![]() |
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |

![]() |
1 მიძღვნა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ეძღვნება ქართული ეთნოლოგიური სკოლის ფუძემდებლის აკადემიკოს გიორგი ჩიტაიას ხსოვნას
„მადლობა ჩემს ხალხს ასეთი მემკვიდრეობისათვის, მადლობა ყველა უსახელო ხუროსა და ოსტატს, რომელთა მარჯვენამ განადიდა საქართველო, შექმნა მსოფლიო მნიშვნელობის უნიკალური კულტურის საგანძური“.
გიორგი ჩიტაია
![]() |
2 ანოტაცია - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პირველი გამოცემის ტირაჟი იყო მხოლოდ 200 ეგზემპლარი. ბუნებრივია, ასეთი ტიპის ნაშრომისათვის, რომელიც ქართული სკოლის ყველა ბავშვისათვის უნდა იყოს ხელმისაწვდომი, ეს ძალიან ცოტაა. ჩემი ღრმა რწმენით, ასეთი დამოკიდებულება იყო უმთავრესი, რამაც გადააწყვეტინა (ჩემი თხოვნის გარეშე) ვაჟა უსანეთაშვილს ლექსიკონის განმეორებით გამოცემის დაფინანსება, იგი ჩემი მეგობარია, მაგრამ გადამწყვეტი აქ მეგობრობა კი არაა, არამედ მისი მყარი რწმენა ქართული ეთნოკულტურის სიდიდისა და მნიშვნელობისა. მადლობა მას ამისათვის.
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონის“ პროექტმა გაიმარჯვა სესფ-ის მიერ გამოცხადებულ კონკურსში და ეროვნული მუზეუმის თანამშრომლების ძალისხმევით ეს რთული საქმე წარმატებით დაგვირგვინდა. ყველაფერი ის რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული და განმარტებული საუკუნეთა განმავლობაში იქმნებოდა ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ურთიერთობის სფეროში. ლექსიკონში შესული თითოეული ტერმინი ნათლადაა განმარტებული. შესაძლოა ითქვას, რომ ეს მასალები შენივთებულია აქამდე არსებული სხვა დარგობრივი ლექსიკონების, ისტორიული წყაროებისა და ეთნოგრაფიული მასალების საფუძველზე, საერთო შედეგით მიღებულია თითოეული ნივთის განმარტება, ისეთი აუცილებელი პირობების გათვალისწინებით, როგორიცაა ნივთის ფუნქცია, მასალა, უტილიტარული დანიშნულება და მასთან დაკავშირებული რწმენაწარმოდგენათა ასპექტები.
ცალკე აღნიშვნას იმსახურებს ლექსიკონის ვიზუალური მხარე, რომელიც თვალწინ წარმოგვიდგენს იმ უაღრესად მაღალ სამეურნეო და საყოფაცხოვრებო კულტურას, რომელიც საუკუნეთა განმავლობაში შეუქმნია ქართველ ხალხს, ეს კულტურა უეჭველად იმსახურებს უმაღლეს შეფასებას. დარწმუნებული ვარ, რომ ქართული ეთნოკულტურის გათვითცნობიერების დარგში დიდია ლექსიკონის დანიშნულება. ესაა არა მხოლოდ საინტერესო, არამედ ფრიად საჭირო ნაშრომი განსაკუთრებით ახალგაზრდა თაობის თვითშემეცნების გაღრმავებისათვის.
დავით ლორთქიფანიძე
![]() |
3 წინათქმა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
წინათქმა
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი, წარმოადგენს ხანგრძლივი შრომის შედეგს, რომლის მსგავსი ქართველოლოგიის სფეროში აქამდე არ განხორციელებულა.
საქართველოს ისტორიის სისავსეს მნიშვნელოვნად განაპირობებს სოციალური ყოფის გამოწვლილვით შესწავლა, დიდმნიშვნელოვანი პოლიტიკური მოვლენების გვერდით ადამიანთა ყოფა-ცხოვრების არააშკარა მოდელების წარმოჩენა. სწორედ ეს მისია აკისრია ნაშრომს. ასეთი იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დამოკიდებულება ამ პრობლემისადმი, როდესაც ვიზა მისცა ს.ჯანაშიას მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების თანამშრომლებს მასზე მუშაობისათვის ჯერ კიდევ გასული საუკუნის 90-იან წლებში.
მატერიალური კულტურის სფეროს გამომზეურებას, არსებული სპეციფიკის გათვალისწინებით, სათანადო ადგილი დაეთმო ქართულ ენციკლოპედიაში, მაგრამ მისგან განსხვავებით, ლექსიკონი გვთავაზობს არჩეული თემების უფრო სპეციფიკურ, ფართე და მრავალმხრივ გაშუქებას უხვი საილუსტრაციო მასალით, რაც ნაშრომის ვიზუალურსა და შემეცნებით დონეს განსაკუთრებულად ზრდის. ყველაფერი ის, რაც ამ ლექსიკონშია მოცემული ქართველი ხალხის საყოფაცხოვრებო და სამეურნეო ყოფის ვრცელი სპექტრი ფაქტობრივი განმსაზღვრელია ქართველი ერის ეთნოკულტურული მიღწევებისა, ამ სფეროში მისი წარმატების თუ წარუმატებლობისა, ნაშრომში თავმოყრილი მასალის გაცნობა და გაანალიზება უეჭველს ხდის, რომ ეს კულტურა არის ძალიან მრავალმხრივი, საყურადღებო და მნიშვნელოვანი. ასეთი მთლიანობით აქამდე ეს კულტურა არ ყოფილა წარმოდგენილი.
ლექსიკონის დანიშნულება ბევრად სცილდება წმინდა მეცნიერულ მიზნებს, განსაკუთრებით ფასეულია მისი ზოგადსაგანმანათლებლო მნიშვნელობა, ძალზე დიდია ასეთ ნაშრომებზე საზოგადოების მოთხოვნილებაც. ვისურვებდი ამ ლექსიკონის უცხოენოვანი ვარიანტების გამოცემას, რაც დიდად წაადგებოდა ქართული ეთნოკულტურის პოპულარობას საერთაშორისო მასშტაბით.
