ხულუგო
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | [[ფაილი:Xulugo.jpg|thumb| | + | [[ფაილი:Xulugo.jpg|thumb|150პქ|'''ხულუგო''']] |
'''ხულუგო''' - [[რბილი ხორბალი|რბილი ხორბლის]] ეს ჯიში ეკოლოგიური ნიშან-თვისებებით ძალიან ახლოს დგას „[[იფქლი|იფქლის]]“ ფორმებთან. ის „იფქლის“ უფხო ანალოგია. | '''ხულუგო''' - [[რბილი ხორბალი|რბილი ხორბლის]] ეს ჯიში ეკოლოგიური ნიშან-თვისებებით ძალიან ახლოს დგას „[[იფქლი|იფქლის]]“ ფორმებთან. ის „იფქლის“ უფხო ანალოგია. | ||
| ხაზი 23: | ხაზი 23: | ||
== წყარო == | == წყარო == | ||
| − | პური ჩვენი არსობისა: წიგნი II | + | პური ჩვენი არსობისა: წიგნი II |
17:00, 22 სექტემბერი 2022-ის ვერსია
ხულუგო - რბილი ხორბლის ეს ჯიში ეკოლოგიური ნიშან-თვისებებით ძალიან ახლოს დგას „იფქლის“ ფორმებთან. ის „იფქლის“ უფხო ანალოგია.
ლ. დეკაპრელევიჩი (1938) თავის შრომაში - „შოთა რუსთაველის ეპოქის მინდვრის უმთავრესი კულტურები“ - ამ ხორბლის არსებობას XII ს.-ში მიუთითებს.
ხულუგოს ახასიათებს მაღალი, სწორმდგომი, ფართოფოთლოვანი ღერო, უხვმოსავლიანია; შემოდგომით დათესვისას უკეთეს შედეგს იძლევა, არ წვება; განსაკუთრებით გამძლეა ყვითელი ჟანგას მიმართ.
XIX ს.-ის მონაცემებით, ხულუგო მოჰყავდათ ლეჩხუმსა და რაჭაში; XX ს.-ის 20-60-იან წლებშიც მისი გავრცელების ძირითადი რეგიონი რაჭა-ლეჩხუმი იყო.
ჯიშის ადგილობრივი სახელწოდებებია: „რაჭულა“, „ხოტორა“ და სხვ. ხულუგო მსხვილმარცვლიანი, დიდთავთავიანი, მაღალმოსავლიანი ჯიშია. მისი მარცვლის ფქვილისაგან ცხვება გემრიელი, თეთრი, ძარღვიანი პური
წყარო
პური ჩვენი არსობისა: წიგნიII
