მენესო (ჭართლის თემი)
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
(ახალი გვერდი: '''მენესო''' – სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
'''მენესო''' – სოფელი [[საქართველო]]ში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში (ჭართლის თემი), ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე მთიულეთის [[არაგვი]]ს მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 950 მ, [[დუშეთი]]დან 41 კმ. | '''მენესო''' – სოფელი [[საქართველო]]ში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში (ჭართლის თემი), ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე მთიულეთის [[არაგვი]]ს მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 950 მ, [[დუშეთი]]დან 41 კმ. | ||
| + | ====სახელწოდება==== | ||
სოფლის სახელწოდების წარმოშობის შესახებ საინტერესო გადმოცემა არსებობს: „ორი კაცი წასულა სათიბად; თურმე ნარდად სთიბავენ. შუადღისას პურის საჭმელად რო დამსხდარან, ერთს უთქვამს, ამ ფერდობს აქეთ | სოფლის სახელწოდების წარმოშობის შესახებ საინტერესო გადმოცემა არსებობს: „ორი კაცი წასულა სათიბად; თურმე ნარდად სთიბავენ. შუადღისას პურის საჭმელად რო დამსხდარან, ერთს უთქვამს, ამ ფერდობს აქეთ | ||
სულ მე გავთიბეო. მეორეს სიბრაზისაგან ცეცხლი წაჰკიდებია, წამომხტარა ზეზე, [[ცელი]]ს ტარი მოწაზე დაურტყამს და დაუძახნია: შენ კი არა, ჩემი ნათიბია, მენ გავთიბე, მენ, ესო!) ამის თქმა და თავის წაცლა ერთი ყოფილა: ჩამოქნეულ ცელის პირს თავი წაუჭრია ხარბი მთიბავისათვის“. (ვალიკო ჭიკაიძე, სოფ. დგანალი). | სულ მე გავთიბეო. მეორეს სიბრაზისაგან ცეცხლი წაჰკიდებია, წამომხტარა ზეზე, [[ცელი]]ს ტარი მოწაზე დაურტყამს და დაუძახნია: შენ კი არა, ჩემი ნათიბია, მენ გავთიბე, მენ, ესო!) ამის თქმა და თავის წაცლა ერთი ყოფილა: ჩამოქნეულ ცელის პირს თავი წაუჭრია ხარბი მთიბავისათვის“. (ვალიკო ჭიკაიძე, სოფ. დგანალი). | ||
მიმდინარე ცვლილება 18:24, 26 მაისი 2024 მდგომარეობით
მენესო – სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში (ჭართლის თემი), ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე მთიულეთის არაგვის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 950 მ, დუშეთიდან 41 კმ.
[რედაქტირება] სახელწოდება
სოფლის სახელწოდების წარმოშობის შესახებ საინტერესო გადმოცემა არსებობს: „ორი კაცი წასულა სათიბად; თურმე ნარდად სთიბავენ. შუადღისას პურის საჭმელად რო დამსხდარან, ერთს უთქვამს, ამ ფერდობს აქეთ სულ მე გავთიბეო. მეორეს სიბრაზისაგან ცეცხლი წაჰკიდებია, წამომხტარა ზეზე, ცელის ტარი მოწაზე დაურტყამს და დაუძახნია: შენ კი არა, ჩემი ნათიბია, მენ გავთიბე, მენ, ესო!) ამის თქმა და თავის წაცლა ერთი ყოფილა: ჩამოქნეულ ცელის პირს თავი წაუჭრია ხარბი მთიბავისათვის“. (ვალიკო ჭიკაიძე, სოფ. დგანალი).
სახელწოდება მენესო ადამიანის საკუთარ სახელს უნდა უკავშირდებოდეს.
