იმპროვიზაცია
იმპროვიზაცია – (ლათ. improvisus – ანაზდა, მყისიერი, მოულოდნელი), შემოქმედების განსაკუთრებული სახე, რომლისთვისაც დამახასიათებელია შეთხზვა უშუალოდ შესრულების პროცესში. იმპროვიზაცია გამოიყენება სახვით ხელოვნებაში პოეზიაში, თეატრში, ქორეოგრაფიაში და სხვ.
იმპროვიზაცია დიდ როლს თამაშობს სახალხო სამუსიკო სასიმღერო შემოქმედებაში, რასაც ხელს უწყობს მისი ზეპირი ხასიათი.
თეატრალურ ხელოვნებაში იმპროვიზაციის ფორმები ერთმანეთისგან განსხვავდება მნიშვნელობითაც და ხარისხითაც. არსებობს იმპროვიზაცია სიტყვიერი, განთავსებული დადგენილ ფაბულაში (მაგ. კომედია დელ’არტე), სიტყვიერიც და ქმედითიც, შეთხზული თავად მსახიობის მიერ (ექსპერიმენტულ სპექტაკლებში), და ბოლოს, არსებობს ე. წ. ორგანული ქმედების იმპროვიზაცია, როცა ყოველ სპექტაკლში მსახიობი ახლებურად რეაგირებს შექმნილ ვითარებაზე, გამომდინარეობს განწყობიდან და განწყობილებიდან (სტანისლავსკი). იმპროვიზაციის ეს სახეობა მიჩნეულია სცენური შემოქმედების ყველაზე დიდ ფასეულობად. (მ. გეგია)
წყარო
ხელოვნების განმარტებითი ლექსიკონი
მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
