ერისთავი ალექსანდრე
ერისთავი ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე (5.VII.1873 - 10.II.1955) - გენერალი
ქართველი სამხედრო მოღვაწე. კავალერისტი. რუსეთის საიმპერატორო არმიის გენერალური შტაბის გენერალ-მაიორი, რუსეთის რესპუბლიკის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი დაქართული არმიის გენერალი. 1904-1905 წლების რუსეთ-იაპონიის და I მსოფლიო ომების მონაწილე. წმ. გიორგის ორდენის კავალერი.
გენერალ-ლეიტენანტ ნიკოლოზ ერისთავის შვილი.
დაიბადა ქალაქ თბილისში. 1892 წელს დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი. 1895 წელს დაამთავრა მიხეილის საარტილერიო სასწავლებელი პეტერბურგში, ხოლო 1903 წელს – ოფიცერთა საარტილერიო სკოლა და მიხეილის საარტილერიო აკადემია.
1892 წლიდან მსახურობდა მე-20 ცხენოსანთა საარტილერიო ბატარეაში. მონაწილეობდა 1904- 1905 წლების რუსეთ-იაპონიის ომში. იბრძოდა ყუბანის კაზაკთა 1-ლი ბატარეის შემადგენლობაში, ეკავა ბატარეის საქმისწარმოების კანცელარიის უფროსის თანამდებობა და ბატარეის მეურნეობის გამგის თანამდებობა.
1908 წლის 6 დეკემბერს მიენიჭა პოლკოვნიკის სამხედრო წოდება. 1908-1914 წლებში მეთაურობდა მისი უდიდებულესობის სახელობის ლაიბ-გვარდიის ცხენოსანი არტილერიის 1-ლ ბატარეას, რომელთან ერთადაც მიიღო მონაწილეობა პირველ მსოფლიო ომში. თავი გამოიჩინა კაუშენის ბრძოლაში (1914 წლის 6 აგვისტო) და მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება.
1914 წლის 10 ნოემბერს დაინიშნა კავალერგარდთა პოლკის მეთაურად. 1915 წლის 22 ოქტომბერს ჩაირიცხა იმპერატორის ამალაში. 1916 წლის 7 მაისს დაინიშნა 1-ლი გვარდიული საკავალერიო დივიზიის 1-ლი ბრიგადის მეთაურად.
1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ თავბრუდამხვევი კარიერა გაიკეთა. 1917 წლის აგვისტოში ირიცხებოდა რა გვარდიულ კავალერიაში და მეთაურობდა 1-ლი გვარდიულ კავალერიის დივიზიას, დაინიშნა კავკასიის მე-3 საარმიო კორპუსის სარდლად. აქვე ენიჭება გენერალ- ლეიტენანტის წოდება. 1917 წლის სექტემბერში მისი კორპუსი შევიდა ჩრდილო-დასავლეთის ფრონტის მე-7 არმიის შემადგენლობაში.
1917 წლის ოქტომბრის ბოლშევიკური გადატრიალების შემდეგ დატოვა რუსეთი და დაბრუნდა საქართველოში. მსახურობდა ქართულ ჯარში. საქართველოს მთავრობის მიერ გაგზავნილ იქნა დიპლომატიურ მისიაში ანგორაში (ოსმალეთში), სადაც 1921 წელს, საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ დარჩა და უკან აღარ დაბრუნებულა.
1921 წელსვე გადავიდა საცხოვრებლად საფრანგეთში. აქტიურად მონაწილეობდა სამხედრო ორგანიზაციების მუშაობაში, იყო რა „რუს სამხედრო ინვალიდთა კავშირის“ ფრანგული განყოფილების უფროსი და ამ კავშირის თავმჯდომარე. გასწია კოლოსალური მუშაობა თანხების მოძიების საქმეში, მოხუცებულების თავშესაფრების შოვნაში, უმუშევართა სამუშაო ადგილების მოძიებაში და სხვა სახის საქმიანობაში.
იყო ,,კავალერგარდთა ოჯახის“ თავმჯდომარე, ,,ლაიბ-გვარდიის ცხენოსანი არტილერიის ოფიცერთა დახმარების საზოგადოების“ თავმჯდომარის მოადგილე და სხვადასხვა ორგანიზაციების მზრუნველი. გარდაიცვალა საფრანგეთში, პარიზში, 1955 წელს. დაკრძალულია სენტ-ჟენევიე-დე-ბუას რუსულ სასაფლაოზე, ძმასთან – ქართული არმიის გენერალ, გიორგი (გიგუშა) ერისთავთან (1875-1947) ერთად.
საბრძოლო დამსახურებისათვის და სამსახურში წარჩინებისათვის დაჯილდოვდა წმინდა გიორგის IV ხარისხის ორდენით (1914 წლის 10 ნოემბერს) და გიორგის ოქროს იარაღით (1915 წლის 5 მაისს); წმინდა სტანისლავის III (მახვილებით და ბაფთით –1907წ.), II (მახვილებით–1907 წ.) და I ხარისხის ორდენით (მახვილებით – 1915 წ.); წმინდა ანას IV (მამაცობისათვის – 1907 წ.), III (მახვილებით და ბაფთით – 1907 წ.), II (მახვილებით და ბაფთით – 1907 წ.) და I ხარისხის ორდენით (მახვილებით–1915წ.); წმინდა ვლადიმირის IV (1908 წ.), IV (მახვილებით და ბაფთით – 1914წ.) და III ხარისხით (1915 წ.). მიღებული ჰქონდა უცხოეთის ორდენები, მათ შორის: ,,წმინდა კათოლიკე იზაბელას“ ორდენის კომანდორთა ჯვარი (ესპანეთი – 1911 წ.) და ,,საპატიო ლეგიონის“ ორდენის კომანდორთა ჯვარი (საფრანგეთი – 1913 წ.).
