სანათა (მითოლოგიური პერსონაჟი)
(ახალი გვერდი: '''სანათა''' − ღელის გორზე, სადაც ფშავლებს [[თამარ მეფე|თამარ-მე...) |
|||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| + | [[ფაილი:Irmis furebi.JPG|thumb|ირმის ფურები, ბრინჯაო, თუშეთი, <br /> | ||
| + | <small>(ძვ.წ. IIს-ის II ნახევარი), სსმ. არქეოლოგიის გამოფენა</small>]] | ||
'''სანათა''' − ღელის გორზე, სადაც ფშავლებს [[თამარ მეფე|თამარ-მეფის]] სალოცავი აქვთ, ძველ დროში, სანამ სალოცავი თავს იჩენდა, გაბიდაურის თემის ფშაველებს უცხოვრიათ და ეს არემარე თავის მთა-ბარიანად ამ თემის საკუთრება ყოფილა. როდესაც ამ გორზე თამარ-მეფეს თავი უჩენია, ეს ხალხი გაბიდაურების სხვა სოფელში – ხოშარაში გადაუსახლებიათ. აი, როგორ მომხდარა ეს. | '''სანათა''' − ღელის გორზე, სადაც ფშავლებს [[თამარ მეფე|თამარ-მეფის]] სალოცავი აქვთ, ძველ დროში, სანამ სალოცავი თავს იჩენდა, გაბიდაურის თემის ფშაველებს უცხოვრიათ და ეს არემარე თავის მთა-ბარიანად ამ თემის საკუთრება ყოფილა. როდესაც ამ გორზე თამარ-მეფეს თავი უჩენია, ეს ხალხი გაბიდაურების სხვა სოფელში – ხოშარაში გადაუსახლებიათ. აი, როგორ მომხდარა ეს. | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:52, 26 თებერვალი 2020 მდგომარეობით
(ძვ.წ. IIს-ის II ნახევარი), სსმ. არქეოლოგიის გამოფენა
სანათა − ღელის გორზე, სადაც ფშავლებს თამარ-მეფის სალოცავი აქვთ, ძველ დროში, სანამ სალოცავი თავს იჩენდა, გაბიდაურის თემის ფშაველებს უცხოვრიათ და ეს არემარე თავის მთა-ბარიანად ამ თემის საკუთრება ყოფილა. როდესაც ამ გორზე თამარ-მეფეს თავი უჩენია, ეს ხალხი გაბიდაურების სხვა სოფელში – ხოშარაში გადაუსახლებიათ. აი, როგორ მომხდარა ეს.
სალოცავის გამოჩენა გაბიდაურის დედაკაცის, სახელად სანათას უნარი ყოფილა. თავდაპირველად იმას დაუწყია სანთლის ნთება და თამარ-მეფის ხევისბერულად დიდება იმ ადგილში, სადაც ახლა სალოცავია. სანათას ურჩევია იქ მცხოვრებ ფშაველთათვის სხვაგან გადასახლება და ამ ადგილის თამარ-მეფისთვის დათმობა. ფშავლებს სანათას რჩევისთვის ყური არ უთხოვებიათ და არ გადასახლებულან. თამარ-მეფე ამის გამო განრისხებულა ხალხზე: ერთმანეთი ირმებად მოუჩვენებია და მათაც ერთმანეთი მშვილდ-ისრით ამოუჟლეტიათ.
რამდენიმე კომლი ამ სასწაულის შემდეგაც გაჯიუტებულა, არ გადასახლებულა. უთქვამთ: სანამ გასალეწად გაშლილ კალოს ცეცხლი არ წაეკიდება, ფიწლის ტოტებზე და ხარის რქებზე კელაპტრის ალივით ცეცხლი არ გამოჩნდება, აქედან არ გადავსახლდებითო. ამ ურწმუნოთათვის თამარ-მეფეს ეს სასწაულიც მოუვლენია და, ბოლოს, იძულებული გამხდარან დაეტოვებიათ ძველი ადგილი, ახალ ადგილზე ხოშარაში გადასახლებულიყვნენ.
ახლა ღელის გორზე, სალოცავის მოშორებით, მარტო მისრიანთ გვარი ცხოვრობს.