როინ მეტრეველი
Preface
Ethnographic dictionary of the Georgian material culture represents
Completeness of the Georgian history is signifi cantly stipulated by thorough study of social life, showing of non-evident models of humans' way of life along with great political events.
Just this mission is vested in the work. Such was the attitude of the Georgian Academy of Sciences to this problem when they gave visa to the employees of Ethnographic Department of S.Janashia Museum for working on it even back in the 90s of the last century.
Exposition of the sphere of material culture with consideration of real specifi cs was duly covered by the Georgian encyclopedia, though in contrast to it the dictionary off ers more specifi c, wider and comprehensive exposition of selected topics with rich illustrated materials, which especially increase both visual and informative levels of the work.
Everything which is given in this dictionary - wide range of the way of life and household life of the Georgian people - is the actual determiner of the Georgian nation's ethno-cultural achievements, their successes or failures in this sphere, studyand analysis of materials collected in the work makes it doubtless that this culture is rather versatile, attracting and signifi cant. Th is culture has never been presented in such wholeness so far.
Purpose of the dictionary much exceeds just scientifi c goals, especially valuable is its comprehensive signifi cance, and society's demands for such kind of works are rather high.
Academician Roin Metreveli
Vorwort
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur ist Ergebnis der jahrelangen Forschung, derengleich im Gebiet der Kartwelologie (Georgienkunde) noch nicht stattfand.
Die vollkommene Forschung der Geschichte von Geogien ist ohne die detaillierte Forschung des sozialen Daseins in Georgien un vorstellbar und es ist wichtig neben der politischen Ereignisse auch das alltдgliche Dasein des Volkes darzustellen. Genaudiese Aufgabe beinhaltet das vorliegende Werk.
Zwar wurde der Darstellung der materiellen Kultur von Georgien in „Der Georgischen Enzyklopedie“ ihr bestimmtes Kapitel gewidmet, aber im Unterschied zur Enzyklopedie bietet das zahlreich illustrierte ethnographische Lexikon die erweiterte, eingehende und vielfдltige Darstellung des Problems. Also, im Lexikon ist das breite Spektrum des wirtschaftlichen und alltдglichen sozialen Lebens des georgischen Volkes darstellt. Die Bekanntnahme und Analyse dieses ethnographischen Materials beweist, dass die georgische ethnographische Kultur sich als vielfдltige und wertvolle Kultur versteht. Bis heute wurde diese Kultur noch nicht mit solcher Vielfaltist und Fьlle dargestellt, wie es in diesem Lexikon vorgegeben ist.
Das Lexikon hat nicht nur das wissenschaftliche Bedeutung und ist nicht nur für Fachleute bestimmt, sondern besonders wichtig ist auch sein allgemeinbildender Wert - das Lexikon ist auch fьr den breiten Kreis der Leser geeignet. Akademiker Roin Metreweli
Préface
Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle ci présenté est le résultat des longues recherches scientifi que dont le pareil n'était jamais produit jusqu'а alors dans le domaine kartvelologique.
Il est indispensable d'étudier des moeurs, des habitudes et des comportements des peuples pour mieux présenté l'histoire de Géorgie, d'а coté des mouvements importants politique il faut absolument dégager des modèles de la vie quotidienne des gens.
Cet oeuvre porte exactement cette mission. L'Académie Scientifi que de Géorgie a donné cette charge а la section ethnologique du Musée National de Géorgie de S. Djanachia dans les années 90 du siècle passée.
Dans l'Encyclopédie Géorgienne il y a assez des articles dédier а la culture matérielle mais ce dictionnaire nous propose l'étude plus ciblé, spécifi que et ample des thèmes choisis enrichis par des illustrations qui augmente son niveau cognitif et visuel.
Tout ce qui est présenté dans ce dictionnaire - le large spectre de genre de vie et d'économie du peuple géorgien - est le fait déterminant des succès ethnoculturel de la nation géorgienne. Les données présentées dans le dictionnaire, leurs analyses nous montrent évidement que cette culture est trиs intéressantes et importantes. Cette culture n'était jamais si pleinement présentée jusqu'а alors.
Le dictionnaire n'est pas envisagé seulement pour le milieu scientifi que mais aussi il a la fonction éducative et populaire. Académicien Roin Metreveli.
Предисловие
Этнографический словарь грузинской материальной культуры является результатом долголетнего труда. В сфере картвелологии подобного рода труд осуществляется впервые.
Полное представление истории Грузии во многом зависит не только от изучения значительных политическах явлений, но и от выявления не вполне явно выраженных моделей бытовых взаимоотношений людей. Именно такую цель преследует указанный труд. Подобное отношение к данной проблеме было выражено Академией наук Грузии еще в 90-ые годы прошлого столетия. Тогда же была дана виза сотрудникам этнографического отдела Музея Грузее им. С. Джанашиа заняться работой над этой проблемой.
Освещение сферы материальной культуры,с учетом существующей специфики, подобающее место заняло в Грузинской энциклопедии. Но в отличние от нее, данный словарь предлагает нам более специфическое, широкое и многостороннее освещение подобранных тем, снабженных обильным иллюстративным материалом, что способствует особенному росту визуального и познавательного уровня этого труда.
Все то, что представлено в словаре, т.е широкий спектр бытовой и хозайственной жизни грузинского народа, является фактическим доказительством его этнокультурных достижений, успехов или безуспешности в этой сфере. Ознакомление с собранным в труде материалом убеждает в том, что эта культура является многосторонней, значительной и заслуживающей особого внимания. Она до настоящего времени не била представленна столь полно и объемисто. Значение данного словаря во многом превосходит чисто научные интересы.
Особенно значительно его общеобразовательное значение. К трудам подобного рода интерес общества высок. акад. Роин Метревели.
![]() |
4 შესავალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
შესავალი
ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი ძირითადად ეყრდნობა ეროვნული ეთნოლოგიური სკოლის მიერ წლების განმავლობაში მიღწეულ შედეგს.
