ნაჯი
(→წყარო) |
(→წყარო) |
||
| ხაზი 11: | ხაზი 11: | ||
[[კატეგორია:წეს-ჩვეულებები]] | [[კატეგორია:წეს-ჩვეულებები]] | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:ვაინახური წეს-ჩვეულებები]] |
[[კატეგორია:რიტუალები]] | [[კატეგორია:რიტუალები]] | ||
| − | [[კატეგორია: | + | [[კატეგორია:ვაინახური რიტუალები]] |
[[კატეგორია:საახალწლო რიტუალები]] | [[კატეგორია:საახალწლო რიტუალები]] | ||
[[კატეგორია:სარიტუალო მცენარეები]] | [[კატეგორია:სარიტუალო მცენარეები]] | ||
მიმდინარე ცვლილება 15:12, 30 მაისი 2019 მდგომარეობით
ნაჯ-ი (ვაინ. Надж – „მუხა“) – ვაინახური სახალწლო ხე (მორი). ახალწლის დადგომისთანავე წინასწარ შერჩეული 12 ჭაბუკი ტყეში მიდიოდა, მოძებნიდა 12 ტოტიან მარადმწვანე მუხის ხეს, მოჭრიდა, სათანადო ლოცვის შემდეგ, შეუსვენებლად მოიტანდა და სოფლის განაპირას დახვავებულ თოვლის ზვინზე აღმართავდა (ვიდრე ხე მოჰქონდათ, მჭედლები გრდემლს ჩაქუჩს ურტყამდნენ); დამხვდურნი, განსაკუთრებით ქალიშვილები, ხის აღმართვას ეწინააღმდეგებოდნენ და იმართებოდა საწესო ჭიდაობა, თუმცა ვაჟები საბოლოოდ გამარჯვებულნი რჩებოდნენ. შემდეგ ხეს ცეცხლს წაუკიდებდნენ. რიტუალის მონაწილეებსა და მაყურებლებს ამ საახალწლო ხის ცეცხლი შინ მიჰქონდათ და თავიანთ კერას აგიზგიზებდნენ. უნდა ითქვას, რომ ყოველი ოჯახი ცდილობდა, საახალწლოდ პატარა მუხის ხე მაინც ჰქონოდა და იგი ჩაუქრობლად დიდხანს ეწვა, რაც წარმატებული წლის მომასწავებელად ითვლებოდა.
[რედაქტირება] ლიტერატურა
- Мадаева З. А. Народные календарные праздники вайнахов. Грозный, 1990;
- Танкиев А. Х. Ингуши. Саратов, 1998.