არწრუნი იერემია
იერემია გიორგის ძე არწრუნი (1804 − 15.11.1877), გენერალ-მაიორი (01.02.1860).
დაიბადა ქ. ვანში (ოსმალეთის იმპერია). 1813 წელს მისი ოჯახი გადმოვიდა საცხოვრებლად ტფილისში. აქ მან დაამთავრა გიმნაზია, შემდგომში კი სანქტ-პეტერბურგის სამხედრო სასწავლებელი.
1823 წლიდან მსახურობდა ლაიბ-გვარდიის ულანთა პოლკში კორნეტად. მონაწილეობდა 1826-1828 რუსეთ-სპარსეთისა და 1828-1829 წლების რუსეთ-თურქეთის ომებში. ომების დროს მონაწილეობდა სარდარაბადის, აბასაბადის და ერევნის ბრძოლებში.
1829 წლიდან იყო გენერალ მოსე არღუტინსკი-დოლგორუკოვის ადიუტანტი და მასთან ერთად იმყოფებოდა მივლინებით სპარსეთში. მიიღო მონაწილეობა თურქმან ჩაის ზავის დადებაში, შემდეგ ჰამადანში შეხვდა სპარსეთის შაჰს.
1830 წელს დაინიშნა კავკასიის არმიის მთავარ ინტენდანტად.
1831 წლიდან იყო გენერალ ფ. პასკევიჩის ადიუტანტი, ხოლო მისი გადაყვანის შემდეგ დარჩა კავკასიის ცალკეული კორპუსის მეთაურთან იმავე თანამდებობაზე.
იმავე წლის 12 იანვარს აირჩიეს ტფილისის სომხური სემინარიის (ნერსესიანის გიმნაზიის) კეთილმოწყობის კომიტეტის წევრად.
მონაწილეობდა მთიელთა წინააღმდეგ წარმოებულ სამხედრო ოპერაციებში. გააგრძელა რა სამხედრო სამსახური, 1836 წელს არწრუნი პოდპოლკოვნიკის წოდებით გადავიდა სამუშაოდ ფინანსთა სამინისტროში. რადგან მას კარგად ჰქონდა ათვისებული სპარსეთის ეკონომიკა, ის შეუდგა კავკასიასა და სპარსეთს შორის სავაჭრო კავშირების განვითარების შესაძლებლობების შესწავლას, ამავდროულად მას დაევალა ამიერ კავკასიის ყველა საბაჟოების მართვა-გამგებლობა.
1838 წელს რამოდენიმე თავის თანამოაზრესთან ერთად ცდილობდა ჩამოეყალიბებინა მსხვილი სავაჭრო კორპორაცია.
1839 წელს მიენიჭა პოლკოვნიკის სამხედრო წოდება და დაინიშნა კავკასიის ცალკეული კორპუსის საინტენდანტო სამმართველოს უფროსად. ამ უწყებაში, სადაც იხარჯებოდა უდიდესი სახელმწიფო სახსრები, მან შემოიღო მკაცრი წესრიგი და დისციპლინა, გამოდიოდა ხაზინის სახელმწიფო ინტერესების მოუსყიდველი დარაჯის როლში. ასე მართავდა ის ამ სამსახურს მანამ, სანამ არ წავიდოდა ამ თანამდებობიდან.
1840-იანი წლების პირველ ნახევარში არწრუნმა უარი განაცხადა სამხედრო სამსახურზე და გადავიდა საცხოვრებლად მოსკოვში, სადაც ცხოვრობდა 1850-იანი წლების ბოლომდე.
1853 წელს, როცა დაიწყო ყირიმის (აღმოსავლეთის) ომი, არწრუნმა მიიღო დეპეშა სამხედრო მინისტრისაგან, რომელიც მას აუწყებდა, რომ იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის თანხმობით ის ინიშნებოდა ყირიმში რუსეთის მოქმედი არმიის საერთო ინტენდანტად, მაგრამ მან უარი განაცხადა ამ დიდ თანამდებობაზე.
1855 წლის ზაფხულში სიონის ტაძართან დაიწვა ქარვასლა (რომელიც ცნობილი იყო არწრუნის ქარვასლის სახელით) და მე-2 ადგილზე იყო 14 სხვა ტფილისის სომეხ ვაჭართა ქარვასლების სიაში. მაღაზიების ზარალი აღწევდა მილიონებს. გაიგო რა ამ უბედურების შესახებ, არწრუნი გაემგზავრა სანქტ-პეტერბურგში და სთხოვა ხელისუფლებას, გამოეძიათ ეს საქმე. შემდეგ არწრუნმა დაიწყო ქარვასლის აღდგენა და 4-5 თვეში დაამთავრა კიდეც და დაიწყო ახალი სავაჭრო კომპლექსის მშენებლობა.
1865 წლამდე ირიცხებოდა კავკასიის არმიაში.
1865 წელს გადადგა სამხედრო სამსახურიდან მუნდირით, ავადმყოფობის გამო და საპენსიო უზრუნველყოფის ნახევრით.
1867 წელს ტფილისში შევიდა ძალაში ქალაქის მმართველობის ახალი წესდება, რომელიც დაემთხვა არწრუნის ქალაქის თავად არჩევას. მისი ქალაქისთავად ყოფნისას, ტფილისში 1862 წლის 1 სექტემბერს დაარსდა იუნკერთა სასწავლებელი, ხოლო 1867 წლის 2 იანვარს გაიხსნა კავკასიის მუზეუმი.
1868 წელს ავადმყოფობის გაუარესების გამო, არწრუნმა დატოვა თანამდებობა, მაგრამ დარჩა მხოლოდ საქალაქო საბჭოს წევრად და ტფილისის საქალაქო საზოგადოებრივი მმართველობის თავმჯდომარედ.
მის კალამს ეკუთვნის შრომა «Вопрос о железной дороге в Индию» (1872), რომელიც მან წაიკითხა ტექნიკური საზოგადოების ერთ-ერთ სხდომაზე.
საბრძოლო დამსახურებისათვის და სამსახურში წარჩინებისთვის დაჯილდოებული იყო რუსეთის ორდენებით:
წმ.ანას IV (1827) და II (1842) ხარ.
წმ.სტანისლავის III (1836), II (1838 და I ხარ. (1865).
სპარსეთის მზისა და ლომის II ხარ.(ალმასებ. ნიშნებით-1813).
დაკრძალული იყო ტფილისში, ვერის ძველ სასაფლაოზე. სამწუხაროდ მისი საფლავი არაა შემორჩენილი.
