გურამიშვილი მამუკა

19:23, 27 თებერვალი 2022-ის ვერსია

გურამიშვილი მამუკა – (XVIII ს), ვახტანგ მეექვსის ლიტერატურული წრის წევრის, ირიცხებოდა მისსავე ამალაში, რომელიც 1724 წელს რუსეთში წავიდა და ცხოვრობდა მოსკოვსა და პეტერბურგში; დაახლოებული იყო ვახტანგ VI-ის თანმხლებ ემიგრანტ მწერლებთან: დიმიტრი სააკაძესა და დიმიტრი ბაგრატიონთან; მამუკას დიდი პოეტური მემკვიდრეობა არ დაუტოვებია, ჩვენამდე მოაღწია მისმა სამიოდე ლექსმა, რომლებიც გიორგი ავალიშვილის ანთოლოგიამ შემოგვინახა, ერთ-ერთი მათგანია, მირიან ბატონიშვილის დაკვეთით დაწერილი, დავით გურამიშვილის მიბაძვით შეთხზული ვრცელი ლექსი „მზეთა-მზე”, მასვე ეკუთვნის მირიან და დიმიტრი ბატონიშვილებისადმი მიძღვნილი ლექსები („იქმენ მშვიდ” და უსათაურო სახოტბო ლექსი), რასაც აშკარად ეტყობა დავით გურამიშვილის ზეგავლენა; გარდაიცვალა მოსკოვში (პრესნაში).

მზეთა მზე (ნაწყვეტი)

ეო, მეო, დავითს მივბაძეო,

გამიგონე, რას მოგითხრობ, ყური მამიგდეო.

ყველას მოგწონდესთ შვენებით

ჩემი მზეთა მზეო,

არავინ არის სახითა მისგან უკეთეო,

დიდად არის საყვარელი, ჩემგან იცოდეო.

ასეთი შვენიერია კიდით-კიდემდეო,

ანათებს უფსკრულამდინა მიუწთომლამდეო,

შენ ესე მზე ნუ გგონია, ამას ვამბობდეო,

რომელი აქა ანათებს, ქვეყანათამდეო,

მაგისა შუქის მიმცემი არის მაღლა ზეო.

არავინ არის მისთანა, ამად ამკობდეო,

ცასა და ქვეყანაშია ყველას უდიდეო,

გამოგიცხადო ამბავი, აქეთ მამხედეო,

ვინც არის ჩემი მზეთა მზე, მოდი, გეტყოდეო:

ღმერთია ყოვლის მპყრობელი უკუნისამდეო.

წყარო

ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია)