![]() |
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |

![]() |
1 მიძღვნა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ეძღვნება ქართული ეთნოლოგიური სკოლის ფუძემდებლის აკადემიკოს გიორგი ჩიტაიას ხსოვნას
„მადლობა ჩემს ხალხს ასეთი მემკვიდრეობისათვის, მადლობა ყველა უსახელო ხუროსა და ოსტატს, რომელთა მარჯვენამ განადიდა საქართველო, შექმნა მსოფლიო მნიშვნელობის უნიკალური კულტურის საგანძური“.
გიორგი ჩიტაია
![]() |
2 ანოტაცია - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პირველი გამოცემის ტირაჟი იყო მხოლოდ 200 ეგზემპლარი. ბუნებრივია, ასეთი ტიპის ნაშრომისათვის, რომელიც ქართული სკოლის ყველა ბავშვისათვის უნდა იყოს ხელმისაწვდომი, ეს ძალიან ცოტაა. ჩემი ღრმა რწმენით, ასეთი დამოკიდებულება იყო უმთავრესი, რამაც გადააწყვეტინა (ჩემი თხოვნის გარეშე) ვაჟა უსანეთაშვილს ლექსიკონის განმეორებით გამოცემის დაფინანსება, იგი ჩემი მეგობარია, მაგრამ გადამწყვეტი აქ მეგობრობა კი არაა, არამედ მისი მყარი რწმენა ქართული ეთნოკულტურის სიდიდისა და მნიშვნელობისა. მადლობა მას ამისათვის.
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პროექტმა გაიმარჯვა სესფ-ის მიერ გამოცხადებულ კონკურსში და ეროვნული მუზეუმის თანამშრომლების ძალისხმევით ეს რთული საქმე წარმატებით დაგვირგვინდა. ყველაფერი ის რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული და განმარტებული საუკუნეთა განმავლობაში იქმნებოდა ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ურთიერთობის სფეროში. ლექსიკონში შესული თითოეული ტერმინი ნათლადაა განმარტებული. შესაძლოა ითქვას, რომ ეს მასალები შენივთებულია აქამდე არსებული სხვა დარგობრივი ლექსიკონების, ისტორიული წყაროებისა და ეთნოგრაფიული მასალების საფუძველზე, საერთო შედეგით მიღებულია თითოეული ნივთის განმარტება, ისეთი აუცილებელი პირობების გათვალისწინებით, როგორიცაა ნივთის ფუნქცია, მასალა, უტილიტარული დანიშნულება და მასთან დაკავშირებული რწმენაწარმოდგენათა ასპექტები.
ცალკე აღნიშვნას იმსახურებს ლექსიკონის ვიზუალური მხარე, რომელიც თვალწინ წარმოგვიდგენს იმ უაღრესად მაღალ სამეურნეო და საყოფაცხოვრებო კულტურას, რომელიც საუკუნეთა განმავლობაში შეუქმნია ქართველ ხალხს, ეს კულტურა უეჭველად იმსახურებს უმაღლეს შეფასებას. დარწმუნებული ვარ, რომ ქართული ეთნოკულტურის გათვითცნობიერების დარგში დიდია ლექსიკონის დანიშნულება. ესაა არა მხოლოდ საინტერესო, არამედ ფრიად საჭირო ნაშრომი განსაკუთრებით ახალგაზრდა თაობის თვითშემეცნების გაღრმავებისათვის.
დავით ლორთქიფანიძე
![]() |
3 წინათქმა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
წინათქმა
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი, წარმოადგენს ხანგრძლივი შრომის შედეგს, რომლის მსგავსი ქართველოლოგიის სფეროში აქამდე არ განხორციელებულა.
საქართველოს ისტორიის სისავსეს მნიშვნელოვნად განაპირობებს სოციალური ყოფის გამოწვლილვით შესწავლა, დიდმნიშვნელოვანი პოლიტიკური მოვლენების გვერდით ადამიანთა ყოფა-ცხოვრების არააშკარა მოდელების წარმოჩენა. სწორედ ეს მისია აკისრია ნაშრომს. ასეთი იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დამოკიდებულება ამ პრობლემისადმი, როდესაც ვიზა მისცა ს.ჯანაშიას მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების თანამშრომლებს მასზე მუშაობისათვის ჯერ კიდევ გასული საუკუნის 90-იან წლებში.
მატერიალური კულტურის სფეროს გამომზეურებას, არსებული სპეციფიკის გათვალისწინებით, სათანადო ადგილი დაეთმო ქართულ ენციკლოპედიაში, მაგრამ მისგან განსხვავებით, ლექსიკონი გვთავაზობს არჩეული თემების უფრო სპეციფიკურ, ფართე და მრავალმხრივ გაშუქებას უხვი საილუსტრაციო მასალით, რაც ნაშრომის ვიზუალურსა და შემეცნებით დონეს განსაკუთრებულად ზრდის. ყველაფერი ის, რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ყოფის ვრცელი სპექტრი ფაქტობრივი განმსაზღვრელია ქართველი ერის ეთნოკულტურული მიღწევებისა, ამ სფეროში მისი წარმატების თუ წარუმატებლობისა, ნაშრომში თავმოყრილი მასალის გაცნობა და გაანალიზება უეჭველს ხდის, რომ ეს კულტურა არის ძალიან მრავალმხრივი, საყურადღებო და მნიშვნელოვანი. ასეთი მთლიანობით აქამდე ეს კულტურა არ ყოფილა წარმოდგენილი.
ლექსიკონის დანიშნულება ბევრად სცილდება წმინდა მეცნიერულ მიზნებს, განსაკუთრებით ფასეულია მისი ზოგადსაგანმანათლებლო მნიშვნელობა, ძალზე დიდია ასეთ ნაშრომებზე საზოგადოების მოთხოვნილებაც. ვისურვებდი ამ ლექსიკონის უცხოენოვანი ვარიანტების გამოცემას, რაც დიდად წაადგებოდა ქართული ეთნოკულტურის პოპულარობას საერთაშორისო მასშტაბით.
როინ მეტრეველი
Preface
Ethnographic dictionary of the Georgian material culture represents
Completeness of the Georgian history is signifi cantly stipulated by thorough study of social life, showing of non-evident models of humans' way of life along with great political events.
Just this mission is vested in the work. Such was the attitude of the Georgian Academy of Sciences to this problem when they gave visa to the employees of Ethnographic Department of S.Janashia Museum for working on it even back in the 90s of the last century.
Exposition of the sphere of material culture with consideration of real specifi cs was duly covered by the Georgian encyclopedia, though in contrast to it the dictionary off ers more specifi c, wider and comprehensive exposition of selected topics with rich illustrated materials, which especially increase both visual and informative levels of the work.
Everything which is given in this dictionary - wide range of the way of life and household life of the Georgian people - is the actual determiner of the Georgian nation's ethno-cultural achievements, their successes or failures in this sphere, studyand analysis of materials collected in the work makes it doubtless that this culture is rather versatile, attracting and signifi cant. Th is culture has never been presented in such wholeness so far.
Purpose of the dictionary much exceeds just scientifi c goals, especially valuable is its comprehensive signifi cance, and society's demands for such kind of works are rather high.
Academician Roin Metreveli
Vorwort
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur ist Ergebnis der jahrelangen Forschung, derengleich im Gebiet der Kartwelologie (Georgienkunde) noch nicht stattfand.
Die vollkommene Forschung der Geschichte von Geogien ist ohne die detaillierte Forschung des sozialen Daseins in Georgien un vorstellbar und es ist wichtig neben der politischen Ereignisse auch das alltдgliche Dasein des Volkes darzustellen. Genaudiese Aufgabe beinhaltet das vorliegende Werk.
Zwar wurde der Darstellung der materiellen Kultur von Georgien in „Der Georgischen Enzyklopedie“ ihr bestimmtes Kapitel gewidmet, aber im Unterschied zur Enzyklopedie bietet das zahlreich illustrierte ethnographische Lexikon die erweiterte, eingehende und vielfдltige Darstellung des Problems. Also, im Lexikon ist das breite Spektrum des wirtschaftlichen und alltдglichen sozialen Lebens des georgischen Volkes darstellt. Die Bekanntnahme und Analyse dieses ethnographischen Materials beweist, dass die georgische ethnographische Kultur sich als vielfдltige und wertvolle Kultur versteht. Bis heute wurde diese Kultur noch nicht mit solcher Vielfaltist und Fьlle dargestellt, wie es in diesem Lexikon vorgegeben ist.
Das Lexikon hat nicht nur das wissenschaftliche Bedeutung und ist nicht nur für Fachleute bestimmt, sondern besonders wichtig ist auch sein allgemeinbildender Wert - das Lexikon ist auch fьr den breiten Kreis der Leser geeignet. Akademiker Roin Metreweli
Préface
Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle ci présenté est le résultat des longues recherches scientifi que dont le pareil n'était jamais produit jusqu'а alors dans le domaine kartvelologique.
Il est indispensable d'étudier des moeurs, des habitudes et des comportements des peuples pour mieux présenté l'histoire de Géorgie, d'а coté des mouvements importants politique il faut absolument dégager des modèles de la vie quotidienne des gens.
Cet oeuvre porte exactement cette mission. L'Académie Scientifi que de Géorgie a donné cette charge а la section ethnologique du Musée National de Géorgie de S. Djanachia dans les années 90 du siècle passée.
Dans l'Encyclopédie Géorgienne il y a assez des articles dédier а la culture matérielle mais ce dictionnaire nous propose l'étude plus ciblé, spécifi que et ample des thèmes choisis enrichis par des illustrations qui augmente son niveau cognitif et visuel.
Tout ce qui est présenté dans ce dictionnaire - le large spectre de genre de vie et d'économie du peuple géorgien - est le fait déterminant des succès ethnoculturel de la nation géorgienne. Les données présentées dans le dictionnaire, leurs analyses nous montrent évidement que cette culture est trиs intéressantes et importantes. Cette culture n'était jamais si pleinement présentée jusqu'а alors.
Le dictionnaire n'est pas envisagé seulement pour le milieu scientifi que mais aussi il a la fonction éducative et populaire. Académicien Roin Metreveli.
Предисловие
Этнографический словарь грузинской материальной культуры является результатом долголетнего труда. В сфере картвелологии подобного рода труд осуществляется впервые.
Полное представление истории Грузии во многом зависит не только от изучения значительных политическах явлений, но и от выявления не вполне явно выраженных моделей бытовых взаимоотношений людей. Именно такую цель преследует указанный труд. Подобное отношение к данной проблеме было выражено Академией наук Грузии еще в 90-ые годы прошлого столетия. Тогда же была дана виза сотрудникам этнографического отдела Музея Грузее им. С. Джанашиа заняться работой над этой проблемой.
Освещение сферы материальной культуры,с учетом существующей специфики, подобающее место заняло в Грузинской энциклопедии. Но в отличние от нее, данный словарь предлагает нам более специфическое, широкое и многостороннее освещение подобранных тем, снабженных обильным иллюстративным материалом, что способствует особенному росту визуального и познавательного уровня этого труда.
Все то, что представлено в словаре, т.е широкий спектр бытовой и хозайственной жизни грузинского народа, является фактическим доказительством его этнокультурных достижений, успехов или безуспешности в этой сфере. Ознакомление с собранным в труде материалом убеждает в том, что эта культура является многосторонней, значительной и заслуживающей особого внимания. Она до настоящего времени не била представленна столь полно и объемисто. Значение данного словаря во многом превосходит чисто научные интересы.
Особенно значительно его общеобразовательное значение. К трудам подобного рода интерес общества высок. акад. Роин Метревели.
![]() |
4 შესავალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
შესავალი
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი ძირითადად ეყრდნობა ეროვნული ეთნოლოგიური სკოლის მიერ წლების განმავლობაში მიღწეულ შედეგს.
ლექსიკონის მოსამზადებელი სამუშაოები თავდაპირველად დაგეგმილ და შესრულებულ იქნა ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილებაში, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის თანხმობით. პირველი ეტეპი მოიცავდა: მასალის შერჩევას, ტერმინების ნომენკლატურის განსაზღვრას, ვიზუალური მასალის მომზადებასა და ფორმატის ზოგადი ტიპის ჩამოყალიბებას, რაც წარმატებით იქნა განხორციელებული. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიისა და განათლების სამინისტროს რეორგანიზაციის შემდგომ, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ეთნოგრაფიისა და ისტორიის დეპარტამენტში, უკვე არსებული მასალების საფუძველზე, 2006 წ. მომზადდა პროექტი და შეტანილ იქნა ახლად დაარსებული „საქართველოს სამეცნიერო ფონდის“ მიერ გამოცხადებულ კონკურსში. პროექტმა გაიმარჯვა და მასზე 2006 წ. 2 ოქტომბრიდან 2008 წ. 30 სექტემბრამდე ჯერ სამეცნიერო ფონდის (6 კვარტალი), ხოლო გაყოფის შემდგომ „რუსთაველის ფონდის“ (ორი კვარტალი) მეურვეობით მიმდინარეობდა მუშაობა.