ლექსიკონის მოსამზადებელი სამუშაოები თავდაპირველად დაგეგმილ და შესრულებულ იქნა ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილებაში, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის თანხმობით. პირველი ეტეპი მოიცავდა: მასალის შერჩევას, ტერმინების ნომენკლატურის განსაზღვრას, ვიზუალური მასალის მომზადებასა და ფორმატის ზოგადი ტიპის ჩამოყალიბებას, რაც წარმატებით იქნა განხორციელებული. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიისა და განათლების სამინისტროს რეორგანიზაციის შემდგომ, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ეთნოგრაფიისა და ისტორიის დეპარტამენტში, უკვე არსებული მასალების საფუძველზე, 2006 წ. მომზადდა პროექტი და შეტანილ იქნა ახლად დაარსებული „საქართველოს სამეცნიერო ფონდის“ მიერ გამოცხადებულ კონკურსში. პროექტმა გაიმარჯვა და მასზე 2006 წ. 2 ოქტომბრიდან 2008 წ. 30 სექტემბრამდე ჯერ სამეცნიერო ფონდის (6 კვარტალი), ხოლო გაყოფის შემდგომ „რუსთაველის ფონდის“ (ორი კვარტალი) მეურვეობით მიმდინარეობდა მუშაობა.
ლექსიკონის შექმნა მოტივირებული იყო რეალურად არსებული ცვლილებებით, რასაც ადგილი აქვს ქართულ მატერიალურ კულტურაში. როგორც ცნობილია, მსოფლიო გლობალიზაციისა და ინტეგრაციის პროცესი დღის წესრიგში აყენებს ეთნოკულტურულ მემკვიდრეობის მიმართ პრობლემატურ დამოკიდებულებას. ქართული ეთნოკულტურა - ესაა უზარმაზარი შემოქმედებითი პროცესი, რომელიც იქმნებოდა საუკუნეთა განმავლობაში. ხალხის ფენაში შექმნილი ეს კულტურა არის განმსაზღვრელი საქართველოს როლისა და ადგილისა მსოფლიოს ხალხთა ცივილიზაციაში. თუ ქვეყანას აქვს პრეტენზია ითვლებოდეს დიდი კულტურული მემკვიდრეობის შემოქმედად ეს, უპირველეს ყოვლისა, უნდა დაადასტუროს ამ ქვეყნის მოსახლეობის სამეურნეო ცხოვრების განვლილმა გზამ, რომელიც უნდა აისახებოდეს მიწათმოქმედებაში ზოგადად და კერძოდ, ხორბლეულისა და ვაზის კულტურების სელექცია-შეჯვარებაში, ხელოსნურ წარმოებაში, საცხოვრისში, ტანსაცმელში, მუსიკალურსა და კვების კულტურაში, ხალხურ მედიცინაში და საერთოდ, საყოფაცხოვრებო ურთიერთობის თუნდაც არააშკარა მოდელების შემუშავებაში.
კვლევის თანამედროვე დონეზე, რომელსაც მიაღწია ქართულმა ეთნოლოგიურმა სკოლამ, დამაჯერებლადაა წარმოდგენილი ქართველი ხალხის ეთნოკულტურული მიღწევები, მაგრამ სავსებით ცხადად ჩანს, რომ სამყაროს განვითარების პროცესი, საფრთხეს უქმნის ტრადიციული დარგების განვითარებას. უფრო მეტიც, დღეისათვის ამ დარგთა უმეტესობამ ფუნქციონირება შეწყვიტა და მასთან დაკავშირებული საწარმოო ჩვევები და ტერმინოლოგიური ლექსიკა უფუნქციობის გამო გაღარიბდა. დარგობრივი ლექსიკა დღეს უკვე აღარ შეესაბამება თანამედროვე ეკონომიკური და კულტურული განვითარების დონეს. მიმდინარეობს ტერმინთა უნიფიკაციის პროცესი.
ერთადერთი, რასაც შეუძლია ამ უარყოფითი მოვლენების გარკვეული კომპენსაცია მოახდინოს და ისტორიული ქმნადობის დოკუმენტირება შეძლოს, ესაა ვრცელი ტერმინოლოგიური საცნობარო ლექსიკონი. ასეთი მოტივაცია და ორიენტირი იყო უმთავრესი, რომელიც წითელ ზოლად გასდევდა ლექსიკონის მუშაობის პროცესს. ლექსიკონში თავი მოიყარა მატერიალური კულტურის წრეში შემავალ ტერმინთა უდიდესმა უმრავლესობამ: დანიშნულების, მასალის, დამზადების წესის, გავრცელების არეალის, უტილიტალური დონისა და ნივთთან დაკავშირებული რწმენა-წარმოდგენების ასპექტების განხილვით (თუკი ასეთ არსებობს). ლექსიკონში უხვად იქნა გამოყენებული ქართული ლექსიკოგრაფიული დარგის მიღწევები, ს.ს ორბელინის „სიტყვის კონიდან“ დაწყებული ცალკეული კუთხის კილო-თქმათა ლექსიკონებამდე დამთავრებული. ასევე უნიკალური ნივთიერი და საილუსტრაციო მასალა, რომელმაც მუზეუმის ფონდებში შემოსვლა დაიწყო XIX საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედიდან და მისი აქტიურობა არ შეწყვეტილა ვიდრე XX საუკუნის ოთხმოციან წლებამდე. ესაა როგორც ექსპონატები, ასევე მხატვრულ-დოკუმენტური ჩანახატები, შესრულებული გერმანელი, ფრანგი, ებრაელი, რუსი და ქართველი მხატვრების მიერ.
წინამდებარე ნაშრომი არ წარმოადგენს მკაცრად განსაზღვრული კლასიკური ტიპის ლექსიკონს. ჩემი, როგორც რედაქტორის მიზანი იყო, მასში შეგვეტანა ისეთი ტერმინებიც, რომლებიც შესაძლოა ცნება „მატერიალურს“ არ შეესაბამებოდეს, მაგრამ ისინი ეხმარებიან ამ ცნებასთან დაკავშირებული მოვლენებისა და საგნების უკეთ დახასიათებას. ლექსიკონში შევიტანეთ ზოგიერთი ისეთი უცხოური წარმოშობის ტერმინი და საგანი, რომელიც დროთა განმავლობაში შეითვისა ქართულმა ეთნოკულტურამ და თავის ნაწილად აქცია.
დიდი სურვილი მქონდა, ლექსიკონს დართვოდა ინგლისურ-ფრანგულ-რუსული შემოკლებული თარგმანი, მაგრამ სხვადასხვა მიზეზების გამო ეს ვერ მოხერხდა, თუმცა იმედს არ ვკარგავ, რომ მომავლისათვის ეს პრობლემაც დადებითად გადაწყდება, რასაც უდიდესი მნიშვნელობა ექნება ქართული ეთნოკულტურის პოპულარიზაციისათვის. ლექსიკონის მომზადებაზე მუშაობდა ს.ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმის ეთნოგრაფიის განყოფილების 18 თანამშრომელი და ერთი მოწვეული ეთნოლოგი. მასში შესულია 2086 ტერმინი.
„ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი“ წარმოადგენს ამ ტიპის ნაშრომის შექმნის პირველ ცდას, ეს ვითარება არამცირედია საიმისოდ, რომ მას გარკვეული ნაკლი ჰქონდეს. ავტორები დიდი გულისხმიერებით მიიღებენ ყოველ არგუმენტირებულ შენიშვნას და გაითვალისწინებენ შემდგომი მუშაობისას.
ელდარ ნადირაძე
The project author and scientifi c director Einleitung
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? beruht sich auf den jahrelang gesammelten Forschungsergebnissen der georgischen ethnologischen Schule. Im Lexikon werden auf dem modernen Forchungsniveau die ethnokulturellen Leistungen des georgischen Volkes dargestellt.
Die Vorbereitungsarbeit fьr das Lexikon wurde an der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums geplant und vollbracht. Auf der ersten Phase wurde das ganze Material gesammelt und sortiert, die terminologische Nomenklatur bestimmt und das visuelle Material vorbereitet. Ausserdem wurde die erste Fassung der Lexikonausstattung entworfen. ?
Zwischen den Jahren 2006-2008 wurde das Lexikon-Projekt von der Stiftung für Wissenschaftsförderung?von Georgien finanziell unterstützt.
Das Zusammenstellen des Lexikons wurde durch jene globalen Änderungen motiviert, die in der ganzen Welt der Fall sind: Die Prozesse der Globalisierung und globalen Integration. Diese Prozesse bilden Probleme bei der Schutz der ethnokulturellen Erbe. Das georgische Volk hat seine Ethnokultur im Laufe der vielen Jahrhunderte geschaff en. Die im Volk entstandene Ethnokultur verleiht Georgien die besondere Stellung innerhalb der Ethnokulturen und Zivilisation der anderen Völker der ganzen Welt.
Wenn das Volk und das Land den Anspruch darauf hat, sich als Schöpfer und Erbe der grossen Kultur zu fühlen und verstehen, dann soll das vor allem durch den von der Bevölkerung des Landes geschlagenen Weg ins wirtschaftliche Gebiet bewiesen werden. Dieser Weg soll in dem seit den jahrhunderten entwickelten Acker- und Weinstockanbaukultur, in der handwerklichen Herstellungskultur, in der Baukultur, Gewandkultur, Musik- und Kulinariekultur, in der Volksmedizin widergespiegelt werden. Das georgische Ethnokultur besitzt genau die jahrhunderte lange Traditionen des obengenanten. ?
Es ist aber auch klar, dass der Globalisierungsprozess der traditionellen wirtschaftlichen Zweigen mit Aussterben droht. Mehrheit dieser wirtschaftlichen Zweigen wurden schom eingestellt und die mit diesen Zweign verbundenen Herstellungsfähigkeiten und Fachbegriffe sind wegen der Funktionslosigkeit schon verlorengegangen. Es kommt der Prozess der terminologieschen Unifikation vor. Einziges, was diesen Verlust mehr oder weniger kompensieren kann, ist ein umfassendes Terminologie-Lexikon.?Genau dies war die Motivation während der Arbeit am Lexikon.?Im Lexikon wird die Terminologie aus allen wirtschaftlichen, landwirtschaftlichen Zweigen und dem alltäglichen Leben der georgischen ethnographischen Kultur zusammengesammelt.
Im Lexikon wurden auch die Leistungen der georgischen lexikographieschen Schule breit benutzt - das lexikologisches Material wurde sowohl aus dem bekannten „Georgischen Wцrterbuch“ („Sitkwis Kona“) von Sulchan-Saba Orbeliani, als auch aus den Wörterbüchern der georgischen Mundarten entnommen.
Im Lexikon wurde auch das seltsame anschauliche und sachliche Material benutzt, das ins Staatlichen Dschanaschia-Museum von XIX Jh. bis den 80-er Jahren des XX Jh.-s landeten. Das sind sowohl Exponate (40.000 Einheiten), als auch Skizzen und Zeichnungen, entworfen von den georgischen, deutschen, französischen, russischen und judischen Malern.
An der Vorbereitung des Lexikons haben 18 Mitarbeiter der ethnographischen Abteilung des Staatlichen Dschanaschia-Museums und ein eingeladener Ethnologe teilgenommen.
Das ethnographische Lexikon der georgischen materiellen Kultur? ist ein erstes Versuch auf diesem Gebiet und natürlich fern von jeglicher Vollkommenheit. Die Autoren werden jede argumentierte Bemerkung gern entgegennehmen und in den nächsten Lexikon-Aufl agen berücksichtigen
Autor und wissenschaftlicher Leiter des Projekts Eldar Nadiradze
Introduction
Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle est basé essentiellement sur les résultats des recherches scientifi ques de l'école ethnologique nationale. ?
Les travaux préparatifs du dictionnaire ont été planifi és et réalisé dans la section ethnologique du musée national de Géorgie par accord du présidium de l'Académie Scientifi que de Géorgie. Première étape contenait: le chois des matériaux, la détermination des termes, la préparation des matériaux visuels et la formation du format général; tous ses travaux ont été réalisés avec succès. Après la réorganisation de l'Académie Scientifi - que de Géorgie et de Ministère d'Education, dans le département d'ethnologie et d'histoire du Musée National de Géorgie sur la base des matériaux déjа existée en 2006 le projet a été préparé et a été présenté au concours du „Fondation Scientifi que de Géorgie“, récemment fondé. Le projet a obtenu le financement et le groupe des chercheurs ont travaillé dès 2 octobre 2006 jusqu'à 30 septembre 2008 (6 trimestres) d'abord sous le patronage du Fond National et après la séparation sous le patronage du Fondation de Roustavéli (2 trimestres).
La création du dictionnaire a été motivée par des changements réels, qui ont lieu dans la culture matérielle de Géorgie. Comme il est connu, le processus de mondialisation et d'intégration actualise les problématiques du patrimoine ethnoculturel. L'ethnoculturel géorgienne c'est un processus créateur qui avait déroulé pendant des siècles. Cette culture, crée dans le milieu des peuples, est déterminante du rôle et du lieu de Géorgie dans la civilisation des peuples du monde. Si le pays a la prétention d'étre créateur du grand hèritage culturel, cela doit étre prouvé par le chemin passé de son peuple dans le domaine d'agriculture général et, en particulière, dans les sèlections et les hybridations des froments et du vigne, dans les entreprises artisanaux, dans les habitations, dans les vétements, dans les cultures musical et alimentaire, dans la médecine populaire et généralement dans l'élaboration des modéles, méme non évidents, des relations de la vie.
Au niveau des recherches modernes atteintes par l'école ethnologique géorgienne les succès ethnoculturaux sont bien présentes. Il est évident que le processus du développement mondial menace du développement du domaine traditionnel. En plus, la majeure partie de ces domaines ne fonctionne plus et des moeurs liées avec eux et la terminologie se sont appauvries sans fonctionnement. Le lexique de ces domaines ne corresponde plus aux niveaux du développement culturel et économique. Le processus d'unifi cation des terminologies a lieu. Une seule chose qui peut compenser cet événement négatif c'est le dictionnaire des terminologies. C'était la motivation majeure qui a accompagné le processus du travail sur ce dictionnaire.
La majeure partie des termes de la culture matérielle est réunie dans le dictionnaire avec l'étude des aspects liés avec des croyances, des objets, des niveaux utilitaires, des règles des préparations, des matériaux, des fonctions et des espaces des diff usions. Les données lexicographiques géorgiennes - dès le dictionnaire de S.S Orbéliani „Sitkvis kona“ jusqu'aux dictionnaires des diff érentes patois géorgiens, comme des objets et des illustrations faits par les peintres Allemands, Français, Juifs, conservés dans les fonds du musées - réunis dès deuxième moitié du XIX siècle jusqu'a des années 80 du XX siècle-sont abondement utilisées dans le dictionnaire.
Cet oeuvre n'est pas un dictionnaire au sens classique. Mon but, comme de rédacteur, était y mettre aussi les termes qui ne correspondent pas, tout а fait, а la notion „matérielle“ mais qui aident caractériser mieux des événements et des objets coïncidés avec cette notion. J'avais grand envie d'y ajouter la courte traduction franco-anglo-russe mais c'était impossible pour le moment donné; j'espère dans l'avenir résoudre ce problème aussi, car cela aura une grande importance pour la popularisation d'ethnoculture géorgienne.
18 personnes de la section ethnologique du Musé National de Géorgie et un ethnologue convié ont travaillé sur le dictionnaire. Dans le dictionnaire il y a 2086 termes.
„Le dictionnaire ethnologique de culture matérielle“ est le premier essais de créer un oeuvre de ce typelа, c'est pourquoi il est possible d'y trouver des défauts. Les auteurs seront reconnaissants de recevoir des remarques argumentés pour qu'ils les prenaient en considérations dans leurs futures travaux.
Auteur de projet et dirigeant scientifi que Eldar Nadiradze
Вступление
Этнографический словарь грузинской материальной культуры в основном опирается на итоги, достигнутые грузинской этнологической школой в течение многих лет.
Подготовительная работа над словарем первоначально была запланирована и выполнена в этнографическом отделе Музея Грузии им. С.Джанашиа, с согласия президиума Академии наук Грузии.
Первый этап работы включал: подбор материалнов, определение номенклатурных терминов, подготовку визуального материала, определение формата общего типа. Всё это успешко было выполнено.
После реорганизации Академии наук Грузии и Министерства просвещения, в Департаменте этнологии и истории Национального музея Грузии, на основе существующего материала, в 2006 году был подготовлен проект и представлен на конкурс, объявленный новооснованным „Грузинским научным фондам“.
Проект победил. Работа над ним протекала со 2 октября 2006 года по 30 сентября 2008г. Вначале (в течение шести кварталов) под патронажем „Научного фонда Грузии“, а после разъединения этой организации (в течение двух кварталов) - под патронажем „Фонда Руставели“.
Создание словаря было мотивировано реально существующими изменениями в грузинской материалньой культуре. Как известно, процесс мировой глобализации и интеграции на повестку дня ставит проблематичное отношение к этнокультурному наследию. Грузинская этнокультура, являясь результатом огромного творческого процесса, создавалась столетиями и является определителем места и роли Грузии в мировой цивилизации.
Если страна претендует на то, чтобы считаться саздателем большого культурного наследия, то прежде всего она должна это доказать историей хозяйстьвенного быта её народа. Это земледелие в общем и в частности, селекция зерновых культур и винограда, кустарное производство, жилье, одежда, музыка, культура питания, народная медицина, и вообще разработка не вполне явных моделей бытовых взаимоотношений.
Грузинской этнологической школой, на современном уровне исследования, вполне убедительно доказаны достижения этнокультуры грузинского народа. Однако, вполне ясно, что процесс развития мирового сообщества создает опасность для развития традиционных отраслей хозяйства, большинство которых в настоящее время прекратило функционирование. Вместе с тем утратили свое значение и связанные с ними, оставшиеся без функции, производственные навыки и лексика. Отраслевая лексика уже не соответствует современному уровню экономического и культурного развития. Идет процесс унификации терминов.
Единственное, что может воспрепятствовать этим отрицательным явлениям и внести определенную компенсацию в этом направлении, является обширный справочно- терминологический словарь. Подобная мотивация и ориентировка являются тем главным, что красной нитью проходила в процессе работы над указанным словарем.
В словарь вошла большая часть терминов, входящих в круг материальной культуры. это термины, обозначающие назначение предмета, материал, правила изготовления, ареал их распрстранения, уровень утилитарности, а также верования, предания, связанные с предметом (если таковое имеется). В словаре широко использованы достижения грузинской лексикографии, начиная со словаря С.С орбелиани „Ситквис кона“, кончая словарями диалектав отдельных частей Грузии. Наряду с этим использован уникальный вещественнный и иллюстративный материал, который начал поступать в фонды Музея еще с последней четверти XIX века. Активность в этом отношении не прекращалась до 80-ых годов XX века. В виде экспонатов собрано прибл.40000 единиц. Использованы также художественно-документальные зарисовки, выполненные немецкими, французскими, еврейскими, русскими и грузинскими художниками.
Над подготовкой словаря работало 18 сотрудников этнографического отдела муэея им. С. Джанашиа, а также один приглашенный этнолог. В словарь вошло 2086 терминов.
Этнографический словарь грузинской материальной культуры является первой попыткой подобного рода исследования. Не исключено, что в словаре могут быть определенные недостатки. Авторы с благодарностью примут всякое аргументированное замечание и учтут в дальнейшей работе.
Автор и научный руководитель проекта Ельдар Надирадзе
![]() |
5 შემოკლებანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
შემოკლებანი
მსე - მასალები საქართველოს ეთნოგრაფიისათვის
ქკთსკ - ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა
მსმკი - მასალები საქართველოს მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის
სსმმ - საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის „მოამბე“
ქსე - ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია
ენიმკ - ენის ისტორიისა და მატერიალური კულტურის „მოამბე“
მმ - მუზეუმის „მოამბე“
სემმ - საქართველოს ეროვნული მუზეუმის „მოამბე“
სმეელ - საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
მსშხი - მასალები საქართველოს შინამრეწველობისა და ხელოსნობის ისტორიისათვის
ძმ - ძეგლის მეგობარი
იჯელ - ივანე ჯავახიშვილის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
მქემკი - მასალები ქართველი ერის მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის
დლ - დასურათებული ლექსიკონი
ქელ - ქართული ეთნოლოგიური ლექსიკონი
ქეგლ - ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი
ძქეგლ - ძველი ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი
![]() |
6 ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი - ს |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.1 საბაკნიაი (ხევ.) //საჯამე (ფშ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.2 საბანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ქელ, 2009.
![]() |
6.3 საბარკულა//ბარკულა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ბოჭორიძე თუშეთი, 1993.
ც. ბეზარაშვილი, თუში ქალის ტალავარი, კრ. თუშეთის ეთნოგრაფიული შესწავლისათვის, 1967.
ც.ბ..
![]() |
6.4 საბარცხელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.5 საბელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ნ. ჯ..
![]() |
6.6 საბერველი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ნ. რეხვიაშვილი, მჭედლობა რაჭაში, 1953. ნ. რეხვიაშვილი, ქართული ხალხური მეტალურგია, 1964.
ა. გ..
![]() |
6.7 საბერკაცო ქუდი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.8 საბეჭავი//სავარცხელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.9 საბეჭური (ძვ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.10 საბღუჯი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. ქ..
![]() |
6.11 საბძელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
გ.გ..
![]() |
6.12 საგანძური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ნადირაძე ე. ხალხური ქვითხუროობა იმერეთში, 2001.
ე. ნ..
![]() |
6.13 საგდებელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.14 საგოზელა//კვეჟო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.15 საგულე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ც. ბ..
![]() |
6.16 სადავე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ნ.ჯ..
![]() |
6.17 სადაფი//ღინჭილა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტურა საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.18 სადგისი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.19 სადიაცო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ლ ბოჭორიშვილი, ხევსურული ტალავარი, მსე, ტ VII 1956.
ც. ბ..
![]() |
6.20 სადღვებელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
თიხის სადღვებლის რამდენიმე სახეობაა ცნობილი: ქართლური სადღვებელი ექვსყურიანია, ქიზიყური ორყურიანი, დასავლეთ საქართველოში გავრცელებულია ერთყურიანი სადღვებელი. დასტურდება სამ და ოთხყურიანი სადღვებლებიც. სადღვებლის გამოყენების ორი ვარიანტი არსებობდა - ჩამოსაკიდებელი და სადგარზე ან ბალიშზე დასადები. თიხის სადღვებელი ხასიათდება გადაშლილი მრგვალი პირით, განიერი ყელით, დაქანებული მხრებით, ცილინდრული ფორმის მუცლით, სწორი ძირით. სადღვებელში ასხამდნენ მისი ტევადობის მიხედვით ნახევრად სავსე რძეს, რათა ამ უკანასკნელს მოძრაობის მეტი საშუალება ჰქონდეს. ჩამოსაკიდი თიხის სადღვებლები მაღალია, აქვს წვრილი ყელი, ძირი ვიწრო. ერთი ბოლო თავშეკრული ყელით მთავრდება. მეორე მხარეს დოს ჩამოსასხმელი ნაჩვრეტია დატანებული. ყურების ერთი ნახევარი ძირთან არის მირჩილული, მეორე ნახევარი ყელთან. ყურებში ჩამოსაკიდი თოკებია გაყრილი. ხელის დახმარებით, მოძრაობის გზით კარაქი იდღვიბება. რაც შეეხება სადგარზე დასადებ სადღვებელს, რძის ჩასხმის შემდგომ თავზე საქონლის ფაშვს გადააკრავენ, პატარა ბალიშზე დადებენ და ყურების მეშვეობით თანაბრად ამოძრავებენ. პირის დაბლა, ამოჭრილი ხვრელი ხის საცობით იხურება. დღვებისას დროდადრო შემოწმების მიზნით თითს ჩაყოფდნენ, თუ რძე „კუნძა-კუნძა მოხვდებოდა“ კარაქი მზადაა. ქართული თიხის სადღვებლებიდან რაჭული სადღვებელი უძველესი ფორმის უნიკალურ სახეობას წარმოადგენს.
