ჟენევის თათბირი 1955 (18-23.VII.)
(ახალი გვერდი: '''ჟენევის თათბირი 1955''' – ოთხი სახელმწიფოს მთავრობათა მეთაურე...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | + | ჟენევის თათბირი 1955 ოთხი სახელმწიფოს მთავრობათა მეთაურების, მონაწილეობდნენ საბჭოთა კავშირის (ნ. ბულგანინი), აშშ-ის (დ. ეიზეჰაუერი), დიდი ბრიტანეთის (ა. იდენი) და საფრანგეთის (ე. ფორი) მთავრობათა მეთაურები, მიმდინარეობდა ჟენევაში 18-23.VII. მთავრობათა მეთაურების გარდა თათბირის მუშაობაში მონაწილეობდნენ საგარეო საქმეთა მინისტრები. თათბირის დღის წესრიგში შეტანილი იყო გერმანიის საკითხი, აგრეთვე საკითხები ევროპის უშიშროების, განიარაღების და აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის კონტაქტების განვითარების შესახებ. | |
თათბირზე საბჭოთა დელეგაცია გამოვიდა გდრ-ის ლიკვიდაციისა და მთელი გერმანიის დასავლეთის სამხედრო ბლოკში ჩათრევის იმ გეგმის წინააღმდეგ. რომელსაც დასავლეთის სახელმწიფოები „თავისუფალი არჩევნების“ გზით გერმანიის გაერთიანების პროგრამის სახის სთავაზობდნენ. საბჭოთა დელეგაცია მიუთითებდა ორ გერმანულ სახელმწიფოს შორის ურთიერთობის მოწესრიგების აუცილებლობაზე და [[ევროპა|ევროპის]] კოლექტიური უშიშროების სისტემაში ორივე მათგანის მონაწილეობას უჭერდა მხარს. საბჭოთა მთავრობამ გაითვალისწინა დასავლეთ სახელმწიფოთა უარყოფითი დამოკიდებულება ევროპაში კოლექტიური უშიშროების შესახებ საერთოევროპული ხელშეკრულების საბჭოთა პროექტის მიმართ (წამოყენებული 1954) და შესთავაზა თათბირს ევროპის უშიშროების განხორციელება ორ ეტაპად, პირველ ეტაპზე ძალაში რჩებოდა როგორც ჩრდილო ატლანტიკის ხელშეკრულება 1949, ისე [[ვარშავის ხელშეკრულება 1955]]. ამას გარდა, საბჭოთა მთავრობამ წინადადება შეიტანა, რომ საერთოევროპული ხელშეკრულების ხელმოწერამდე ევროპის სამხედრო-პოლიტიკური დაჯგუფებების მონაწილეებს უარი ეთქვათ ერთმანეთის წინააღმდეგ [[შეიარაღებული ძალები]]ს გამოყენებაზე და შეთანხმებულიყვნენ ყველა სადავო საკითხის მშვიდობიანი გზით მოწესრიგების თაობაზე. მთავრობათა მეთაურებმა მხარი დაუჭირეს აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის ეკონომიკური და პოლიტიკური კავშირების განვითარებას. მიღებულ დირექტივებში თათბირმა დაავალა საგარეო საქმეთა მინისტრებს, განეგრძოთ მთავრობათა მეთაურების მიერ განხილულ საკითხთა შემდგომი შესწავლა. | თათბირზე საბჭოთა დელეგაცია გამოვიდა გდრ-ის ლიკვიდაციისა და მთელი გერმანიის დასავლეთის სამხედრო ბლოკში ჩათრევის იმ გეგმის წინააღმდეგ. რომელსაც დასავლეთის სახელმწიფოები „თავისუფალი არჩევნების“ გზით გერმანიის გაერთიანების პროგრამის სახის სთავაზობდნენ. საბჭოთა დელეგაცია მიუთითებდა ორ გერმანულ სახელმწიფოს შორის ურთიერთობის მოწესრიგების აუცილებლობაზე და [[ევროპა|ევროპის]] კოლექტიური უშიშროების სისტემაში ორივე მათგანის მონაწილეობას უჭერდა მხარს. საბჭოთა მთავრობამ გაითვალისწინა დასავლეთ სახელმწიფოთა უარყოფითი დამოკიდებულება ევროპაში კოლექტიური უშიშროების შესახებ საერთოევროპული ხელშეკრულების საბჭოთა პროექტის მიმართ (წამოყენებული 1954) და