მონაზვნობა
მონაზვნობა - მონაზვნად (ბერად) აღკვეცა საიდუმლოდ არ ითვლება, რადგან იგი არ არის სავალდებულო ქრისტიანისათვის. მაგრამ ის ქრისტიანულ ცხოვრებაში მეტისმეტად მნიშვნელოვან როლს ასრულებს და მას ეკლესია ძალიან მაღალ შეფასებას აძლევს მართლმადიდებლურ გარდამოცემაში სამონაზვნო მოწოდება ითვლება ცალკეული პიროვნებებისადმი ღვთის განსაკუთრებულ საბოძვარად, რომელიც მიმართულია მათი ხსნისა და მხოლოდ ღმერთისადმი მსახურებისაკენ. მონაზვნბი მთავარ ქრისტიანულ სათნოებას – სიყვარულს მარხვითა და ლოცვით, ასევე, სხვადასხვა სათნოებაში – უპოვარებაში, სიწმინდეში, სიმდაბლესა და მორჩილებაში მოღვაწეობით აღწევენ.
მართლმადიდებელი ეკლესიის ისტორიაში ბევრი მისიონერი, მოძღვარი და ეპისკოპოსი მონაზონთა წრიდან გამოვიდა. თუმცა, ამგვარი მოღვაწეობა არ არის მონაზვნობის მთავარი მოწოდების მიზანი და არსი. მონაზონი, შესაძლოა, ეკლესიაში სულაც არ ასრულებდეს კონკრეტულ მსხურებას – მღვდლობას, მოძღვრობას, სწავლებას, ავადმყოფთა მოვლას ან ღარიბთა დახმარებას. ის მონასტერში მიდის მხოლოდ იმისთვის, რათა მოინანიოს საკუთარი ცოდვები, ემსახუროს უფალს და იხსნას თავისი სული სამონაზვნო ასკეტიზმის მოძღვრების შესაბამისად. ასე მაგალითად, წმინდა გერმანე ალიასკელი თავდაპირველად ბერად აღიკვეცა და მხოლოდ შემდეგ, თავისი სულიერი მოძღვრის შეგონებით, დატოვა განდეგილობა, რათა მისიონერი გამხდარიყო.