ლექსიკონის შექმნა მოტივირებული იყო რეალურად არსებული ცვლილებებით, რასაც ადგილი აქვს ქართულ მატერიალურ კულტურაში. როგორც ცნობილია, მსოფლიო გლობალიზაციისა და ინტეგრაციის პროცესი დღის წესრიგში აყენებს ეთნოკულტურულ მემკვიდრეობის მიმართ პრობლემატურ დამოკიდებულებას. ქართული ეთნოკულტურა - ესაა უზარმაზარი შემოქმედებითი პროცესი, რომელიც იქმნებოდა საუკუნეთა განმავლობაში. ხალხის ფენაში შექმნილი ეს კულტურა არის განმსაზღვრელი საქართველოს როლისა და ადგილისა მსოფლიოს ხალხთა ცივილიზაციაში. თუ ქვეყანას აქვს პრეტენზია ითვლებოდეს დიდი კულტურული მემკვიდრეობის შემოქმედად ეს, უპირველეს ყოვლისა, უნდა დაადასტუროს ამ ქვეყნის მოსახლეობის სამეურნეო ცხოვრების განვლილმა გზამ, რომელიც უნდა აისახებოდეს მიწათმოქმედებაში ზოგადად და კერძოდ, ხორბლეულისა და ვაზის კულტურების სელექცია-შეჯვარებაში, ხელოსნურ წარმოებაში, საცხოვრისში, ტანსაცმელში, მუსიკალურსა და კვების კულტურაში, ხალხურ მედიცინაში და საერთოდ, საყოფაცხოვრებო ურთიერთობის თუნდაც არააშკარა მოდელების შემუშავებაში.
კვლევის თანამედროვე დონეზე, რომელსაც მიაღწია ქართულმა ეთნოლოგიურმა სკოლამ, დამაჯერებლადაა წარმოდგენილი ქართველი ხალხის ეთნოკულტურული მიღწევები, მაგრამ სავსებით ცხადად ჩანს, რომ სამყაროს განვითარების პროცესი, საფრთხეს უქმნის ტრადიციული დარგების განვითარებას. უფრო მეტიც, დღეისათვის ამ დარგთა უმეტესობამ ფუნქციონირება შეწყვიტა და მასთან დაკავშირებული საწარმოო ჩვევები და ტერმინოლოგიური ლექსიკა უფუნქციობის გამო გაღარიბდა. დარგობრივი ლექსიკა დღეს უკვე აღარ შეესაბამება თანამედროვე ეკონომიკური და კულტურული განვითარების დონეს. მიმდინარეობს ტერმინთა უნიფიკაციის პროცესი.
ერთადერთი, რასაც შეუძლია ამ უარყოფითი მოვლენების გარკვეული კომპენსაცია მოახდინოს და ისტორიული ქმნადობის დოკუმენტირება შეძლოს, ესაა ვრცელი ტერმინოლოგიური საცნობარო ლექსიკონი. ასეთი მოტივაცია და ორიენტირი იყო უმთავრესი, რომელიც წითელ ზოლად გასდევდა ლექსიკონის მუშაობის პროცესს. ლექსიკონში თავი მოიყარა მატერიალური კულტურის წრეში შემავალ ტერმინთა უდიდესმა უმრავლესობამ: დანიშნულების, მასალის, დამზადების წესის, გავრცელების არეალის, უტილიტალური დონისა და ნივთთან დაკავშირებული რწმენა-წარმოდგენების ასპექტების განხილვით (თუკი ასეთ არსებობს). ლექსიკონში უხვად იქნა გამოყენებული ქართული ლექსიკოგრაფიული დარგის მიღწევები, ს.ს ორბელინის „სიტყვის კონიდან“ დაწყებული ცალკეული კუთხის კილო-თქმათა ლექსიკონებამდე დამთავრებული. ასევე უნიკალური ნივთიერი და საილუსტრაციო მასალა, რომელმაც მუზეუმის ფონდებში შემოსვლა დაიწყო XIX საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედიდან და მისი აქტიურობა არ შეწყვეტილა ვიდრე XX საუკუნის ოთხმოციან წლებამდე. ესაა როგორც ექსპონატები, ასევე მხატვრულ-დოკუმენტური ჩანახატები, შესრულებული გერმანელი, ფრანგი, ებრაელი, რუსი და ქართველი მხატვრების მიერ.
წინამდებარე ნაშრომი არ წარმოადგენს მკაცრად განსაზღვრული კლასიკური ტიპის ლექსიკონს. ჩემი, როგორც რედაქტორის მიზანი იყო, მასში შეგვეტანა ისეთი ტერმინებიც, რომლებიც შესაძლოა ცნება „მატერიალურს“ არ შეესაბამებოდეს, მაგრამ ისინი ეხმარებიან ამ ცნებასთან დაკავშირებული მოვლენებისა და საგნების უკეთ დახასიათებას. ლექსიკონში შევიტანეთ ზოგიერთი ისეთი უცხოური წარმოშობის ტერმინი და საგანი, რომელიც დროთა განმავლობაში შეითვისა ქართულმა ეთნოკულტურამ და თავის ნაწილად აქცია.
დიდი სურვილი მქონდა, ლექსიკონს დართვოდა ინგლისურ-ფრანგულ-რუსული შემოკლებული თარგმანი, მაგრამ სხვადასხვა მიზეზების გამო ეს ვერ მოხერხდა, თუმცა იმედს არ ვკარგავ, რომ მომავლისათვის ეს პრობლემაც დადებითად გადაწყდება, რასაც უდიდესი მნიშვნელობა ექნება ქართული ეთნოკულტურის პოპულარიზაციისათვის. ლექსიკონის მომზადებაზე მუშაობდა ს.ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების 18 თანამშრომელი და ერთი მოწვეული ეთნოლოგი. მასში შესულია 2086 ტერმინი.
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი“ წარმოადგენს ამ ტიპის ნაშრომის შექმნის პირველ ცდას, ეს ვითარება არამცირედია საიმისოდ, რომ მას გარკვეული ნაკლი ჰქონდეს. ავტორები დიდი გულისხმიერებით მიიღებენ ყოველ არგუმენტირებულ შენიშვნას და გაითვალისწინებენ შემდგომი მუშაობისას.
ელდარ ნადირაძე
The project author and scientifi c director Einleitung
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? beruht sich auf den jahrelang gesammelten Forschungsergebnissen der georgischen ethnologischen Schule. Im Lexikon werden auf dem modernen Forchungsniveau die ethnokulturellen Leistungen des georgischen Volkes dargestellt.
Die Vorbereitungsarbeit fьr das Lexikon wurde an der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums geplant und vollbracht. Auf der ersten Phase wurde das ganze Material gesammelt und sortiert, die terminologische Nomenklatur bestimmt und das visuelle Material vorbereitet. Ausserdem wurde die erste Fassung der Lexikonausstattung entworfen. ?
Zwischen den Jahren 2006-2008 wurde das Lexikon-Projekt von der Stiftung für Wissenschaftsförderung?von Georgien finanziell unterstützt.
Das Zusammenstellen des Lexikons wurde durch jene globalen Änderungen motiviert, die in der ganzen Welt der Fall sind: Die Prozesse der Globalisierung und globalen Integration. Diese Prozesse bilden Probleme bei der Schutz der ethnokulturellen Erbe. Das georgische Volk hat seine Ethnokultur im Laufe der vielen Jahrhunderte geschaff en. Die im Volk entstandene Ethnokultur verleiht Georgien die besondere Stellung innerhalb der Ethnokulturen und Zivilisation der anderen Völker der ganzen Welt.
