვარის პირველმოსახლეებს სელენიდები უწოდა. |
| − | სელენეს მთვარეს უწოდებდნენ. ცნობილმა მწერალმა უელსმა დაწერა რომანი სახელწოდებით: „მთვარის პირველი ადამიანები“ და მთვარის პირველმოსახლეებს სელენიდები უწოდა. | + | |
| ხაზი 22: | ხაზი 14: | ||
[[კატეგორია:მითოლოგიური პერსონაჟები]] | [[კატეგორია:მითოლოგიური პერსონაჟები]] | ||
[[კატეგორია:ტიტანიდები]] | [[კატეგორია:ტიტანიდები]] | ||
| − | [[კატეგორია:ასტრალური | + | [[კატეგორია:ასტრალური ღვთაებები]] |
მიმდინარე ცვლილება 17:38, 31 ივლისი 2025 მდგომარეობით
სელენე – (ბერძნ.) „სინათლე“, „ბრწყინვალება“, „სხივნათელი“. მთვარის ღვთაება. ზოგჯერ მას „მენ“-საც უწოდებდნენ და ვარაუდობდნენ, რომ მისი კულტი აღმოსავლეთიდან უნდა შემოსულიყო. სელენეს წარმოშობის მითოსი მზეს უკავშირდება. იგი ტიტანების, ჰიპერიონისა და თეას ასულია. არსებობს ისეთი მითოსიც, სადაც სელენეს ჰელიოსის (მზის) ასულად მოიხსენიებენ. მისი ატრიბუტებია ფრთები და ოქროს გვირგვინი. ძველების წარმოდგენით, მზის დახდომისას შებინდულ ცაზე მიმქრალი სხივი რომ გამოჩნდებოდა, ეს მთვარის სხივი იყო: დაგრეხილრქიან ხარებს ნელი სვლით მოჰყავდათ ეტლი, რომელზეც იდგა თეთრ სამოსში გამოწყობილი სელენე. იგი მიძინებულ დედამიწას ვერცხლისფრად ანათებდა და ღამისეულ სიმშვიდეს ჰგვრიდა. როდესაც მთვარე თავის სავალ გზას გაივლიდა, ოკეანოსში ეშვებოდა.
ერთ-ერთი მითოსი გვიამბობს სელენესა და ზევსის სიყვარულზე, რომლისგანაც იშვა პანდეა. უფრო გავრცელებულია სელენესა და ენდიმიონის სიყვარულის ამბავი: უზადო მშვენიერებით მბრწყინავ ენდიმიონს მარადიული ძილით ეძინა. როდესაც მას თვალი ჰკიდა სელენემ, მოეწონა და ყოველ საღამოს მის მღვიმეში იწყო დახდომა. ნაღვლიანი მზერით დასცქეროდა ხოლმე იგი მიძინებულ ჭაბუკს. ბერძენთა რწმენით, სწორედ ამ უიმედო სიყვარულის გამოა ესოდენ სევდიანი მთვარე.
ხშირად სელენეს აიგივებდნენ არტემისთან, ჰეკატესთან ან პერსეფონესთან. გადატანითი მნიშვნელობით, სელენეს მთვარეს უწოდებდნენ. ცნობილმა მწერალმა უელსმა დაწერა რომანი სახელწოდებით: „მთვარის პირველი ადამიანები“ და მთვარის პირველმოსახლეებს სელენიდები უწოდა.
