ტენილი
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | [[ფაილი:Tenili.jpg|thumb| | + | [[ფაილი:Tenili.jpg|thumb|200პქ|ტენილი]] |
'''ტენილი''' - სამცხე-ჯავახეთში გავრცელებული ყველის ეს სახეობა, გვხვდება მხოლოდ ამ რეგიონში. ითვლება საოჯახო წარმოების ყველად და ერთგვარ დელიკატესადაც კი, საუკეთესო თვისებებისა და გემოს გამო. | '''ტენილი''' - სამცხე-ჯავახეთში გავრცელებული ყველის ეს სახეობა, გვხვდება მხოლოდ ამ რეგიონში. ითვლება საოჯახო წარმოების ყველად და ერთგვარ დელიკატესადაც კი, საუკეთესო თვისებებისა და გემოს გამო. | ||
| ხაზი 7: | ხაზი 7: | ||
ტენილის შენახვა და მომწიფება ხდება სპეციალურ ხის ქოთნებში, გარკვეული ტექნოლოგიური პროცესების გავლის შემდეგ მიღებული ყველის მასას ამოავლებენ გამდნარ ცხიმში და ტენიან ქილაში, რომელსაც თავზე აფარებენ ტილოს და ასეთი სახით 2 დღით აწყობენ ცივად (10-11 გრადუს ცელსიუსზე). აცლიან ზედმეტ ტენს და სტერილურად ინახავენ. ჭურჭელს ხსნიან გაზაფხულზე. ყველს აქვს არაჩვეულებრივი გემო და არომატი. იგი დღემდე მხოლოდ გლეხური წესით მზადდება. | ტენილის შენახვა და მომწიფება ხდება სპეციალურ ხის ქოთნებში, გარკვეული ტექნოლოგიური პროცესების გავლის შემდეგ მიღებული ყველის მასას ამოავლებენ გამდნარ ცხიმში და ტენიან ქილაში, რომელსაც თავზე აფარებენ ტილოს და ასეთი სახით 2 დღით აწყობენ ცივად (10-11 გრადუს ცელსიუსზე). აცლიან ზედმეტ ტენს და სტერილურად ინახავენ. ჭურჭელს ხსნიან გაზაფხულზე. ყველს აქვს არაჩვეულებრივი გემო და არომატი. იგი დღემდე მხოლოდ გლეხური წესით მზადდება. | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| ხაზი 15: | ხაზი 12: | ||
==წყარო== | ==წყარო== | ||
* პური ჩვენი არსობისა: წიგნი I/ სოფლის მეურნეობა/,-ავტ: თამაზ კუნჭულია, შოთა კიკალიშვილი თბილისი: პალიტრა L, -2016 | * პური ჩვენი არსობისა: წიგნი I/ სოფლის მეურნეობა/,-ავტ: თამაზ კუნჭულია, შოთა კიკალიშვილი თბილისი: პალიტრა L, -2016 | ||
| + | *[[ქართული ყველი: კატალოგი]] | ||
[[კატეგორია: რძის პროდუქტები]] | [[კატეგორია: რძის პროდუქტები]] | ||
16:34, 16 ივნისი 2022-ის ვერსია
ტენილი - სამცხე-ჯავახეთში გავრცელებული ყველის ეს სახეობა, გვხვდება მხოლოდ ამ რეგიონში. ითვლება საოჯახო წარმოების ყველად და ერთგვარ დელიკატესადაც კი, საუკეთესო თვისებებისა და გემოს გამო.
ყველი მზადდება მესხეთ-ჯავახეთის რეგიონში ცხვრის რძისგან (ივლის-აგვისტოში), ხოლო დმანისის რაიონში ძროხის რძისგან იმ პერიოდში, როდესაც რძე მაღალცხიმიანია (ლაქტაციის ბოლო პერიოდში);
ტენილი მნიშვნელოვნად განსხვავდება სხვა ადგილობრივი წარმოების ყველისაგან, როგორც დამუშავების ტექნოლოგიით, ისე გარეგანი შესახედაობით, გემოთი, სუნით, კონცენტრაციითა და სხვა თვისებებით. იგი გამოირჩევა პიკანტური გემოთი და არომატით;
ტენილის შენახვა და მომწიფება ხდება სპეციალურ ხის ქოთნებში, გარკვეული ტექნოლოგიური პროცესების გავლის შემდეგ მიღებული ყველის მასას ამოავლებენ გამდნარ ცხიმში და ტენიან ქილაში, რომელსაც თავზე აფარებენ ტილოს და ასეთი სახით 2 დღით აწყობენ ცივად (10-11 გრადუს ცელსიუსზე). აცლიან ზედმეტ ტენს და სტერილურად ინახავენ. ჭურჭელს ხსნიან გაზაფხულზე. ყველს აქვს არაჩვეულებრივი გემო და არომატი. იგი დღემდე მხოლოდ გლეხური წესით მზადდება.
წყარო
- პური ჩვენი არსობისა: წიგნი I/ სოფლის მეურნეობა/,-ავტ: თამაზ კუნჭულია, შოთა კიკალიშვილი თბილისი: პალიტრა L, -2016
- ქართული ყველი: კატალოგი
