ელიგულაშვილი იოსებ
(→იხილეთ აგრეთვე) |
(→წყარო) |
||
| (2 მომხმარებლების 6 შუალედური ვერსიები არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| + | [[ფაილი:EligulaSvili ioseb.jpg|thumb|'''იოსებ ელიგულაშვილი''']] | ||
'''ელიგულაშვილი იოსებ არონის ძე''' - (12.XI.1890, ქუთაისი - 20.X.1952, პარიზი) - [[საქართველო|საქართველოს]] დემოკრატიული რესპუბლიკის სახელმწიფო მოღვაწე. | '''ელიგულაშვილი იოსებ არონის ძე''' - (12.XI.1890, ქუთაისი - 20.X.1952, პარიზი) - [[საქართველო|საქართველოს]] დემოკრატიული რესპუბლიკის სახელმწიფო მოღვაწე. | ||
| − | დაიბადა ქართველი [[ებრაელები|ებრაელის]], ქუთაისის პირველი გილდიის ვაჭრისა და მეცენატის ოჯახში. დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი და მოსკოვის კომერციული ინსტიტუტი. ჩაება ოჯახის კომერციულ საქმიანობაში. სტუდენტობის პერიოდში გახდა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის (მენშევიკური მიმართულება) წევრი. | + | ====ბიოგრაფია==== |
| + | დაიბადა ქართველი [[ებრაელები|ებრაელის]], ქუთაისის პირველი გილდიის ვაჭრისა და მეცენატის ოჯახში. დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი და მოსკოვის კომერციული ინსტიტუტი. ჩაება ოჯახის კომერციულ საქმიანობაში. სტუდენტობის პერიოდში გახდა [[სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტია|სოციალ-დემოკრატიული პარტიის]] (მენშევიკური მიმართულება) წევრი. | ||
| − | 1917 რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოში. იყო საგარეო ვაჭრობის კომიტეტის, [[საქართველოს ეროვნული საბჭო]]სა | + | 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოში. იყო საგარეო ვაჭრობის კომიტეტის, [[საქართველოს ეროვნული საბჭო]]სა |
| − | და [[საქართველოს დამფუძნებელი კრება|დამფუძნებელი კრების]] წევრი. მისი ფაქსიმილე დაფიქსირებულია [[საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტი|საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე]]. იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ფინანსთა და ვაჭრობა-მრეწველობის მინისტრის მოადგილე. შედიოდა დასავლეთ [[ევროპა|ევროპის]] ქვეყნებში გაგზავნილი | + | და [[საქართველოს დამფუძნებელი კრება|დამფუძნებელი კრების]] წევრი. მისი [[ფაქსიმილე]] დაფიქსირებულია [[საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტი|საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე]]. იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ფინანსთა და ვაჭრობა-მრეწველობის მინისტრის მოადგილე. შედიოდა დასავლეთ [[ევროპა|ევროპის]] ქვეყნებში გაგზავნილი სამთავრობო დელეგაციების შემადგენლობაში, რომლებიც საქართველოს ეკონომიკური მდგომარეობის გამოსწორების მიზნით საგარეო ვალის აღებას ცდილობდნენ. 1920 წლის აგვისტოში დაინიშნა საქართველოს ხელისუფლების ეკონომიკურ წარმომადგენლად (აგენტად) პარიზსა და როტერდამში, რის გამოც გათავისუფლდა დამფუძნებელი კრების წევრობიდან. |
| − | სამთავრობო დელეგაციების შემადგენლობაში, რომლებიც საქართველოს ეკონომიკური მდგომარეობის გამოსწორების მიზნით საგარეო ვალის აღებას ცდილობდნენ. 1920 წლის აგვისტოში დაინიშნა საქართველოს ხელისუფლების ეკონომიკურ წარმომადგენლად | + | |