Wenn das Volk und das Land den Anspruch darauf hat, sich als Schöpfer und Erbe der grossen Kultur zu fühlen und verstehen, dann soll das vor allem durch den von der Bevölkerung des Landes geschlagenen Weg ins wirtschaftliche Gebiet bewiesen werden. Dieser Weg soll in dem seit den jahrhunderten entwickelten Acker- und Weinstockanbaukultur, in der handwerklichen Herstellungskultur, in der Baukultur, Gewandkultur, Musik- und Kulinariekultur, in der Volksmedizin widergespiegelt werden. Das georgische Ethnokultur besitzt genau die jahrhunderte lange Traditionen des obengenanten. ?
Es ist aber auch klar, dass der Globalisierungsprozess der traditionellen wirtschaftlichen Zweigen mit Aussterben droht. Mehrheit dieser wirtschaftlichen Zweigen wurden schom eingestellt und die mit diesen Zweign verbundenen Herstellungsfähigkeiten und Fachbegriffe sind wegen der Funktionslosigkeit schon verlorengegangen. Es kommt der Prozess der terminologieschen Unifikation vor. Einziges, was diesen Verlust mehr oder weniger kompensieren kann, ist ein umfassendes Terminologie-Lexikon.?Genau dies war die Motivation während der Arbeit am Lexikon.?Im Lexikon wird die Terminologie aus allen wirtschaftlichen, landwirtschaftlichen Zweigen und dem alltäglichen Leben der georgischen ethnographischen Kultur zusammengesammelt.
Im Lexikon wurden auch die Leistungen der georgischen lexikographieschen Schule breit benutzt - das lexikologisches Material wurde sowohl aus dem bekannten „Georgischen Wцrterbuch“ („Sitkwis Kona“) von Sulchan-Saba Orbeliani, als auch aus den Wörterbüchern der georgischen Mundarten entnommen.
Im Lexikon wurde auch das seltsame anschauliche und sachliche Material benutzt, das ins Staatlichen Dschanaschia-Museum von XIX Jh. bis den 80-er Jahren des XX Jh.-s landeten. Das sind sowohl Exponate (40.000 Einheiten), als auch Skizzen und Zeichnungen, entworfen von den georgischen, deutschen, französischen, russischen und judischen Malern.
An der Vorbereitung des Lexikons haben 18 Mitarbeiter der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums und ein eingeladener Ethnologe teilgenommen.
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? ist ein erstes Versuch auf diesem Gebiet und natürlich fern von jeglicher Vollkommenheit. Die Autoren werden jede argumentierte Bemerkung gern entgegennehmen und in den nächsten Lexikon-Aufl agen berücksichtigen
Autor und wissenschaftlicher Leiter des Projekts Eldar Nadiradze
Introduction
Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle est basé essentiellement sur les résultats des recherches scientifi ques de l'école ethnologique nationale. ?
Les travaux préparatifs du dictionnaire ont été planifi és et réalisé dans la section ethnologique du musée national de Géorgie par accord du présidium de l'Académie Scientifi que de Géorgie. Première étape contenait: le chois des matériaux, la détermination des termes, la préparation des matériaux visuels et la formation du format général; tous ses travaux ont été réalisés avec succès. Après la réorganisation de l'Académie Scientifi - que de Géorgie et de Ministère d'Education, dans le département d'ethnologie et d'histoire du Musée National de Géorgie sur la base des matériaux déjа existée en 2006 le projet a été préparé et a été présenté au concours du „Fondation Scientifi que de Géorgie“, récemment fondé. Le projet a obtenu le financement et le groupe des chercheurs ont travaillé dès 2 octobre 2006 jusqu'à 30 septembre 2008 (6 trimestres) d'abord sous le patronage du Fond National et après la séparation sous le patronage du Fondation de Roustavéli (2 trimestres).
La création du dictionnaire a été motivée par des changements réels, qui ont lieu dans la culture matérielle de Géorgie. Comme il est connu, le processus de mondialisation et d'intégration actualise les problématiques du patrimoine ethnoculturel. L'ethnoculturel géorgienne c'est un processus créateur qui avait déroulé pendant des siècles. Cette culture, crée dans le milieu des peuples, est déterminante du rôle et du lieu de Géorgie dans la civilisation des peuples du monde. Si le pays a la prétention d'étre créateur du grand hèritage culturel, cela doit étre prouvé par le chemin passé de son peuple dans le domaine d'agriculture général et, en particulière, dans les sèlections et les hybridations des froments et du vigne, dans les entreprises artisanaux, dans les habitations, dans les vétements, dans les cultures musical et alimentaire, dans la médecine populaire et généralement dans l'élaboration des modéles, méme non évidents, des relations de la vie.
Au niveau des recherches modernes atteintes par l'école ethnologique géorgienne les succès ethnoculturaux sont bien présentes. Il est évident que le processus du développement mondial menace du développement du domaine traditionnel. En plus, la majeure partie de ces domaines ne fonctionne plus et des moeurs liées avec eux et la terminologie se sont appauvries sans fonctionnement. Le lexique de ces domaines ne corresponde plus aux niveaux du développement culturel et économique. Le processus d'unifi cation des terminologies a lieu. Une seule chose qui peut compenser cet événement négatif c'est le dictionnaire des terminologies. C'était la motivation majeure qui a accompagné le processus du travail sur ce dictionnaire.
La majeure partie des termes de la culture matérielle est réunie dans le dictionnaire avec l'étude des aspects liés avec des croyances, des objets, des niveaux utilitaires, des règles des préparations, des matériaux, des fonctions et des espaces des diff usions. Les données lexicographiques géorgiennes - dès le dictionnaire de S.S Orbéliani „Sitkvis kona“ jusqu'aux dictionnaires des diff érentes patois géorgiens, comme des objets et des illustrations faits par les peintres Allemands, Français, Juifs, conservés dans les fonds du musées - réunis dès deuxième moitié du XIX siècle jusqu'a des années 80 du XX siècle-sont abondement utilisées dans le dictionnaire.
Cet oeuvre n'est pas un dictionnaire au sens classique. Mon but, comme de rédacteur, était y mettre aussi les termes qui ne correspondent pas, tout а fait, а la notion „matérielle“ mais qui aident caractériser mieux des événements et des objets coïncidés avec cette notion. J'avais grand envie d'y ajouter la courte traduction franco-anglo-russe mais c'était impossible pour le moment donné; j'espère dans l'avenir résoudre ce problème aussi, car cela aura une grande importance pour la popularisation d'ethnoculture géorgienne.
18 personnes de la section ethnologique du Musé National de Géorgie et un ethnologue convié ont travaillé sur le dictionnaire. Dans le dictionnaire il y a 2086 termes.
„Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle“ est le premier essais de créer un oeuvre de ce typelа, c'est pourquoi il est possible d'y trouver des défauts. Les auteurs seront reconnaissants de recevoir des remarques argumentés pour qu'ils les prenaient en considérations dans leurs futures travaux.
