კეხი
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
[[ფაილი:Kexi.jpg|thumb|კეხი]] | [[ფაილი:Kexi.jpg|thumb|კეხი]] | ||
| − | |||
'''კეხი''' - ლიტონი ხისაგან გამოთლილი ვირის სასაპალნე ([[უნაგირი]]), ამზადებდნენ ფიცრებისგანაც, ტახტას ზოგჯერ ლითონის მრგვალ სახელურსაც უკეთებდნენ. [[სულხან-საბა ორბელიანი|საბა]] კეხს განმარტავს როგორც „შეუმზადებელ უნაგირს“. | '''კეხი''' - ლიტონი ხისაგან გამოთლილი ვირის სასაპალნე ([[უნაგირი]]), ამზადებდნენ ფიცრებისგანაც, ტახტას ზოგჯერ ლითონის მრგვალ სახელურსაც უკეთებდნენ. [[სულხან-საბა ორბელიანი|საბა]] კეხს განმარტავს როგორც „შეუმზადებელ უნაგირს“. | ||
[[საქართველო|საქართველოში]] იგი ყველგან მზადდებოდა. განსაკუთრებით გამოირჩეოდნენ თუში ხელოსნები. ზაფხულში თუშები შერჩეულ ხის ჯიშებს გააკოპიტებდნენ, ზამთარში დაამზადებდნენ, ხოლო გაზაფხულზე გაყიდდნენ. იგი ორი ნაწილისაგან შედგებოდა - ფრთები და თავები. ფრთები თელის ხისაა კარგი, თავები კი თხმელისა. საკეხე ხეს სიმაგრე რომ შემატებოდა, წყალში ხარშავდნენ. თავისებური ორიგინალობით გამოირჩეოდა კერამიკული ნაწარმის გადასატანი კეხი. | [[საქართველო|საქართველოში]] იგი ყველგან მზადდებოდა. განსაკუთრებით გამოირჩეოდნენ თუში ხელოსნები. ზაფხულში თუშები შერჩეულ ხის ჯიშებს გააკოპიტებდნენ, ზამთარში დაამზადებდნენ, ხოლო გაზაფხულზე გაყიდდნენ. იგი ორი ნაწილისაგან შედგებოდა - ფრთები და თავები. ფრთები თელის ხისაა კარგი, თავები კი თხმელისა. საკეხე ხეს სიმაგრე რომ შემატებოდა, წყალში ხარშავდნენ. თავისებური ორიგინალობით გამოირჩეოდა კერამიკული ნაწარმის გადასატანი კეხი. | ||
| − | |||
| − | ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973 | + | |
| + | |||
| + | |||
| + | |||
| + | == ლიტერატურა == | ||
| + | ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973. | ||
== წყარო == | == წყარო == | ||
| ხაზი 13: | ხაზი 16: | ||
[[კატეგორია:ეთნოგრაფია]] | [[კატეგორია:ეთნოგრაფია]] | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:უნაგირი]] |
მიმდინარე ცვლილება 11:49, 10 იანვარი 2022 მდგომარეობით
კეხი - ლიტონი ხისაგან გამოთლილი ვირის სასაპალნე (უნაგირი), ამზადებდნენ ფიცრებისგანაც, ტახტას ზოგჯერ ლითონის მრგვალ სახელურსაც უკეთებდნენ. საბა კეხს განმარტავს როგორც „შეუმზადებელ უნაგირს“.
საქართველოში იგი ყველგან მზადდებოდა. განსაკუთრებით გამოირჩეოდნენ თუში ხელოსნები. ზაფხულში თუშები შერჩეულ ხის ჯიშებს გააკოპიტებდნენ, ზამთარში დაამზადებდნენ, ხოლო გაზაფხულზე გაყიდდნენ. იგი ორი ნაწილისაგან შედგებოდა - ფრთები და თავები. ფრთები თელის ხისაა კარგი, თავები კი თხმელისა. საკეხე ხეს სიმაგრე რომ შემატებოდა, წყალში ხარშავდნენ. თავისებური ორიგინალობით გამოირჩეოდა კერამიკული ნაწარმის გადასატანი კეხი.
[რედაქტირება] ლიტერატურა
ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