შესთავაზა თათბირს ევროპის უშიშროების განხორციელება ორ ეტაპად, პირველ ეტაპზე ძალაში რჩებოდა როგორც ჩრდილო ატლანტიკის ხელშეკრულება 1949, ისე [[ვარშავის ხელშეკრულება 1955]]. ამას გარდა, საბჭოთა მთავრობამ წინადადება შეიტანა, რომ საერთოევროპული ხელშეკრულების ხელმოწერამდე ევროპის სამხედრო-პოლიტიკური დაჯგუფებების მონაწილეებს უარი ეთქვათ ერთმანეთის წინააღმდეგ [[შეიარაღებული ძალები]]ს გამოყენებაზე და შეთანხმებულიყვნენ ყველა სადავო საკითხის მშვიდობიანი გზით მოწესრიგების თაობაზე. მთავრობათა მეთაურებმა მხარი დაუჭირეს აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის ეკონომიკური და პოლიტიკური კავშირების განვითარებას. მიღებულ დირექტივებში თათბირმა დაავალა საგარეო საქმეთა მინისტრებს, განეგრძოთ მთავრობათა მეთაურების მიერ განხილულ საკითხთა შემდგომი შესწავლა. | ||
| − | |||
მიმდინარე ცვლილება 16:43, 30 სექტემბერი 2024 მდგომარეობით
ჟენევის თათბირი 1955 ოთხი სახელმწიფოს მთავრობათა მეთაურების, მონაწილეობდნენ საბჭოთა კავშირის (ნ. ბულგანინი), აშშ-ის (დ. ეიზეჰაუერი), დიდი ბრიტანეთის (ა. იდენი) და საფრანგეთის (ე. ფორი) მთავრობათა მეთაურები, მიმდინარეობდა ჟენევაში 18-23.VII. მთავრობათა მეთაურების გარდა თათბირის მუშაობაში მონაწილეობდნენ საგარეო საქმეთა მინისტრები. თათბირის დღის წესრიგში შეტანილი იყო გერმანიის საკითხი, აგრეთვე საკითხები ევროპის უშიშროების, განიარაღების და აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის კონტაქტების განვითარების შესახებ.
თათბირზე საბჭოთა დელეგაცია გამოვიდა გდრ-ის ლიკვიდაციისა და მთელი გერმანიის დასავლეთის სამხედრო ბლოკში ჩათრევის იმ გეგმის წინააღმდეგ. რომელსაც დასავლეთის სახელმწიფოები „თავისუფალი არჩევნების“ გზით გერმანიის გაერთიანების პროგრამის სახის სთავაზობდნენ. საბჭოთა დელეგაცია მიუთითებდა ორ გერმანულ სახელმწიფოს შორის ურთიერთობის მოწესრიგების აუცილებლობაზე და ევროპის კოლექტიური უშიშროების სისტემაში ორივე მათგანის მონაწილეობას უჭერდა მხარს. საბჭოთა მთავრობამ გაითვალისწინა დასავლეთ სახელმწიფოთა უარყოფითი დამოკიდებულება ევროპაში კოლექტიური უშიშროების შესახებ საერთოევროპული ხელშეკრულების საბჭოთა პროექტის მიმართ (წამოყენებული 1954) და შესთავაზა თათბირს ევროპის უშიშროების განხორციელება ორ ეტაპად, პირველ ეტაპზე ძალაში რჩებოდა როგორც ჩრდილო ატლანტიკის ხელშეკრულება 1949, ისე ვარშავის ხელშეკრულება 1955. ამას გარდა, საბჭოთა მთავრობამ წინადადება შეიტანა, რომ საერთოევროპული ხელშეკრულების ხელმოწერამდე ევროპის სამხედრო-პოლიტიკური დაჯგუფებების მონაწილეებს უარი ეთქვათ ერთმანეთის წინააღმდეგ შეიარაღებული ძალების გამოყენებაზე და შეთანხმებულიყვნენ ყველა სადავო საკითხის მშვიდობიანი გზით მოწესრიგების თაობაზე. მთავრობათა მეთაურებმა მხარი დაუჭირეს აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის ეკონომიკური და პოლიტიკური კავშირების განვითარებას. მიღებულ დირექტივებში თათბირმა დაავალა საგარეო საქმეთა მინისტრებს, განეგრძოთ მთავრობათა მეთაურების მიერ განხილულ საკითხთა შემდგომი შესწავლა.
