ადროგაცია
(ახალი გვერდი: '''ადროგაცია (adrogatio)''' - შვილად აყვანის ფორმა, რომლის მიხედვითაც ს...) |
(→წყარო) |
||
| (ერთი მომხმარებლის 3 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ადროგაცია (adrogatio)''' - შვილად აყვანის ფორმა, რომლის მიხედვითაც სრულწლოვანი პირი (sui iuris) მთელ თავის ოჯახთან და ქონებასთან ერთად გადადიოდა შვილად ამყვანის ხელში. უძველესი კანონმდებლობის მიხედვით, ადროგაცია უნდა მოეწვია | + | '''ადროგაცია (adrogatio)''' - შვილად აყვანის ფორმა ძველ რომში, რომლის მიხედვითაც სრულწლოვანი პირი (sui iuris) მთელ თავის ოჯახთან და ქონებასთან ერთად გადადიოდა შვილად ამყვანის ხელში. უძველესი კანონმდებლობის მიხედვით, ადროგაცია უნდა მოეწვია პონტიფექსების კოლეგიას (collegium pontificum) და საზეიმოდ შესრულებულიყო კურიის კომიციებში (comitia curiata) პონტიფექსების ხელმძღვანელობით. შვილად აყვანილს თანხმობა უნდა განეცხადებინა შვილად აყვანაზე, რის შემდეგაც ხალხს უნდა განეცხადებინა თანხმობა ამ ფაქტთან დაკავშირებით (auctoritas populi). ნაშვილები საზეიმოდ უარს ამბობდა თავის ყოფილ ოჯახზე (detestatio sacrorum). ამ [[რიტუალი|რიტუალის]] ჩატარების შემდეგ მასში მონაწილე ადამიანების სამართლებრივი მდგომარეობა იცვლებოდა. შვილად ამყვანი ყველა უფლებას ფლობდა ნაშვილებზე, თუმცა მისი ვალების, მათი არსებობის შეთხვევაში, ანულირება ხდებოდა. ადროგაცია ვრცელდებოდა ქალებზეც. ამასთან მოგვიანებით თვითონ ქალსაც შეეძლო მოეპოვებინა ადროგაციის უფლება. დროთა განმავლობაში გამარტივდა ადროგაციის პროცედურა. კომიციების მაგივრად საკმარისი იყო შვილად აყვანა 30 ლიქტორის თანდასწრებით ჩატარებულიყო. |
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| ხაზი 7: | ხაზი 11: | ||
== წყარო == | == წყარო == | ||
| − | + | [[დემოკრატიული ტენდენციები: ანტიკური სამყარო და საქართველო]] | |
[[კატეგორია:ძველი რომი]] | [[კატეგორია:ძველი რომი]] | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:იურიდიული ტერმინები]] |
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:ძველი რომის სამართალი]] |
| + | [[კატეგორია:ლათინური ტერმინები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 17:19, 20 ივნისი 2023 მდგომარეობით
ადროგაცია (adrogatio) - შვილად აყვანის ფორმა ძველ რომში, რომლის მიხედვითაც სრულწლოვანი პირი (sui iuris) მთელ თავის ოჯახთან და ქონებასთან ერთად გადადიოდა შვილად ამყვანის ხელში. უძველესი კანონმდებლობის მიხედვით, ადროგაცია უნდა მოეწვია პონტიფექსების კოლეგიას (collegium pontificum) და საზეიმოდ შესრულებულიყო კურიის კომიციებში (comitia curiata) პონტიფექსების ხელმძღვანელობით. შვილად აყვანილს თანხმობა უნდა განეცხადებინა შვილად აყვანაზე, რის შემდეგაც ხალხს უნდა განეცხადებინა თანხმობა ამ ფაქტთან დაკავშირებით (auctoritas populi). ნაშვილები საზეიმოდ უარს ამბობდა თავის ყოფილ ოჯახზე (detestatio sacrorum). ამ რიტუალის ჩატარების შემდეგ მასში მონაწილე ადამიანების სამართლებრივი მდგომარეობა იცვლებოდა. შვილად ამყვანი ყველა უფლებას ფლობდა ნაშვილებზე, თუმცა მისი ვალების, მათი არსებობის შეთხვევაში, ანულირება ხდებოდა. ადროგაცია ვრცელდებოდა ქალებზეც. ამასთან მოგვიანებით თვითონ ქალსაც შეეძლო მოეპოვებინა ადროგაციის უფლება. დროთა განმავლობაში გამარტივდა ადროგაციის პროცედურა. კომიციების მაგივრად საკმარისი იყო შვილად აყვანა 30 ლიქტორის თანდასწრებით ჩატარებულიყო.
