ჯაყელი აღბუღა (I)
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''აღბუღა (I) ჯაყელი''' - ძე სამცხის [[სპასალარი|სპასალარ]] [[ყუარყუარე ჯაყელი|ყვარყვარე I]]-ისა [[ათაბაგი|ათაბაგ]]-[[ამირსპასალარი]] 1361-1391 წწ-ში. XIV ს-ის პირველ ნახევარში სამცხის სამთავროში მემკვიდრეობის წესის დარღვევისა და ბექა I-ის ძეების ერთობლივი მმართველობის დამყარების შედეგად ათაბაგ-ამირსპასალარის თანამდებობა და სამცხის მმართველობა გადავიდა არა [[ბექა (I) ჯაყელი|ბექა (I) ჯაყელის]] უფროსი ვაჟის, [[სარგის (II) ჯაყელი|სარგის (II) ჯაყელის]] (გარდ. 1334 წ.) მემკვიდრეებზე, არამედ მისი მეორე ვაჟის, [[ყვარყვარე (I) ჯაყელი|ყვარყვარე (I) ჯაყელის]] (1334-1361) ძე აღბუღაზე. იგი ათაბაგ-ამირსპასალარად იხსენიება ბექა-აღბუღას სამართლის შესავალში და ზესხევის (ხოვლეს) ეკლესიის წარწერაში. XIV ს-ის 90-იანი წწ-ის დოკუმენტებსა და ხელნაწერთა მინაწერებში, ასევე ათბაგ-ამირსპასალარად იწოდებოდა აღბუღას ძე ივანეც. | + | '''აღბუღა (I) ჯაყელი''' - ძე სამცხის [[სპასალარი|სპასალარ]] [[ყუარყუარე ჯაყელი|ყვარყვარე I]]-ისა [[ათაბაგი|ათაბაგ]]-[[ამირსპასალარი]] 1361-1391 წწ-ში. XIV ს-ის პირველ ნახევარში სამცხის სამთავროში მემკვიდრეობის წესის დარღვევისა და [[ბექა (I) ჯაყელი|ბექა I-ის]] ძეების ერთობლივი მმართველობის დამყარების შედეგად ათაბაგ-ამირსპასალარის თანამდებობა და სამცხის მმართველობა გადავიდა არა [[ბექა (I) ჯაყელი|ბექა (I) ჯაყელის]] უფროსი ვაჟის, [[სარგის (II) ჯაყელი|სარგის (II) ჯაყელის]] (გარდ. 1334 წ.) მემკვიდრეებზე, არამედ მისი მეორე ვაჟის, [[ყვარყვარე (I) ჯაყელი|ყვარყვარე (I) ჯაყელის]] (1334-1361) ძე აღბუღაზე. იგი ათაბაგ-ამირსპასალარად იხსენიება ბექა-აღბუღას სამართლის შესავალში და ზესხევის (ხოვლეს) [[ეკლესია|ეკლესიის]] წარწერაში. XIV ს-ის 90-იანი წწ-ის დოკუმენტებსა და ხელნაწერთა მინაწერებში, ასევე ათბაგ-ამირსპასალარად იწოდებოდა აღბუღას ძე ივანეც. |
ამდენად, მთელი XIV ს-ის განმავლობაში სამცხის მმართველი ჯაყელები ათაბაგ-ამირსპასალარებად და სამცხის სპასალარებად იწოდებიან. XV ს-დან მოყოლებული, მათი ათბაგობა თუ ათაბაგ-ამირსპასალარობა, ისევე, როგორც სამცხის სპასალარობა, მხოლოდ სამხრეთ [[საქართველო|საქართველოთი]] შემოიფარგლება და ამ მხარის მმართველი საგვარეულოს საპატიო ტიტულს წარმოადგენს. | ამდენად, მთელი XIV ს-ის განმავლობაში სამცხის მმართველი ჯაყელები ათაბაგ-ამირსპასალარებად და სამცხის სპასალარებად იწოდებიან. XV ს-დან მოყოლებული, მათი ათბაგობა თუ ათაბაგ-ამირსპასალარობა, ისევე, როგორც სამცხის სპასალარობა, მხოლოდ სამხრეთ [[საქართველო|საქართველოთი]] შემოიფარგლება და ამ მხარის მმართველი საგვარეულოს საპატიო ტიტულს წარმოადგენს. | ||
| ხაზი 12: | ხაზი 12: | ||
ცენტრალური და ადგილობრივი სამოხელეო წყობა შუა საუკუნეების საქართველოში. [ენციკლოპედიური ლექსიკონი]. – კორნელი კეკელიძის სახელობის საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი. – თბილისი 2017 | ცენტრალური და ადგილობრივი სამოხელეო წყობა შუა საუკუნეების საქართველოში. [ენციკლოპედიური ლექსიკონი]. – კორნელი კეკელიძის სახელობის საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი. – თბილისი 2017 | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:ათაბაგები]] |
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:ამირსპასალარები]] |
| − | + | ||
12:04, 19 ივნისი 2017-ის ვერსია
აღბუღა (I) ჯაყელი - ძე სამცხის სპასალარ ყვარყვარე I-ისა ათაბაგ-ამირსპასალარი 1361-1391 წწ-ში. XIV ს-ის პირველ ნახევარში სამცხის სამთავროში მემკვიდრეობის წესის დარღვევისა და ბექა I-ის ძეების ერთობლივი მმართველობის დამყარების შედეგად ათაბაგ-ამირსპასალარის თანამდებობა და სამცხის მმართველობა გადავიდა არა ბექა (I) ჯაყელის უფროსი ვაჟის, სარგის (II) ჯაყელის (გარდ. 1334 წ.) მემკვიდრეებზე, არამედ მისი მეორე ვაჟის, ყვარყვარე (I) ჯაყელის (1334-1361) ძე აღბუღაზე. იგი ათაბაგ-ამირსპასალარად იხსენიება ბექა-აღბუღას სამართლის შესავალში და ზესხევის (ხოვლეს) ეკლესიის წარწერაში. XIV ს-ის 90-იანი წწ-ის დოკუმენტებსა და ხელნაწერთა მინაწერებში, ასევე ათბაგ-ამირსპასალარად იწოდებოდა აღბუღას ძე ივანეც.
ამდენად, მთელი XIV ს-ის განმავლობაში სამცხის მმართველი ჯაყელები ათაბაგ-ამირსპასალარებად და სამცხის სპასალარებად იწოდებიან. XV ს-დან მოყოლებული, მათი ათბაგობა თუ ათაბაგ-ამირსპასალარობა, ისევე, როგორც სამცხის სპასალარობა, მხოლოდ სამხრეთ საქართველოთი შემოიფარგლება და ამ მხარის მმართველი საგვარეულოს საპატიო ტიტულს წარმოადგენს.
წყარო
ცენტრალური და ადგილობრივი სამოხელეო წყობა შუა საუკუნეების საქართველოში. [ენციკლოპედიური ლექსიკონი]. – კორნელი კეკელიძის სახელობის საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი. – თბილისი2017
