კანტატა
(ახალი გვერდი: '''კანტატა''' - (იტალ. cantata, ლათ. Canto ვმღერი), დიდი ზომის ვოკალურ-საკრა...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| − | '''კანტატა''' - (იტალ. cantata, ლათ. Canto ვმღერი), დიდი ზომის ვოკალურ-საკრავიერი ნაწარმოები სოლისტის, გუნდისა და ორკესტრისათვის. იგი შედგება რამდენიმე დასრულებული ნაწილისაგან. კანტატა შეიძლება იყოს საზეიმო, ლირიკული, სამგლოვიარო და თხრობითი ხასიათისა. გვხდება საერო და სასულიერო (რელიგიური) კანტატები. კანტატა შედგება საორკესტრო შესავლის, არიის, რეჩიტატივისა და გუნდისაგან. აღმოცენდა XVII ს. I ნახევარში იტალიაში. განსაკუთრებით განვითარდა ჯ. კარისიმის, ა. სტრადელას, ა. სკარლატისა და სხვ. შემიქმედებაში. იტალიური კანტატა საერო ხასიათისა იყო. სასულიერო კანტატა შეიქმნა გერმანიაში. სასულიერო და საერო კანტატის მაღალმხატვრული ნიმუშები შექმნა ი. ს. ბახმა. XIX ს. II ნახევარში მნიშვნელოვანი კანტატის ავტორები იყვნენ: პ. ჩაიკოვსკი, ს. ტანეევი, ს. რახმანინოვი. ქართული კანტატის ავტორებია: ზ. ფალიაშვილი, მ. ბალანჩივაძე, ო. თაქთაქიშვილი, რ. ლაღიძე, ნ. სვანიძე, ა. ჩიმაკაძე, („ქართლის გული“ 1952) და სხვა. | + | '''კანტატა''' - (იტალ. cantata, ლათ. Canto ვმღერი), დიდი ზომის ვოკალურ-საკრავიერი ნაწარმოები სოლისტის, [[გუნდი (მუსიკა)|გუნდისა]] და ორკესტრისათვის. იგი შედგება რამდენიმე დასრულებული ნაწილისაგან. |
| + | |||
| + | კანტატა შეიძლება იყოს საზეიმო, ლირიკული, სამგლოვიარო და თხრობითი ხასიათისა. გვხდება საერო და სასულიერო (რელიგიური) კანტატები. კანტატა შედგება საორკესტრო შესავლის, [[არია|არიის]], რეჩიტატივისა და გუნდისაგან. აღმოცენდა XVII ს. I ნახევარში [[იტალია|იტალიაში]]. განსაკუთრებით განვითარდა ჯ. კარისიმის, ა. სტრადელას, ა. სკარლატისა და სხვ. შემიქმედებაში. იტალიური კანტატა საერო ხასიათისა იყო. სასულიერო კანტატა შეიქმნა [[გერმანია|გერმანიაში]]. სასულიერო და საერო კანტატის მაღალმხატვრული ნიმუშები შექმნა [[ბახი იოჰან სებასტიან|ი. ს. ბახმა.]] XIX ს. II ნახევარში მნიშვნელოვანი კანტატის ავტორები იყვნენ: პ. ჩაიკოვსკი, ს. ტანეევი, ს. რახმანინოვი. ქართული კანტატის ავტორებია: ზ. ფალიაშვილი, [[ბალანჩივაძე მელიტონ|მ. ბალანჩივაძე]], [[თაქთაქიშვილი ოთარ|ო. თაქთაქიშვილი]], რ. ლაღიძე, ნ. სვანიძე, ა. ჩიმაკაძე, („ქართლის გული“ 1952) და სხვა. | ||
17:40, 26 ნოემბერი 2018-ის ვერსია
კანტატა - (იტალ. cantata, ლათ. Canto ვმღერი), დიდი ზომის ვოკალურ-საკრავიერი ნაწარმოები სოლისტის, გუნდისა და ორკესტრისათვის. იგი შედგება რამდენიმე დასრულებული ნაწილისაგან.
კანტატა შეიძლება იყოს საზეიმო, ლირიკული, სამგლოვიარო და თხრობითი ხასიათისა. გვხდება საერო და სასულიერო (რელიგიური) კანტატები. კანტატა შედგება საორკესტრო შესავლის, არიის, რეჩიტატივისა და გუნდისაგან. აღმოცენდა XVII ს. I ნახევარში იტალიაში. განსაკუთრებით განვითარდა ჯ. კარისიმის, ა. სტრადელას, ა. სკარლატისა და სხვ. შემიქმედებაში. იტალიური კანტატა საერო ხასიათისა იყო. სასულიერო კანტატა შეიქმნა გერმანიაში. სასულიერო და საერო კანტატის მაღალმხატვრული ნიმუშები შექმნა ი. ს. ბახმა. XIX ს. II ნახევარში მნიშვნელოვანი კანტატის ავტორები იყვნენ: პ. ჩაიკოვსკი, ს. ტანეევი, ს. რახმანინოვი. ქართული კანტატის ავტორებია: ზ. ფალიაშვილი, მ. ბალანჩივაძე, ო. თაქთაქიშვილი, რ. ლაღიძე, ნ. სვანიძე, ა. ჩიმაკაძე, („ქართლის გული“ 1952) და სხვა.
წყარო
მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი / [შემდგ.: ანზორ თამარაშვილი; მთ. რედ.: გულბათ ტორაძე]. [ახალციხე: თბილ. უნ-ტის მესხეთის ფილიალის გამ-ბა], 2005 (ა.ო. "პროგრესი")
