ანდრონიკაშვილი მიხეილ
(ახალი გვერდი: '''ანდრონიკაშვილი მიხეილ მიხეილის ძე''' (18.. – ) – ჩიხტის გ...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''ანდრონიკაშვილი მიხეილ მიხეილის ძე''' (18.. – ) – [[ჩიხტი |ჩიხტი]]ს გამომგონებელი. დაიბადა სოფ. [[გურჯაანი (სოფელი)|გურჯაანში]]. მას ჰყავდა და, ორივე ხელზე უთითო, რომელსაც თავსაბურს სხვა ადგავდა ხოლმე. თავსაბური რამდენიმე ნაწილისაგან შედგებოდა: ქალი წამოიხურავდა ლეჩაქს, შემოიკრავდა ერთ ლენტს, უკან გაკვანძავდა, მერე მეორეს, მესამეს და სხვ., ბოლოს კი ჩაიდებდა კისერზე. ყველაფერ ამას თითებით მიბმა სჭირდებოდა, რომ უკან გაეკვანძა. გიორგის დას კი, როგორც უთითოს, ეს არ შეეძლო და ყოველთვის სხვას უნდა მოერთო ხოლმე. ერთხელ გიორგიმ უყურა ამას და დაფიქრდა, ამას თუ არა მოვუხერხე, არ შეიძლებაო და გამოიგონა: აიღო შაქრის ქაღალდი და [[მაკრატელი]], რამდენიმე ფენა გამოჭრა, თავის ქალაზე ერთმანეთს დააკრა, თავსაკრავი შემოახვია, ზევიდან მარმაში გადააკრა, მიიღო კოპი, წინ გაუკეთა შუბლის ქინძისთავი და მზამზარეულად დას მიართვა. ამიერიდან ყველამ აქედან შემოიღო ჩიხტა კოპი. | + | '''ანდრონიკაშვილი მიხეილ მიხეილის ძე''' (18.. – ) – [[ჩიხტი |ჩიხტი]]ს გამომგონებელი. დაიბადა სოფ. [[გურჯაანი (სოფელი)|გურჯაანში]]. მას ჰყავდა და, ორივე ხელზე უთითო, რომელსაც [[თავსაბური|თავსაბურს]] სხვა ადგავდა ხოლმე. თავსაბური რამდენიმე ნაწილისაგან შედგებოდა: ქალი წამოიხურავდა ლეჩაქს, შემოიკრავდა ერთ ლენტს, უკან გაკვანძავდა, მერე მეორეს, მესამეს და სხვ., ბოლოს კი ჩაიდებდა კისერზე. ყველაფერ ამას თითებით მიბმა სჭირდებოდა, რომ უკან გაეკვანძა. გიორგის დას კი, როგორც უთითოს, ეს არ შეეძლო და ყოველთვის სხვას უნდა მოერთო ხოლმე. ერთხელ გიორგიმ უყურა ამას და დაფიქრდა, ამას თუ არა მოვუხერხე, არ შეიძლებაო და გამოიგონა: აიღო შაქრის ქაღალდი და [[მაკრატელი]], რამდენიმე ფენა გამოჭრა, თავის ქალაზე ერთმანეთს დააკრა, თავსაკრავი შემოახვია, ზევიდან მარმაში გადააკრა, მიიღო კოპი, წინ გაუკეთა შუბლის ქინძისთავი და მზამზარეულად დას მიართვა. ამიერიდან ყველამ აქედან შემოიღო ჩიხტა კოპი. |
'''წყარო:''' გიორგი ანდრონიკაშვილისაგან მიღებული ცნობა. | '''წყარო:''' გიორგი ანდრონიკაშვილისაგან მიღებული ცნობა. | ||
15:53, 30 ივნისი 2026-ის ვერსია
ანდრონიკაშვილი მიხეილ მიხეილის ძე (18.. – ) – ჩიხტის გამომგონებელი. დაიბადა სოფ. გურჯაანში. მას ჰყავდა და, ორივე ხელზე უთითო, რომელსაც თავსაბურს სხვა ადგავდა ხოლმე. თავსაბური რამდენიმე ნაწილისაგან შედგებოდა: ქალი წამოიხურავდა ლეჩაქს, შემოიკრავდა ერთ ლენტს, უკან გაკვანძავდა, მერე მეორეს, მესამეს და სხვ., ბოლოს კი ჩაიდებდა კისერზე. ყველაფერ ამას თითებით მიბმა სჭირდებოდა, რომ უკან გაეკვანძა. გიორგის დას კი, როგორც უთითოს, ეს არ შეეძლო და ყოველთვის სხვას უნდა მოერთო ხოლმე. ერთხელ გიორგიმ უყურა ამას და დაფიქრდა, ამას თუ არა მოვუხერხე, არ შეიძლებაო და გამოიგონა: აიღო შაქრის ქაღალდი და მაკრატელი, რამდენიმე ფენა გამოჭრა, თავის ქალაზე ერთმანეთს დააკრა, თავსაკრავი შემოახვია, ზევიდან მარმაში გადააკრა, მიიღო კოპი, წინ გაუკეთა შუბლის ქინძისთავი და მზამზარეულად დას მიართვა. ამიერიდან ყველამ აქედან შემოიღო ჩიხტა კოპი.
წყარო: გიორგი ანდრონიკაშვილისაგან მიღებული ცნობა.