Auteur de projet et dirigeant scientifi que Eldar Nadiradze
Вступление
Этнографический словарь грузинской материальной культуры в основном опирается на итоги, достигнутые грузинской этнологической школой в течение многих лет.
Подготовительная работа над словарем первоначально была запланирована и выполнена в этнографическом отделе Музея Грузии им. С.Джанашиа, с согласия президиума Академии наук Грузии.
Первый этап работы включал: подбор материалнов, определение номенклатурных терминов, подготовку визуального материала, определение формата общего типа. Всё это успешко было выполнено.
После реорганизации Академии наук Грузии и Министерства просвещения, в Департаменте этнологии и истории Национального музея Грузии, на основе существующего материала, в 2006 году был подготовлен проект и представлен на конкурс, объявленный новооснованным „Грузинским научным фондам“.
Проект победил. Работа над ним протекала со 2 октября 2006 года по 30 сентября 2008г. Вначале (в течение шести кварталов) под патронажем „Научного фонда Грузии“, а после разъединения этой организации (в течение двух кварталов) - под патронажем „Фонда Руставели“.
Создание словаря было мотивировано реально существующими изменениями в грузинской материалньой культуре. Как известно, процесс мировой глобализации и интеграции на повестку дня ставит проблематичное отношение к этнокультурному наследию. Грузинская этнокультура, являясь результатом огромного творческого процесса, создавалась столетиями и является определителем места и роли Грузии в мировой цивилизации.
Если страна претендует на то, чтобы считаться саздателем большого культурного наследия, то прежде всего она должна это доказать историей хозяйстьвенного быта её народа. Это земледелие в общем и в частности, селекция зерновых культур и винограда, кустарное производство, жилье, одежда, музыка, культура питания, народная медицина, и вообще разработка не вполне явных моделей бытовых взаимоотношений.
Грузинской этнологической школой, на современном уровне исследования, вполне убедительно доказаны достижения этнокультуры грузинского народа. Однако, вполне ясно, что процесс развития мирового сообщества создает опасность для развития традиционных отраслей хозяйства, большинство которых в настоящее время прекратило функционирование. Вместе с тем утратили свое значение и связанные с ними, оставшиеся без функции, производственные навыки и лексика. Отраслевая лексика уже не соответствует современному уровню экономического и культурного развития. Идет процесс унификации терминов.
Единственное, что может воспрепятствовать этим отрицательным явлениям и внести определенную компенсацию в этом направлении, является обширный справочно- терминологический словарь. Подобная мотивация и ориентировка являются тем главным, что красной нитью проходила в процессе работы над указанным словарем.
В словарь вошла большая часть терминов, входящих в круг материальной культуры. это термины, обозначающие назначение предмета, материал, правила изготовления, ареал их распрстранения, уровень утилитарности, а также верования, предания, связанные с предметом (если таковое имеется). В словаре широко использованы достижения грузинской лексикографии, начиная со словаря С.С орбелиани „Ситквис кона“, кончая словарями диалектав отдельных частей Грузии. Наряду с этим использован уникальный вещественнный и иллюстративный материал, который начал поступать в фонды Музея еще с последней четверти XIX века. Активность в этом отношении не прекращалась до 80-ых годов XX века. В виде экспонатов собрано прибл.40000 единиц. Использованы также художественно-документальные зарисовки, выполненные немецкими, французскими, еврейскими, русскими и грузинскими художниками.
Над подготовкой словаря работало 18 сотрудников этнографического отдела муэея им. С. Джанашиа, а также один приглашенный этнолог. В словарь вошло 2086 терминов.
Этнографический словарь грузинской материальной культуры является первой попыткой подобного рода исследования. Не исключено, что в словаре могут быть определенные недостатки. Авторы с благодарностью примут всякое аргументированное замечание и учтут в дальнейшей работе.
Автор и научный руководитель проекта Ельдар Надирадзе
![]() |
5 შემოკლებანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
შემოკლებანი
მსე - მასალები საქართველოს ეთნოგრაფიისათვის
ქკთსკ - ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა
მსმკი - მასალები საქართველოს მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის
სსმმ - საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის „მოამბე“
ქსე - ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია
ენიმკ - ენის ისტორიისა და მატერიალური კულტურის „მოამბე“
მმ - მუზეუმის „მოამბე“
სემმ - საქართველოს ეროვნული მუზეუმის „მოამბე“
სმეელ - საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
მსშხი - მასალები საქართველოს შინამრეწველობისა და ხელოსნობის ისტორიისათვის
ძმ - ძეგლის მეგობარი
იჯელ - ივანე ჯავახიშვილის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
მქემკი - მასალები ქართველი ერის მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის
დლ - დასურათებული ლექსიკონი
ქელ - ქართული ეთნოლოგიური ლექსიკონი
ქეგლ - ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი
ძქეგლ - ძველი ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი
![]() |
6 ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი - ქ |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.1 ქაბაბი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.2 ქათიბი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, მასალები ქართველი ერის მატ. კულტ. ისტორიისათვის. 1962
ე.ნ..
![]() |
6.3 ქალამანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ნ. ჯ..
![]() |
6.4 ქალამანი თალათნური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.5 ქალამანი კოხუჯი (ხევი)//კვანძური (კახ.)//ჯღანი (მთიულ. ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.6 ქალამანი რკინისა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ლიტ.: გ. ჩიტაია, ოქრომჭედლობის ისტორიისათვის საქართველოში, შრომები, I 1997; ა. გოგიაშვილი, ფეხსაცმელი - რკინის ქალამანი, ეთნოლოგიური ძიებანი, II, 2003.
ა. გ..
![]() |
6.7 ქალამანი სვანური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ნ. ჯ..
![]() |
6.8 ქალაფთონი//ყალიფთანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.9 ქალიმბაღი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.10 ქალმის ჩხირი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ჯ. სონღულაშვილი, მასალები ქართველი ხალხის ყოფისა და კულტურის ისტორიისათვის, 1964.
მ.ხ..
![]() |
6.11 ქამანჩა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: დ. არაყიშვილი, ქართული მუსიკა (მოკლე ისტორიული მიმოხილვა), ქუთაისი, 1925;
მ. შილაკაძე, ქართული ხალხური მუსიკალური ტრადიციები და თანამედროვეობა, 1988.
მ. შ..
![]() |
6.12 ქამარი ვერცხლისა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..

![]() |
6.13 ქანარა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.14 ქანდაკება - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ლიტ.: ე. ნადირაძე საქართველოს მემორიალური კულტურა, 2001.
ე. ნ..
![]() |
6.15 ქანდაქი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ო. სოსელია, ნარკვევები... ტ. III, 1980.
ე. ნ..
![]() |
6.16 ქანიშკაპი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.17 ქარახსა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, ქართული მუსიკის ისტორიის ძირითადი საკითხები, 1938, ნ. ჯიქია, გუდასტვირი ეთნოგრაფიის განყოფილების ფონდის მიხედვით, მ.მ XXXII-B, 1976.
ნ. ჯ..
![]() |
6.18 ქარგა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.19 ქარვა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტ. საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.20 ქარვასლა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: შ. მესხია, საისტორიო ძიებანი, ტ. II, 1983.

ე. ნ..
![]() |
6.21 ქართა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.22 ქართული კაბა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ლიტ.: ლ. ბოჭორიშვილი, კახური ჩაცმა-დახურვა (ქალის ჩაცმულობა), ანალები, ტ. I, 1947.
ნ. გვათუა, ჩაცმულობის ისტორიიდან, ქალის ქართლი ჩაცმულობა. XIXს და XXს. 1967.
გ.კ..
![]() |
6.23 ქართული ნაჯახი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ა.გ..
![]() |
6.24 ქარიზი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.25 ქარსანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.26 ქარშიკი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.27 ქარჩი // ქორჩი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჯალაბაძე, აღმოსავლეთ საქართველოს სამიწათმოქმედო იარაღების ისტორიიდან, 1960; ნ რეხვიაშვილი, ქართული სამეურნეო იარაღი სსმმ XIII-B ა. გ.
![]() |
6.28 ქარხანა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, 2002.
![]() |
6.29 ქარჯიმი (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.30 ქასური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ა. გ..
![]() |
6.31 ქაფასტარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.32 ქაფი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: სულხან-საბა, ლექსიკონი ქართული, ტ. II. 1993.
მ. ქ..
![]() |
6.33 ქაფქირი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

![]() |
6.34 ქაფჩა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.35 ქარქაში - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

მ.ქ..
![]() |
6.36 ქევანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.37 ქეთლი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.38 ქეშაო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.39 ქეშელა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.40 ქეჩა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.41 ქვა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ე. ნადირაძე, ხალხური ქვითხუროობა იმერეთში, 2001.
ე. ნ..
![]() |
6.42 ქვა ერბოსი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.43 ქვა კუთხისა//მუხურო (ლეჩხ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.44 ქვა მზვარესი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.45 ქვა საომარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტურა საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.46 ქვა საშენი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.47 ქვა ძვირფასი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტურა საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.48 ქვა ყურის - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.49 ქვაბი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ც. კაკაბაძე, სპილენძის ქართული ჭურჭელი, ეთნოლოგიური ძიებანი I, 2000.
ც.კ..
![]() |
6.50 ქვაბი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლუდის ქვაბი მოთავსებული იყო ჯვარის სალუდეში, და მასთან ერთად ინახებოდა ლუდის გამოხდისათვის საჭირო ყველანაირი ტიპის ჭურჭელი. ლუდის ქვაბს მთიელები ადრე თავად ამზადებდნენ, ისინი კარგად იყვნენ დაუფლებულნი მესპილენძეობას. ამ ვითარებას ადასტურებს როგორც ეთნოგრაფიული, ასევე არქეოლოგიური მასალა. ახალ პერიოდში, როცა მთაში სპილენძის დამუშავების წესები დაიკარგა და ამავე დროს, წარმოებაში ფართოდ დაიწყო დანერგვა ქარხნული წესით დამზადებულმა სპილენძმა, ქვაბების კეთების ცენტრები წარმოიქმნა დაბა-ქალაქების სახელოსნოებში, სადაც სპილენძის ქვაბები მზადდებოდა ხატ-სალოცავის მესვეურთა შეკვეთით. ლუდის ქვაბი სალუდეს საცეცხლეშია ჩაშენებული. ქვეშ იმდენი ადგილი აქვს დატოვებული, რომ სასადუღრე სანათების საჭირო რაოდენობა დაეტიოს. არცთუ იშვიათად სალუდე ქვაბს გაკეთებული აქვს კეტის გასაყრელი ყურები და რკინის ჯაჭვითაა ჩამოკიდებული სალუდეს მსხვილ თავხეზე. სალუდე ქვაბი წარმოადგენს სარიტუალო ნივთს და ამავე დროს, აუცილებელს ნებისმიერი მოქმედი ჯვარისთვის. შედარებით უფრო პატარა, ინდივიდუალური სალუდე ქვაბები გააჩნდათ ჯვარიონის ცალკეულ წევრებს, რომლებიც ლუდს სახლში ამზადებდნენ.
ლიტ.: ალ. ოჩიაური, ქართულ ხალხურ დღეობათა კალენდარი, 1988.
ე. ნადირაძე, ქართული ლუდი. ეთნოლოგიური ძიებანი, III, 2007.
ე. ნ..
![]() |
6.51 ქვაბი საარყე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ც. კ..
![]() |
6.52 ქვაჯვარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ლიტ.: ე. ნადირაძე, საქართველოს მემორიალური კულტურა, 2001
ე. ნ..
![]() |
6.53 ქვევრი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ჯაოშვილი, კერამიკული მრეწველობა საქ.-ში, 1959. ლ. ბოჭორიშვილი, ქართული კერამიკა,. 1949.

მ. ზ..
![]() |
6.54 ქვითკირი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.55 ქვითხუროობა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ქვის დასამუშავებელი იარაღები თავისი ფუნქციის მიხედვით იყოფა ოთხ ძირითად ჯგუფად: I. ქვის გასაპობი და გამოსატეხი II. ქვის საწვერ-სათლელი და საჩუქურთმებელი; III. ქვის სამართ-საზომი და ასაწევ-გადასაბრუნებელი და IV. ქვის გადასაადგილებელი. თავის მხრივ, თითოეულ ამ ჯგუფში სხვადასხვა სახის იარაღები ერთიანდება, რომელთა საერთო რაოდენობა ორმოც ერთეულს აჭარბებს. ქვითხუროობა საქართველოში მეტ-ნაკლებად ყველგან იყო განვითარებული. განსაკუთრებით დაწინაურებული იყო იმერეთში, მესხეთში, ქართლში, მთიულეთში. ქვითხუროობამ თავის განვითარების უმაღლეს მწვერვალს მიაღწია სასულიერო არქიტექტურაში. განვითარებული ქვითხუროობის წყალობით ეკლესია-მონასტრების გაფორმების სტილმა თვითმყოფადი, ეროვნული ხასიათი მიიღო. ქვითხუროობას დიდი ადგილი ეჭირა სამეურნეო და საყოფაცხოვრებო სფეროში. ამ მხრივ განსაკუთრებულ ყურადღებას იქცევს, საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობანი, ნაირგვარი საფლავის ძეგლები, წისქვილის ქვები და წისქვილის გვიმები, ბუხრები, წყარო-ნაგებობანი, ჭები, ჭიშკრის მასიური სვეტები, ყორენაგებობანი, ქვაფენილები, სანიაღვრე ღარები. სამეურნეო დანიშნულების საგნები - საცეხველი, საქაჯავი, (ჭაჭის საწნეხი), საწნახელი, საოჯახო მოხმარების ჭურჭელი - ქვის კეცები, ჯამები, ასევე წყლის მოსაკავებელი როფები, მაგიდები, სკამები და ა.შ. ისტორიული სახის დოკუმენტებსა და ეთნოგრაფიულ ყოფაში არსებული ნივთიერი მასალა თვალნათლივ ადასტურებს ქვითხუროობის ნამზადის სამომხმარებლო მნიშვნელობას როგორც წარსულში, ასევე თანამედროვე პირობებშიაც.
