აბრამიძე
(ახალი გვერდი: '''აბრამიძე''' (XIX ს.) – მსახიობი-კომიკოსი; 1850 წელს, გ. ერისთავის მიე...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''აბრამიძე''' (XIX ს.) – მსახიობი-კომიკოსი; 1850 წელს, გ. ერისთავის მიერ განახლებული ქართული [[თეატრი]]ს [[დასი]]ს მონაწილე. შეუდარებლად ასრულებდა ვაჭარ-მევახშეთა როლებს, უფრო წარმატებით – [[კერესელიძე ივანე|ივ. კერესელიძის]] ხელმძღვანელობა რეჟისორობის დროს (რეცენზენტ-მწერლის [[ევლახიშვილი ივანე|ივ. ევლახიშვილის]] სიტყვით, მიკირტუმ გასპარიჩის სახასიათო როლს ასრულებდა „ისეთი ცოდნით, ისე ბუნებრივად, რომ მისი თამაში სრულქმნილებამდე აღწევს: ყოველი მოძრაობა, ყოველი გრიმასა, სიარული, მოსწრებული სიტყვა, გაუთავებელ სიცილს იწვევს, რაც გულში სევდიან შთაბეჭდილებას სტოვებს“, ხოლო ივ. კერესელიძის სიტყვით: „აბრამიძე იყო შესანიშნავი კომიკი, რომელიც „გამოვიდოდა თუ არა [[სცენა]]ზე, ჯერ ხმაც არ ამოეღო, რომ ხალხი სიცილს დაიწყებდა“). | + | '''აბრამიძე''' (XIX ს.) – მსახიობი-კომიკოსი; 1850 წელს, გ. ერისთავის მიერ განახლებული ქართული [[თეატრი]]ს [[დასი]]ს მონაწილე. შეუდარებლად ასრულებდა ვაჭარ-მევახშეთა როლებს, უფრო წარმატებით – [[კერესელიძე ივანე|ივ. კერესელიძის]] ხელმძღვანელობა [[რეჟისორი|რეჟისორობის]] დროს (რეცენზენტ-მწერლის [[ევლახიშვილი ივანე|ივ. ევლახიშვილის]] სიტყვით, მიკირტუმ გასპარიჩის სახასიათო როლს ასრულებდა „ისეთი ცოდნით, ისე ბუნებრივად, რომ მისი თამაში სრულქმნილებამდე აღწევს: ყოველი მოძრაობა, ყოველი გრიმასა, სიარული, მოსწრებული სიტყვა, გაუთავებელ სიცილს იწვევს, რაც გულში სევდიან შთაბეჭდილებას სტოვებს“, ხოლო ივ. კერესელიძის სიტყვით: „აბრამიძე იყო შესანიშნავი კომიკი, რომელიც „გამოვიდოდა თუ არა [[სცენა]]ზე, ჯერ ხმაც არ ამოეღო, რომ ხალხი სიცილს დაიწყებდა“). |
დაწერა პიესა: „რას უსმენ ქალიშვილს მათოს“. | დაწერა პიესა: „რას უსმენ ქალიშვილს მათოს“. | ||
მიმდინარე ცვლილება 16:18, 7 აპრილი 2026 მდგომარეობით
აბრამიძე (XIX ს.) – მსახიობი-კომიკოსი; 1850 წელს, გ. ერისთავის მიერ განახლებული ქართული თეატრის დასის მონაწილე. შეუდარებლად ასრულებდა ვაჭარ-მევახშეთა როლებს, უფრო წარმატებით – ივ. კერესელიძის ხელმძღვანელობა რეჟისორობის დროს (რეცენზენტ-მწერლის ივ. ევლახიშვილის სიტყვით, მიკირტუმ გასპარიჩის სახასიათო როლს ასრულებდა „ისეთი ცოდნით, ისე ბუნებრივად, რომ მისი თამაში სრულქმნილებამდე აღწევს: ყოველი მოძრაობა, ყოველი გრიმასა, სიარული, მოსწრებული სიტყვა, გაუთავებელ სიცილს იწვევს, რაც გულში სევდიან შთაბეჭდილებას სტოვებს“, ხოლო ივ. კერესელიძის სიტყვით: „აბრამიძე იყო შესანიშნავი კომიკი, რომელიც „გამოვიდოდა თუ არა სცენაზე, ჯერ ხმაც არ ამოეღო, რომ ხალხი სიცილს დაიწყებდა“).
დაწერა პიესა: „რას უსმენ ქალიშვილს მათოს“.
წყარო
1. ცაგარელი, ა. კომედიები / ი. გრიშაშვილის რედაქციით, წინათქმით, შენიშვნებით და ლექსიკონით. – [ტფ.]: ფედერაცია, 1936. – გვ. IX;
2. ბუხნიკაშვილი, გ. ქართული თეატრი ასი წლის მანძილზე. – თბ.: სახელგამი, 1950. – გვ.: 17, 22; Грузинский театр за сто лет. – Тб., 1950. – с. 15, 19;
3. გერსამია, სერგო. გიორგი ერისთავის თეატრი. – თბ.: სახელგამი, 1950. – გვ.: 134, 138, 191, 192, 200, 203, 212.
