თანამედროვე ქართული სალიტერატურო ენის ნორმათა დამდგენი კომისია
თანამედროვე ქართული სალიტერატურო ენის ნორმათა დამდგენი კომისია – წარმართაედა ქართული სალიტერატურო ენის უნიფიკაციის (სადავო საკითხების მოგვარების, ერთიანი ნორმების შემუშავებისა და დანერგვის) საქმეს. პირეელად (1934) განსახკომთან შეიქმნა „ქართული სალიტერატურო ენის ნორმათა რესპუბლიკური კომისია 30 კაცის შემადგენლობით (თავმჯდომარე მ. ტოროშელიძე, მოადგილე ა. თათარაშვილი, მდივანი ე. თოფურია). კომისიას ევალებოდა სადავო საკითხების მოსაგვარებლად ძირითადი პრინციპების შემუშავება და მათზე დაყრდნობით საყოველთაო-სავალდებულო ნორმების დადგენა.
კომისიის მუშაობას წინ უძღოდა გამოცდილება იმ საქმიანობისა, რაც გასწიეს სახელმწიფო სამეცნიერო საბჭომ (1921 თავჯდომარე ი. ჯავახიშვილი); 1921 განსახკომთან თბილისის უნივერსიტეტის ძალებით შექმნილმა კომისიამ (ა. შანიძე (თავმჯდომარე), გ. ახვლედიანი, კ. კეკელიძე, ს. გორგაძე, ვუკ. ბერიძეს რომელმაც მოამზადა სადავო საკითხთა მოგვარების პროექტები (გამოიცა ცალკე წიგნაკად – „სალიტერატურო ქართულისათვის“, თბ,, 1921); აგრეთეე განსახკომთან შექმნილმა ცენტრალურმა სატერმინოლოგიო კომისიამ (1925, თავმჯდომარე ვუკ. ბერიძე), რომელიც საბოლოოდ ადასტურებდა სამეცნიერო-სატერმინოლოგიო კომისიის მიერ შემუშავებულ და მიღებულ ტერმინოლოგიას და სატერმინოლოგიო მუშაობასთან სალიტერატურო ენის სიწმინდის საკითხების შეხამებაც ევალებოდა; საქაქრთველოს სსრ ცაკ-თან დაარსებულმა მთავარმა სატერმინოლოგიო კომიტეტმა (1926, თავმჯდომარე ფ. მახარაძე), რუსთაველის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტთან შექმნილმა სალიტერატურო ენის ნორმათა დამდგენმა სამუშაო კომისიამ (1933, თავმჯდომარე ა. ჭყონია), რომელსაც დაეკისრა საკითხთა დოკუმენტური მეცნიერული შესწავლა.
კომისია ძირითადად მაინც ეყრდნობოდა ენისა და ტერმინოლოგიის კომიტეტისა და რუსთაველის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტთან დაარსებული სამუშაო კომისიის შედეგებს. მან არნ. ჩიქობავას მოხსენების მიხედვით შეიმუშავა სალიტერატურო