| − | (აგენტად) პარიზსა და როტერდამში, რის გამოც გათავისუფლდა დამფუძნებელი კრების წევრობიდან. | + | |
| − | საბჭოთა რუსეთის [[შეიარაღებული ძალები|შეიარაღებული ძალების]] დამოუკიდებელ საქართველოში შემოჭრისას დაინიშნა ქვეყნის ეროვნული საგანძურის მცველის, [[ექვთიმე თაყაიშვილი|ექვთიმე თაყაიშვილის]], თანაშემწედ, რომელიც აღიარებდა მის უდიდეს დამსახურებას აღნიშნული ფასეულობის გადარჩენაში. საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ, მთავრობის წევრთა ნაწილთან ერთად, [[ემიგრაცია|ემიგრაციაში]] გაიხიზნა. ცხოვრობდა [[საფრანგეთი|საფრანგეთში]]. ერთგულად ემსახურებოდა თან წაღებული ეროვნული განძის დაცვა-გადარჩენას. მისი ხელშეწყობით, საქართველოს დევნილმა მთავრობამ შეიძინა პარიზთან ახლოს, დაბა ლევილში მდებარე [[მამული]] და სასახლე (1922), რომელმაც უდიდესი სამსახური გაუწია ქართულ ემიგრაციას. იყო | + | საბჭოთა რუსეთის [[შეიარაღებული ძალები|შეიარაღებული ძალების]] დამოუკიდებელ საქართველოში შემოჭრისას დაინიშნა ქვეყნის ეროვნული საგანძურის მცველის, [[ექვთიმე თაყაიშვილი|ექვთიმე თაყაიშვილის]], თანაშემწედ, რომელიც აღიარებდა მის უდიდეს დამსახურებას აღნიშნული ფასეულობის გადარჩენაში. [[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაცია საბჭოთა რუსეთის მიერ|საქართველოს ოკუპაციის]] შემდეგ, მთავრობის წევრთა ნაწილთან ერთად, [[ემიგრაცია|ემიგრაციაში]] გაიხიზნა. ცხოვრობდა [[საფრანგეთი|საფრანგეთში]]. ერთგულად ემსახურებოდა თან წაღებული ეროვნული განძის დაცვა-გადარჩენას. მისი ხელშეწყობით, საქართველოს დევნილმა მთავრობამ შეიძინა პარიზთან ახლოს, დაბა ლევილში მდებარე [[მამული]] და სასახლე (1922), რომელმაც უდიდესი სამსახური გაუწია ქართულ ემიგრაციას. იყო ემიგრანტ ქართველ ებრაელთა ასოციაციის თავმჯდომარე. |
| − | ემიგრანტ ქართველ ებრაელთა ასოციაციის თავმჯდომარე. | + | |
| − | გერმანული [[არმია|არმიის]] მიერ საფრანგეთის ოკუპაციის პერიოდში (1940-1944), გავლენიან ქართველ ემიგრანტებთან ერთად, | + | გერმანული [[არმია|არმიის]] მიერ საფრანგეთის ოკუპაციის პერიოდში (1940-1944), გავლენიან ქართველ ემიგრანტებთან ერთად, მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქართველი ებრაელების გადარჩენაში, რომლებსაც ნაცისტური [[რეჟიმი|რეჟიმის]] პირობებში უეჭველი დაღუპვა ემუქრებოდათ. [[კანდელაკი კონსტანტინე (1883-1959)|კ. კანდელაკის]] შეფასებით: „იოსებმა მოახერხა მთელი ქართული ემიგრაციის ერთსულოვნათ ქართველ ებრაელების გადარჩენით დაინტერესება და... რამდენიმე ასეული... სიკვდილს გადაარჩინა. ამ საქმემ დიდათ ასწია მისი პრესტიჟი უცხოელ ებრაელთა თვალში და საქართველოსაც ახალი სიმპატიები შესძინა“. გარდაიცვალა და დაკრძალულია პარიზში, ბანიოს სასაფლაოზე, სადაც არაერთი ქართველი ემიგრანტი განისვენებს. დაკრძალვისას სიტყვა წარმოთქვეს პარიზის [[რაბინი|რაბინმა]] და ქართული კოლონიის წარმომადგენლებმა: კ. კანდელაკმა, ვ. ინწკირველმა და ვ. ჩუბინიძემ, რომლებმაც განსვენებულის მოღვაწეობას მაღალი შეფასება მისცეს. მისი ხსოვნისადმი ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის პატივისცემის გამოხატულებად იქცა მისი გარდაცვალების 10 წლისთავზე პარიზში გადახდილი სამოქალაქო [[პანაშვიდი]] და სამგლოვიარო სხდომა. |
| − | მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქართველი ებრაელების გადარჩენაში, რომლებსაც ნაცისტური [[რეჟიმი|რეჟიმის]] პირობებში უეჭველი დაღუპვა ემუქრებოდათ. კ. კანდელაკის შეფასებით: „იოსებმა მოახერხა მთელი ქართული ემიგრაციის ერთსულოვნათ ქართველ ებრაელების გადარჩენით დაინტერესება და... რამდენიმე ასეული... სიკვდილს გადაარჩინა. ამ საქმემ დიდათ ასწია მისი პრესტიჟი უცხოელ ებრაელთა თვალში და საქართველოსაც ახალი სიმპატიები შესძინა“. გარდაიცვალა და დაკრძალულია პარიზში, ბანიოს სასაფლაოზე, სადაც არაერთი ქართველი ემიგრანტი განისვენებს. დაკრძალვისას სიტყვა წარმოთქვეს პარიზის [[რაბინი|რაბინმა]] და ქართული კოლონიის წარმომადგენლებმა: კ. კანდელაკმა, ვ. ინწკირველმა და ვ. ჩუბინიძემ, რომლებმაც განსვენებულის მოღვაწეობას მაღალი შეფასება მისცეს. მისი ხსოვნისადმი ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის პატივისცემის გამოხატულებად იქცა მისი გარდაცვალების 10 წლისთავზე პარიზში გადახდილი სამოქალაქო [[პანაშვიდი]] და სამგლოვიარო სხდომა. | + | |
| − | + | '''''ნიკო ჯავახიშვილ''''' | |
==ლიტერატურა== | ==ლიტერატურა== | ||
| ხაზი 21: | ხაზი 20: | ||
[http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00009740/ იოსებ ელიგულაშვილი] | [http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00009740/ იოსებ ელიგულაშვილი] | ||
| − | [[კატეგორია: ქართველი | + | ==წყარო== |
| + | [[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი]] | ||
| + | |||
| + | [[კატეგორია:ქართველი პოლიტიკური მოღვაწენი]] | ||
[[კატეგორია: ქართველი ფინანსისტები]] | [[კატეგორია: ქართველი ფინანსისტები]] | ||
[[კატეგორია:სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]] | [[კატეგორია:სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]] | ||
| − | [[კატეგორია:საქართველოს | + | [[კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები]] |
| + | [[კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]] | ||
[[კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის წევრები]] | [[კატეგორია:საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის წევრები]] | ||
| + | [[კატეგორია:1919-1921 წლების საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]] | ||
| + | [[კატეგორია:ელიგულაშვილები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 00:01, 5 ოქტომბერი 2023 მდგომარეობით
ელიგულაშვილი იოსებ არონის ძე - (12.XI.1890, ქუთაისი - 20.X.1952, პარიზი) - საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სახელმწიფო მოღვაწე.
სარჩევი |
[რედაქტირება] ბიოგრაფია
დაიბადა ქართველი ებრაელის, ქუთაისის პირველი გილდიის ვაჭრისა და მეცენატის ოჯახში. დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი და მოსკოვის კომერციული ინსტიტუტი. ჩაება ოჯახის კომერციულ საქმიანობაში. სტუდენტობის პერიოდში გახდა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის (მენშევიკური მიმართულება) წევრი.
