კიკვაძე თედორე
| ხაზი 3: | ხაზი 3: | ||
====ბიოგრაფია==== | ====ბიოგრაფია==== | ||
| − | 1890 დაასრულა თბილისის სასულიერო სემინარია. თავდაპირველად, 1890-1891 წლებში მასწავლებლობას ეწეოდა მშობლიურ სოფელში; მუშაობდა ჭიათურის შავი ქვის მრეწველობაში, შემდგომში იყო ფოთში ღოღობერიძის ფირმის საექსპორტო კანტორის გამგე. აღსანიშნავია მისი ჟურნალისტური მოღვაწეობა: 1897 ჟურნალ „კრებულში“ მუშაობდა, აქტიურად წერდა | + | 1890 დაასრულა თბილისის სასულიერო სემინარია. თავდაპირველად, 1890-1891 წლებში მასწავლებლობას ეწეოდა მშობლიურ სოფელში; მუშაობდა ჭიათურის შავი ქვის მრეწველობაში, შემდგომში იყო ფოთში ღოღობერიძის ფირმის საექსპორტო კანტორის გამგე. აღსანიშნავია მისი ჟურნალისტური მოღვაწეობა: 1897 ჟურნალ „კრებულში“ მუშაობდა, აქტიურად წერდა სოციალ-დემოკრატიულ გაზეთ „კვალში“. ქართულს ასწავლიდა პეტრაშევსკის სასწავლებელში და ქალთა გიმნაზიაში. |
| − | სოციალ-დემოკრატიულ | + | |
| − | პირველი რესპუბლიკის პერიოდში მუშაობდა თბილისის სასურსათო საგუბერნიო კომიტეტში. იყო [[საქართველოს ეროვნული საბჭო]]სა და [[საქართველოს დამფუძნებელი კრება|დამფუძნებელი კრების]] წევრი, აგრეთვე, განათლების მუშაკთა პროფესიული კავშირსა და განათლების სამინისტროსთან არსებული სასკოლო კომიტეტის და საისტორიო-საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრი (1912 წლიდან). | + | პირველი რესპუბლიკის პერიოდში მუშაობდა თბილისის სასურსათო საგუბერნიო კომიტეტში. იყო [[საქართველოს ეროვნული საბჭო]]სა და [[საქართველოს დამფუძნებელი კრება|დამფუძნებელი კრების]] წევრი, აგრეთვე, განათლების მუშაკთა პროფესიული კავშირსა და [[სახალხო განათლების სამინისტრო (1918-1921)|განათლების სამინისტროსთან]] არსებული სასკოლო კომიტეტის და [[საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოება|საისტორიო-საეთნოგრაფიო საზოგადოების]] წევრი (1912 წლიდან). |
| − | საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მას ქვეყანა არ დაუტოვებია და სამშობლოში გააგრძელა მოღვაწეობა. | + | საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მას ქვეყანა არ დაუტოვებია და სამშობლოში გააგრძელა მოღვაწეობა. 1921წელს მუშაობდა სახალხო განათლების კომისარიატში, შემდგომ - სამხედრო კოოპერატივში, ინფორმატორად, სასურსათო კომიტეტში. ამავდროულად, განაგრძობდა პედაგოგიურ საქმიანობას: კითხულობდა [[ქართული ენა|ქართულ ენაში]] ლექციებს სამხატვრო აკადემიაში და რუსულ ენას ასწავლიდა პედაგოგიურ ინსტიტუტში; წერდა მოთხრობებს, გამოაქვეყნა რამდენიმე თარგმანი. |
| − | განათლების კომისარიატში, შემდგომ - სამხედრო კოოპერატივში, ინფორმატორად, სასურსათო კომიტეტში. ამავდროულად, განაგრძობდა პედაგოგიურ საქმიანობას: კითხულობდა ქართულ ენაში ლექციებს სამხატვრო აკადემიაში და რუსულ ენას ასწავლიდა პედაგოგიურ ინსტიტუტში; წერდა მოთხრობებს, გამოაქვეყნა რამდენიმე თარგმანი. | + | |
:::::::::::::::::::::::::::::'''''ნოდარ ჩხაიძე''''' | :::::::::::::::::::::::::::::'''''ნოდარ ჩხაიძე''''' | ||
| ხაზი 23: | ხაზი 21: | ||
[[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი]] | [[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი]] | ||
| + | [[კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები]] | ||
[[კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები]] | [[კატეგორია:საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრები]] | ||
[[კატეგორია:სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]] | [[კატეგორია:სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრები]] | ||
[[კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]] | [[კატეგორია:საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრები]] | ||
15:15, 29 მარტი 2019-ის ვერსია
კიკვაძე თედორე გაბრიელის ძე - (1868, სოფ. მაკვანეთი - 1935 ) - სოციალ-დემოკრატი.
სარჩევი |
ბიოგრაფია
1890 დაასრულა თბილისის სასულიერო სემინარია. თავდაპირველად, 1890-1891 წლებში მასწავლებლობას ეწეოდა მშობლიურ სოფელში; მუშაობდა ჭიათურის შავი ქვის მრეწველობაში, შემდგომში იყო ფოთში ღოღობერიძის ფირმის საექსპორტო კანტორის გამგე. აღსანიშნავია მისი ჟურნალისტური მოღვაწეობა: 1897 ჟურნალ „კრებულში“ მუშაობდა, აქტიურად წერდა სოციალ-დემოკრატიულ გაზეთ „კვალში“. ქართულს ასწავლიდა პეტრაშევსკის სასწავლებელში და ქალთა გიმნაზიაში.
პირველი რესპუბლიკის პერიოდში მუშაობდა თბილისის სასურსათო საგუბერნიო კომიტეტში. იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოსა და დამფუძნებელი კრების წევრი, აგრეთვე, განათლების მუშაკთა პროფესიული კავშირსა და განათლების სამინისტროსთან არსებული სასკოლო კომიტეტის და საისტორიო-საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრი (1912 წლიდან).
საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მას ქვეყანა არ დაუტოვებია და სამშობლოში გააგრძელა მოღვაწეობა. 1921წელს მუშაობდა სახალხო განათლების კომისარიატში, შემდგომ - სამხედრო კოოპერატივში, ინფორმატორად, სასურსათო კომიტეტში. ამავდროულად, განაგრძობდა პედაგოგიურ საქმიანობას: კითხულობდა ქართულ ენაში ლექციებს სამხატვრო აკადემიაში და რუსულ ენას ასწავლიდა პედაგოგიურ ინსტიტუტში; წერდა მოთხრობებს, გამოაქვეყნა რამდენიმე თარგმანი.
- ნოდარ ჩხაიძე
ლიტერატურა
- ი. ხვადაგიანი, საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919, თბ., 2016;
- სსცა, ფ. 1836. აღწ. 1. საქ. 107-109.
იხილეთ აგრეთვე
საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
წყარო
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921) ენციკლოპედია-ლექსიკონი