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, მქემკი, 1946. ს. ბედუკაძე, ქვის დასამუშავებელი იარაღები, სსმმ, XII B, 1960.
ე. ნადირაძე, ხალხური ქვითხუროობა იმერეთში, 2001.
ე. ნ
![]() |
6.56 ქვის ბლოკი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.57 ქვიშინა (რაჭ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.58 ქვიჯა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.59 ქიბორჯი//ქიბორჯაი (მთიულ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ:. გ. ჩიტაია, შრომები, ტ. 1987.
ე. ნ..
![]() |
6.60 ქილა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

მ. ზ..
![]() |
6.61 ქილა საარაგვო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. ზ..
![]() |
6.62 ქილა საქალაქო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. ზ..
![]() |
6.63 ქინძისთავი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: სელივანკინი ს. სერენკო პ. ციპლაკოვი პ. საიუველირო საქონელი და საათები, 1958.
მ. ბ..
![]() |
6.64 ქირაფქა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: სულხან-საბა, ლექსიკონი ქართული, ტ. II. 1993.
მ. ქ..
![]() |
6.65 ქისა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ც. ბ..
![]() |
6.66 ქიტურა (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.67 ქნარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.68 ქობაჩი შალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.69 ქობინა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.70 ქობობი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ნ. მაჩაბელი, ქორწინების ინსტიტუტი ქართლში, 1978.
გ. ა..
![]() |
6.71 ქობუნა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ ზ..
![]() |
6.72 ქოთანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ც. კ..
![]() |
6.73 ქოთარა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.74 ქორალიმზირი (სვან.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. ხ..
![]() |
6.75 ქორი//ქორედი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.76 ქოქა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ლ. ბოჭორიშვილი, ხევსურული ტალავარი, 1956.
ც. ბ..
![]() |
6.77 ქოქირა//შავი ჯაჭვი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ბოჭორიძე თუშეთი, 1993. ც. ბეზარაშვილი თუში ქალის ტალავარი, კრ. თუშეთის ეთნოგრაფიული შესწავლისათვის, 1967.
ც. ბ..
![]() |
6.78 ქოქლო//ქოქლუა//კაბურა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ლ. ბოჭორიშვილი, ხევსურული ტალავარი, მსე, ტ. VIII, 1956.
ც. ბ..
![]() |
6.79 ქოში - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ნ. ჯ..
![]() |
6.80 ქოცო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. ზ..
![]() |
6.81 ქოჭი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
გ.გ..
![]() |
6.82 ქოხი (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.83 ქრიზოლითი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტურა საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.84 ქრიჯა//ყოში (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.85 ქსანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ჯ. სონღულაშვილი, საქართველოს მევენახეობა-მეღვინეობის ისტორიისათვის, 1974. გ. ჯაფარიძე, ნარკვევები ქართული მეტროლოგიის ისტორიიდან, 1973.
მ.ხ..
![]() |
6.86 ქსელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.87 ქსენონი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.88 ქსოვილი სახიანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჩაჩაშვილი, საქართველოს მუზეუმის საჩითავები, 1962. მსშხი, ტ. II, ნაწ. II, 1982.
ლ.მ..
![]() |
6.89 ქუა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.90 ქუდი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ს. ყაუხჩიშვილი, გეორგიკა, ტ. VIII, 1970.
ე. ნ..
![]() |
6.91 ქუდი ბუხრისა//ბუხრის კალამი (ლეჩხ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..
![]() |
6.92 ქუდი ტყავის - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, მქხმკი, ტ. III-IV, 1968. ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.93 ქუდურა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ა. გიორგობიანი, სტ. „ქვის კულტი და ქვის საბრძოლო იარაღები“, გაზ. „რაეო“,1997.
მ.ქ..
![]() |
6.94 ქულაჯა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ც. ბ..
![]() |
6.95 ქულუნგი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.96 ქურა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
2. თიხის ნაწარმის გამოსაწვავი ნაგებობა. საქართველოს კერამიკის წარმოებით ცნობილ კუთხეებში ქურა სხვადასხვა სახელწოდებით არის ცნობილი. სულხან-საბა ორბელიანი თიხის ჭურჭლის გამოსაწვავ ნაგებობას „თუნად“ და „საგზებლად“ იხსენიებს, ხოლო ცეცხლის დასანთებ ნაგებობათა ზოგად სახელად ტერმინ „სახმილს“ მიიჩნევს. დღეს „საგზებელი“ და „სახმილი“ დავიწყებულია. ქსნის ხეობაში თიხის ნაკეთობის გამოსაწვავს „თუნი“ ეწოდება, მცხეთასა და გორში - „ქურა“, კახეთში - „სააგურე“ და „თორნე“, გურიაში - „თორნე“ და „ქურა“, იმერეთში - „საწვავი“ და „ქურა-ქარხანა“, ლეჩხუმში - „თონე“, სამეგრელოში - „თონე-ქურა“, საინგილოში „თუნ.“ სხვადასხვა კერამიკული ნაწარმის გამოწვას მათ შესაფერისად მოწყობილი ქურა ემსახურება. ჭურჭლის, აგურ-კრამიტის, თორნის გამოწვა ორსართულიან ქურაში ხდება, ქვევრის გამოსაწვავი კი ერთსართულიანია. იმერეთში სამი ტიპის ქურა მოწმდება: წითელი ჭურჭლის, ჭურისა და მოჭიქული ჭურჭლის.
ქურა „გლეხურად“, კლდე-სიპი ქვისა და თიხისგან ანდა „უნდილი“ - გამოუწვავი აგურითა და ტალახით (კახეთი) შენდებოდა. იგი შემაღლებულ ადგილას, სახლიდან მოშორებით ფერდობზე იდგმება, რათა მისი სამი მხარე ქარისგან ყოფილიყო დაცული. ქვედა სართული - „ძირის ქურა“, მეორე - „მაღალ ქურად“ წოდებულ სართულთან შედარებით მცირე მოცულობისაა. პირველი სართული, რომელსაც ერთი ან ორი (ქსნის ხეობა) „სათვალე“ აქვს დატანებული, „შეშის შესართმევად“ - შესაკეთებლად არის განკუთვნილი. მეორე სართული, რომელიც პირველი სართულისგან „თაღით“, „ცით“, „ტახტითაა“ გამოყოფილი, ჭურჭლის დასაწყობადაა განკუთვნილი. ქურა, რომელიც მიწაში ღრმად ზის, „თავღია“ ქურადაა მიჩნეული. ჭურჭლის ჩალაგება-ამოწყობა ქურის თავიდან ხდება, ხოლო მიწის ზემოდან ნაგებ ქურას შეშის შესაკეთებელი „თვალის“ მოპირდაპირე მხარეს კარები უკეთდება ჭურჭლის შესაწყობად. კარები გამოწვის დროს ამოშენდება, ხოლო გამოწვის შემდეგ იხსნება. ამავე კედელში კვამლის ამოსასვლელი და დაკვირვების საწარმოებლად „დუთქაშები“ (იხ.) ანუ, სათვალეები აქვს დატანებული. ოსტატის ქურაში ჩასვლა-ამოსვლის გაადვილების მიზნით მაღალ სართულს კედელში საფეხურებიც დაჰყვება.