1917 წლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოში. იყო საგარეო ვაჭრობის კომიტეტის, საქართველოს ეროვნული საბჭოსა და დამფუძნებელი კრების წევრი. მისი ფაქსიმილე დაფიქსირებულია საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე. იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ფინანსთა და ვაჭრობა-მრეწველობის მინისტრის მოადგილე. შედიოდა დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში გაგზავნილი სამთავრობო დელეგაციების შემადგენლობაში, რომლებიც საქართველოს ეკონომიკური მდგომარეობის გამოსწორების მიზნით საგარეო ვალის აღებას ცდილობდნენ. 1920 წლის აგვისტოში დაინიშნა საქართველოს ხელისუფლების ეკონომიკურ წარმომადგენლად (აგენტად) პარიზსა და როტერდამში, რის გამოც გათავისუფლდა დამფუძნებელი კრების წევრობიდან.
საბჭოთა რუსეთის შეიარაღებული ძალების დამოუკიდებელ საქართველოში შემოჭრისას დაინიშნა ქვეყნის ეროვნული საგანძურის მცველის, ექვთიმე თაყაიშვილის, თანაშემწედ, რომელიც აღიარებდა მის უდიდეს დამსახურებას აღნიშნული ფასეულობის გადარჩენაში. საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ, მთავრობის წევრთა ნაწილთან ერთად, ემიგრაციაში გაიხიზნა. ცხოვრობდა საფრანგეთში. ერთგულად ემსახურებოდა თან წაღებული ეროვნული განძის დაცვა-გადარჩენას. მისი ხელშეწყობით, საქართველოს დევნილმა მთავრობამ შეიძინა პარიზთან ახლოს, დაბა ლევილში მდებარე მამული და სასახლე (1922), რომელმაც უდიდესი სამსახური გაუწია ქართულ ემიგრაციას. იყო ემიგრანტ ქართველ ებრაელთა ასოციაციის თავმჯდომარე.
გერმანული არმიის მიერ საფრანგეთის ოკუპაციის პერიოდში (1940-1944), გავლენიან ქართველ ემიგრანტებთან ერთად, მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქართველი ებრაელების გადარჩენაში, რომლებსაც ნაცისტური რეჟიმის პირობებში უეჭველი დაღუპვა ემუქრებოდათ. კ. კანდელაკის შეფასებით: „იოსებმა მოახერხა მთელი ქართული ემიგრაციის ერთსულოვნათ ქართველ ებრაელების გადარჩენით დაინტერესება და... რამდენიმე ასეული... სიკვდილს გადაარჩინა. ამ საქმემ დიდათ ასწია მისი პრესტიჟი უცხოელ ებრაელთა თვალში და საქართველოსაც ახალი სიმპატიები შესძინა“. გარდაიცვალა და დაკრძალულია პარიზში, ბანიოს სასაფლაოზე, სადაც არაერთი ქართველი ემიგრანტი განისვენებს. დაკრძალვისას სიტყვა წარმოთქვეს პარიზის რაბინმა და ქართული კოლონიის წარმომადგენლებმა: კ. კანდელაკმა, ვ. ინწკირველმა და ვ. ჩუბინიძემ, რომლებმაც განსვენებულის მოღვაწეობას მაღალი შეფასება მისცეს. მისი ხსოვნისადმი ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის პატივისცემის გამოხატულებად იქცა მისი გარდაცვალების 10 წლისთავზე პარიზში გადახდილი სამოქალაქო პანაშვიდი და სამგლოვიარო სხდომა.
ნიკო ჯავახიშვილ
[რედაქტირება] ლიტერატურა
გ. შარაძე, უცხოეთის ცის ქვეშ, ტ. II, თბ., 1993.
[რედაქტირება] იხილეთ აგრეთვე
[რედაქტირება] წყარო
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი
