აბას I
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „შაჰ-აბას I“ გადაიტანა გვერდზე „აბას I“ გადამისამართებაზე) |
|||
| ხაზი 6: | ხაზი 6: | ||
აბას I დამპყრობლურ საგარეო პოლიტიკას აწარმოებდა და მნიშვნელოვნად გააფართოვა სეფიანთა სახელმწიფოს საზღვრები. სასტიკად ახშობდა დაპყრობილი ხალხების განმათავისუფლებელ მოძრაობებს (გილანში, შირვანში, [[საქართველო|საქართველოში]]). | აბას I დამპყრობლურ საგარეო პოლიტიკას აწარმოებდა და მნიშვნელოვნად გააფართოვა სეფიანთა სახელმწიფოს საზღვრები. სასტიკად ახშობდა დაპყრობილი ხალხების განმათავისუფლებელ მოძრაობებს (გილანში, შირვანში, [[საქართველო|საქართველოში]]). | ||
| − | ქართლ-კახეთში აბას I-მა 1614–17 სამჯერ ილაშქრა ([[აბას I-ის ლაშქრობები საქართველოში]]), ხოლო 1625 წელს აჯანყებული ქართველების წინააღმდეგ თავისი მხედართმთავრები გამოგზავნა (მარტყოფის ბრძოლა, [[მარაბდის ბრძოლა 1625|მარაბდის ბრძოლა]], [[ქსნის ბრძოლა 1625|ქსნის ბრძოლა]]). | + | [[ქართლი|ქართლ]]-კახეთში აბას I-მა 1614–17 სამჯერ ილაშქრა ([[აბას I-ის ლაშქრობები საქართველოში]]), ხოლო 1625 წელს აჯანყებული ქართველების წინააღმდეგ თავისი მხედართმთავრები გამოგზავნა (მარტყოფის ბრძოლა, [[მარაბდის ბრძოლა 1625|მარაბდის ბრძოლა]], [[ქსნის ბრძოლა 1625|ქსნის ბრძოლა]]). |
12:26, 20 დეკემბერი 2019-ის ვერსია
აბას I - შაჰ-აბას დიდად წოდებული (1571–1629), ირანის შაჰი (1587–1629) სეფიანთა დინასტიიდან. მის დროს სეფიანთა სახელმწიფომ ძლიერების მწვერვალს მიაღწია.
აბას I განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა ცენტრალური ხელისუფლების გაძლიერებას, რისთვისაც საფუძვლიანი რეფორმები გაატარა. კერძოდ, აბას I-ის სამხედრო რეფორმამ შეამცირა მომთაბარე ტომებისაგან შედგენილი ლაშქარი და გაზარდა რეგულარული ჯარის მნიშვნელობა (ქვეითი მეთოფეები, ცხენოსანი ღულამები, არტილერია). თავის არმიასა და სახელმწიფო აპარატში აბას I ფართოდ იზიდავდა კავკსიელებს. მაგალითად, ღულამთა გვარდია (10 ათ. მხედარი) ძირითადად ქართველებისაგან შედგებოდა. მთლიანად შაჰ აბასის შეიარაღებულ ძალებში ირიცხებოდა დაახლოებით 120 ათ. მეომარი (45 ათ. – მუდმივ ჯარში და 75 ათ. – ფეოდალურ ლაშქარში).
აბას I დამპყრობლურ საგარეო პოლიტიკას აწარმოებდა და მნიშვნელოვნად გააფართოვა სეფიანთა სახელმწიფოს საზღვრები. სასტიკად ახშობდა დაპყრობილი ხალხების განმათავისუფლებელ მოძრაობებს (გილანში, შირვანში, საქართველოში).
ქართლ-კახეთში აბას I-მა 1614–17 სამჯერ ილაშქრა (აბას I-ის ლაშქრობები საქართველოში), ხოლო 1625 წელს აჯანყებული ქართველების წინააღმდეგ თავისი მხედართმთავრები გამოგზავნა (მარტყოფის ბრძოლა, მარაბდის ბრძოლა, ქსნის ბრძოლა).