მოჭიქული ჭურჭლის ქურა თავშეკრულ მრგვალ ქურად ითვლება. იგი სანახევროდ მიწაშია ჩამჯდარი. ზემოაღწერილი ქურებისაგან განსხვავებით მისი თაღი „თვლებით“ არ არის დაფარული. თაღს შუა ადგილას ქვევრის პირის მსგავსი ცეცხლის ამოსასვლელი აქვს ამოჭრილი, ხოლო კედლებზე ბოლის ასასვლელი 4-5 დუთქაში უკეთდება. მაღალ ქურის კედლის მთელი ფართობი ნაჩვრეტებით, ანუ სასულეებითაა მოფენილი. თითოეულ ნაჩვრეტში ორი სოლია გაკეთებული. მოჭიქული ჭურჭლის უმეტესი ნაწილი აღნიშნულ სოლებზე ეწყობა, ხოლო დიდი ჭურჭლის მცირე ნაწილი კალოზე თავსდება.
დახელოვნებულმა ოსტატმა ჭურჭელი ისე უნდა განალაგოს ქურაში, რომ ცეცხლმა თანაბრად დაუაროს. ქურაში ჯერ დიდი ზომის ჭურჭელი იწყობა, შემდეგ წვრილ ჭურჭელს ათავსებენ. დარჩენილ სიცარიელეს დამტვრეული ჭურჭლის ნაწილებით - „ნატეხალათი“ ავსებენ, ამითვე გადაფარავენ მთელ ჭურჭელს, რათა ნიავი აიცილოს და ცეცხლსაც მეტი სიმხურვალე ჰქონდეს.
ქურა ისეთი მასალით იხურება, რომელიც იცავს მას წვიმა-თოვლისგან. ამავე დროს, ადვილი მოსახდელგადასატანი იყოს. ქურაში დაახლოებით 100-მდე ჭურჭელი იწვის - 20-მდე დიდი და დანარჩენი პატარა ზომისა.
ჭურჭლის გამოსაწვავად განკუთვნილი შეშა არც ძალიან გამხმარი უნდა იყოს და არც ნედლი. მან კარგად უნდა „იჩუვლოს“. ოსტატთა დაკვირვებით, „ყველაზე ხელსაყრელია წიფლის შეშა. მუხა მაგარია, ვერხვი კი ფიცხი“.
ჭურჭლის გამოწვის ხანგრძლივობა დამოკიდებულია თიხის თვისებებზე. გამოწვის პირველ ეტაპს ჭურჭლის გათბობა შეადგენს, რისთვისაც 4-5 საათი ივარაუდება. ამისათვის შეშა ჯერ თუნის გარეთ სათვალეების ახლოს იწვის. ამის შემდეგ ცეცხლს აძლიერებენ, „ცეცხლმოკიდებულ“ ჭურჭელს ორი საათის განმავლობაში შავი ფერის კვამლი ასდის, თანდათან შავი ფერი დაიწმინდება ნატეხალი გაწითლდება ე.ი. ჭურჭელი გამოიწვა და შეშის მიმატება წყდება. გამომწვარი ჭურჭელი განელებამდე ქურაში რჩება. „ჭურჭელი ერთ დღეს იწვის, ერთ დღეს ცივდება და მესამე დღეს გამოლაგდება“.
1980-იანი წლებიდან კერამიკული წარმოების უმრავლეს ცენტრებში შეშით საწვავი ქურების ადგილი ელექტროქურებმა დაიკავა. ისინი კონსტრუქციულად ძველი ქურების იდენტურია. ახალი ქურის კედელზე ელექტროსპირალები შემოუყვება. ელექტროქურის ჩართვა დაბალი ტემპერატურით იწყება, ტემპერატურეს თანდათანობითი გაძლიერება, ელექტროქსელის ხუთჯერადი ჩართვით სრულდება. წვის პროცესი 7 საათი გრძელდება.
უძველესი სამეთუნეო სახელოსნო უბანი აღმოჩენილია ხოვლეს მახლობლად, რომელიც კონსტრუქციით მსგავსია ეთნოგრაფიულ ყოფაში დამოწმებული ქურებისა. როგორც არქეოლოგები ფიქრობენ, ხოვლეს მოსახლეობას ძვ. წ. I ათასწლეულის დამდეგიდან ძვ. წ. IV საუკუნემდე ემსახურებოდა მეთუნეთა ცალკე გამოყოფილი უბანი. იდენტური ქურები მიკვლეულია კახეთშიც, რომლებიც ძვ.წ. I ათასწლეულის შუა ხანებით თარიღდება, მსგავსი ქურები აღმოჩნდა თბილისში, ურბნისში, დმანისში. მსგავსი ორსართულიანი ქურები დასტურდება ძველ ჩინეთში, ბერძნულ-რომაულ სამყაროში, შუა საუკუნეების ევროპაში, ეგვიპტეში.
ლიტ.: ლ. ბოჭორიშვილი, ქართული კერამიკა, 1949.

ოდნავ განსხვავებული კონსტრუქციისაა მეორე ტიპის ქურა, სადაც შემდუღებელ ქურაში საბერველის მილის ერთი ბოლო, სადნობი ქურისაგან განსხვავებით, მიწაშია ჩაშვებული და გამოსულია „სანახშირეში“, ჰაერმა ქვევიდან რომ დაუბეროს, მილის მეორე ბოლო კი საბერველთან არის შეერთებული. გამოსალღობ ქურას თავზე ახურავს ე.წ. „ქოლგა“, კვამლისა და ცხელი ჰაერის გასასვლელად.
რ.თოდუა, სამეთუნეო ნაგებობანი სამეგრელოში, XX ს. 1979.
მ. ზანდუკელი, კერამიკული წარმოება გორში, სსმმ LXI B, 1991.
მ.ზ.
ც.კ.
![]() |
6.97 ქუმელი (თუშ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.98 ქურთი (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.99 ქურთუკი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.100 ქურო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ნ. ჯ..

![]() |
6.101 ქურქი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.102 ქუფე (მეგრ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.103 ქუქანკი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ალ. ლოსაბერიძე, ძველი წყალსადენებისა და არხების ნაშთები, კრებულში: შ. რუსთაველის ეპოქის მატ. კულტურის ძეგლები, 1964.
ე. ნ..
![]() |
6.104 ქუქუმო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.105 ქუჩაბანდი (თბ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |