თაღარი (მარცვლეულის საწყაო)
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
(ახალი გვერდი: '''თაღარი''' - მარცვლეულის საწყაო, დიდი ზომის პირფართე თიხის ჭუ...) |
(→თაღარი) |
||
| (ერთი მომხმარებლის 6 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''თაღარი''' - მარცვლეულის საწყაო, დიდი ზომის პირფართე თიხის ჭურჭელი. საქართველოში დამკვიდრდა | + | '''თაღარი''' - მარცვლეულის [[საწყაო]], დიდი ზომის პირფართე თიხის ჭურჭელი. [[საქართველო|საქართველოში]] დამკვიდრდა [[ირანი]]დან, [[სიტყვა]] „თაღარი“ პირველად გვხვდება XIII ს-ის ხოჯაყოფილის მიერ ნათარგმნ „წიგნი სააქიმოი“-ში. როგორც საზომი-საწყაო ირანში, თაღარის წონა განსაზღვრული იყო 100 თავრიზული მანით (მანი=812გ.), რაც შეესაბამება 83,2 კგ-ს. [[ივანე ჯავახიშვილი|ივ. ჯავახიშვილის]] გამოკვლევით, თაღარი 30 ლიტრას უდრიდა. |
| − | + | XIX ს-ში [[თბილისი]]ს მაზრაში თაღარი შეადგენდა 3 კოდს, ე.ი. 30 ლიტრას. კოდის ზრდის გათვალისწინებით, თაღარის ტევადობა XVIII-XIX სს-ში საშუალოდ 90-100 კგ.-ით განისაზღვრებოდა. | |
| − | ივ. ჯავახიშვილი, ქართული საფას-საზომთმცოდნეობა. გ. ჯაფარიძე, ნარკვევები ქართული მეტროლოგიის ისტორიიდან. 1973 | + | თაღარი ეწოდებოდა საწნახლიდან გადმოსული ტკბილის მოსაკავებელი თიხის ან ქვის ჭურჭელსაც ([[ისარნა]]). |
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | == თაღარი == | ||
| + | * [[ჯავახიშვილი ივანე|ივ. ჯავახიშვილი]], ქართული საფას-საზომთმცოდნეობა. | ||
| + | * გ. ჯაფარიძე, ნარკვევები ქართული მეტროლოგიის ისტორიიდან. 1973. | ||
== წყარო == | == წყარო == | ||
[[ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი]] | [[ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი]] | ||
| − | [[კატეგორია:ეთნოგრაფია]][[კატეგორია:საზომი ერთეულები]] | + | [[კატეგორია:ეთნოგრაფია]] |
| + | [[კატეგორია:საზომი ერთეულები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ჭურჭელი]] | ||
| + | [[კატეგორია:მარცვლეულის საზომი ჭურჭელი]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 00:39, 26 სექტემბერი 2023 მდგომარეობით
თაღარი - მარცვლეულის საწყაო, დიდი ზომის პირფართე თიხის ჭურჭელი. საქართველოში დამკვიდრდა ირანიდან, სიტყვა „თაღარი“ პირველად გვხვდება XIII ს-ის ხოჯაყოფილის მიერ ნათარგმნ „წიგნი სააქიმოი“-ში. როგორც საზომი-საწყაო ირანში, თაღარის წონა განსაზღვრული იყო 100 თავრიზული მანით (მანი=812გ.), რაც შეესაბამება 83,2 კგ-ს. ივ. ჯავახიშვილის გამოკვლევით, თაღარი 30 ლიტრას უდრიდა.
XIX ს-ში თბილისის მაზრაში თაღარი შეადგენდა 3 კოდს, ე.ი. 30 ლიტრას. კოდის ზრდის გათვალისწინებით, თაღარის ტევადობა XVIII-XIX სს-ში საშუალოდ 90-100 კგ.-ით განისაზღვრებოდა.
თაღარი ეწოდებოდა საწნახლიდან გადმოსული ტკბილის მოსაკავებელი თიხის ან ქვის ჭურჭელსაც (ისარნა).
[რედაქტირება] თაღარი
- ივ. ჯავახიშვილი, ქართული საფას-საზომთმცოდნეობა.
- გ. ჯაფარიძე, ნარკვევები ქართული მეტროლოგიის ისტორიიდან. 1973.