კარაქის დამზადებაში ქართველები ძველთაგანვე იყვნენ დახელოვნებული. მცხეთის სამთავროს ბრინჯაოს სამარხებში ნაპოვნია ძვ. წ. V საუკუნეზე ადრინდელი თიხის სადღვებლები, რომელთა მსგავსსაც დღესაც იყენებენ მთიულეთში. კარაქს საქართველოს ყველა კუთხეში არ ამზადებდნენ. მისი დამზადების წესს მთიანი რაჭისა და აჭარის გარდა არც იცნობდნენ დასავლეთ საქართველოში. სამაგიეროდ აღმოსავლთ საქართველოში, განსაკუთრებით კი მთიანეთში (ფშავ-ხევსურეთი, თუშეთი, მთიულეთი) კარაქის დამზადების ხელოვნება მაღალ დონეზე იდგა. ხევსურული და ფშაური ერბო (გადამდნარი კარაქი) განთქმული იყო შესანიშნავი თვისებებით ისევე, როგორც თუშური ყველი და მეგრული სულგუნი.
საქართველოში ხე-ტყით მდიდარ ქვეყანაში, ფართოდ იყენებდნენ ხის სადღვებელს. ხე და თიხა უძველესი დროიდან ყველაზე ხელმისაწვდომი და იაფი მასალა იყო გლეხისათვის.
ხის სადღვებელი ორი სახისაა. ერთია ჰორიზონტალური, ცილინდრული, მთლიანი, გულამოღებული, ორივე მხარეს დახურული გათლილი ხის მორი ე.წ. „ვარია“. ვარიას რძის ჩასასხმელად და კარაქის ამოსაღებად შუა წელში ზემოთ ამოჭრილი აქვს ოთხკუთხა ან მრგვალი ნახვრეტი - „ვარიას პირნი“. ზედ ძროხის გამხმარი ფაშვის ნაჭერი აფარია. ქვემოთ ფსკერზე გაკეთებული ნახვრეტიდან, რომელსაც ჩხირი აქვს დაცობილი, გამოდის დო - კარაქის ამოღების შემდეგ დარჩენილი მომჟავო სითხე. ვარიას თოკით შენობის ჭერზე ჰკიდებდნენ და ხელით არწევდნენ რძის ასადღვებად.
ხის მეორე სადღვებელია „ჩხუტ-ბრუნელი“. ეს ვერტიკალური მთლიანი ხის ცილინდრული, გულამოღებული მორია, რომლის ცალი მხარე დახურულია (ფსკერი აქვს), მეორე მხარე - ღია. მასში უმი (მოუდუღარი) რძე ფირფიტებიანი ჯოხის - „ბრუნელის“ - ზემოდან ქვემოთ მოძრაობისას იდღვიბება. ჩხუტ-ბრუნელი ვარიასთან შედარებით მომცროა.
ვარიასა და ჩხუტ-ბრუნელის დასამზადებელი ხე უმეტესად შემოდგომაზე და ზამთარში იჭრება. ასეთი ხისაგან დამზადებული ჭურჭელი არ სკდება. ვარიას დასამზადებლად ცაცხვის ხეს არჩევენ, რადგან გასათლელად ადვილია (რბილია). სკდება. ვარიის დამზადებისას ყველაზე ძნელი იყო გვერდების ამოვსება. აქ ჩასასმელ ფიცრებს წინასწარ თლიდნენ და ახმობდნენ. მათ ვარიის ნედლ გვერდებში სვამდნენ. გაშრობისას სადღვებლის ნედლი გვერდები ხმელ ფიცრებს მჭიდროდ ეკვროდა და იქიდან სითხე ვეღარ ჟონავდა.
საერთოდ, კარაქს უმი რძისაგან ამზადებდნენ, მაგრამ ხევსურეთში, სადაც ძველად ბევრი საქონელი ჰყავდათ, რძეს დიდ ბაკნებზე - გობებზე ასხამდნენ: რძე აქ ნაღებს მოიდებდა, ხევსურები ნაღებს აგროვებდნენ, შემდეგ ასხამდნენ ვარიაში და მისგან ამზადებდნენ კარაქს.
ლიტ.: მ. ხაზარაძე, დასურათებული ლექსიკონი. 2008.
![]() |
6.21 საექიმო იარაღები - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: პ. ფირფილაშვილი, ნარკვევები ძველი ქართული მედიცინის ისტორიიდან, 1985წ.
ე.ნ.
![]() |
6.22 სავარცხელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..
![]() |
6.23 სავარცხელი//საბარცხალი (იმერ.)//ორცხონჯი//აბხად (სამეგ.)//ლაცხნირ (სვან.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ნ. აბესაძე, მეაბრეშუმეობა საქართველოში, 1957, მსშხი, ტII, ნაწ. II, 1982.
ლ. მ..
![]() |
6.24 სავარძელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, 2002.
ვ. ართილაყვა,
XVI-XVIII სს. ქართული მატერიალური კულტურის ისტორიიდან, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.25 სავაჟინე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..
![]() |
6.26 საზანდარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. შ..
![]() |
6.27 საზედაშე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. ზ..
![]() |
6.28 საზეთე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.29 საზელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მეორეა ე.წ. „მექანიკური“ საზელი იგივე „მიწის საზელი მანქანა“, რომელსაც ამოძრავებს გამწევი ძალა (ცხენი, ხარები, სახედარი). საზელის ტანს „კოდი“ ეწოდება. კოდი შეკრულია „ნაგვერდული“ ფიცრებისაგან, არის რკინის ან ცემენტისაც. საზელის კოდი მრგვალია. კოდში ჩაშვებულია რკინის ღერძი, რომელზედაც ე.წ. „ფრთებია“ ჩამოცმული ან შედუღებული. საზელი არის 14-დან 24-მდე ფრთიანი, ე.ი. 7 ან 12 წყვილი.
საზელის ზედა ფრთას „წამღები“ ეწოდება, იგი მოხრილია და ხელს უწყობს საზელში მიწის ქვევით წაღებას, „გამომტანი“ ფრთა სწორია და ფართო რკინის ღერძს ფრთებიანად ამოძრავებს უღელში შებმული გამწევი ძალა და იზილება მიწა. საზელ მანქანაში კარგად დამბალ მიწას ნიჩბით ყრიან. „ზედა წამღები“ ფრთის საშუალებით დასაზელი მიწა საზელის - კოდის შუა ნაწილში ხვდება, ფრთებით ერთმანეთში ირევა, იჭრება, იზილება და კოდის გამოსასვლელიდან გამოდის. გობიდან დაზელილი საჭურჭლე მიწას, წმინდა რომ გამოვიდეს, ორჯერ-სამჯერ ატარებენ საზელში, საჭურე მიწას კი ერთხელ ან ორჯერ.
ლიტ.: ც. კაკაბაძე, საზელები იმერეთში, ჟურნალი „მეცნიერება და ტექნიკა“, 1973, №9.
ც. კ. მ. ზ.
![]() |
6.30 საზი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: დ. არაყიშვილი, ქართული მუსიკა (მოკლე ისტორიული მიმოხილვა), ქუთაისი, 1925.
მ. შილაკაძე, ქართული ხალხური მუსიკალური ტრადიციები და თანამედროვეობა, 1988.
მ. შ..
![]() |
6.31 სათაგველა//სარეგველა (აჭარ. ქართლ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.32 სათაო (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ალ. ოჩიაური, ქართული ხალხური დღეობები, აღმ. საქ. მთიანეთში, 1991.
ე. ნ..
![]() |
6.33 სათაურა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ს. მაკალათია, ხევსურეთი, 1935,
ც. ბეზარაშვილი, ქალის სამოსელი აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში, 1974.
გ.კ..
![]() |
6.34 სათითე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.35 სათითე მკელის - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
სათითეებს გამოიყენებდნენ ნამგლით მოცელვისას თითის დაცვის მიზნით. რქას მოხარშავდნენ და ნაცარში დაალბობდნენ. შემდეგ სასურველ ადგილას წააჭრიდნენ თავს და გათლიდნენ, გაასუფთავებდნენ. წვერში ოდნავ მოხრიდნენ, გაუკეთებდნენ საზურგულესა და საოფლე ნაჩვრეტებს. სათითეს მუცელზე ტარის გაგრძელება ჰქონდა, რომელსაც მცირე ნაჩვრეტი გააჩნდა. აღნიშნულ ნაჩვრეტში თასმა იყო გაყრილი მაჯაზე მისაბმელად.
მკაში სათითეების გამოყენების ისტორია საკმაოდ ძველია. ამაზე მეტყველებს არქეოლოგიური განათხარი მასალაც. უძველესი მომკელის სათითეები აღმოჩენილია ურბნისში (I-II სს.), დმანისში (XII ს.). მკელის სათითე ასახულია ჯრუჭის ოთხთავის მინიატურაში. აღსანიშნავია, რომ მკის დროს სათითეების დაცვის მიზნით გამოყენება სხვა ქვეყნებისთვისაც იყო დამახასიათებელი. მაგ., თურქეთში, ირანში. ჩრდ. კავკასიაში, დადასტურებულია სათითე, რომელიც სამი თითისთვის ერთი ფიცრისაგანაა გამოთლილი, ამიტომ, მუშაობის დროს, სამივე თითს დამოუკიდებელი მოძრაობის შესრულება არ შეეძლო, რაც შესაბამისად შრომისნაყოფიერებაზეც აისახებოდა. საქართველოში კი სამკალი სათითეები ხელის თითოეულ თითზე ცალ-ცალკე იცმოდა.
ლიტ.: გ. ჯალაბაძე, აღმოსავლეთ საქართველოს სამიწათმოქმედო იარაღის ისტორიიდან, 1960.
ჯ. სონღულაშვილი, მასალები ქართველი ხალხის ყოფისა და კულტურის ისტორიისათვის, 1964.
მ.ხ.
![]() |
6.36 სათითენი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. ქ..
![]() |
6.37 სათლი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.38 სათლელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ე. ნადირაძე, ხალხური ქვითხუროობა იმერეთში, 2001,წ.
ე. ნ..
![]() |
6.39 სათოფე (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ა. ოჩიაური, ქართული ხალხური დღეობები აღმ. საქ. მთიანეთში, 1991.
ე. ნ..
![]() |
6.40 სათოფელა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.41 სათუთუნე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.42 სათფური (მთ. გუდ.)//მეში (ხევი)//კალთა (ფშ-ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.43 სათხეველი (ძვ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ნ. ჯ..
![]() |
6.44 სათხლე//სამთხლე//ლარპოტი (გურ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.45 საიფქლეები - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.46 საკარცხული//საკურცხილ (სვან.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ს. მაკალათია, მთის რაჭა, 1987.
ლ.ბედუკიძე, ხის ავეჯი რაჭაში, სსმმ, XII, 1997.
ლ. ბ..
![]() |
6.47 საკეცე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.48 საკვეთელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ქართულ სახვნელთა საკვეთლების ტიპებად დაყოფის საქმეში მთავარ პრინციპად საკვეთლის სამუშაო პირის სიდიდეა მიჩნეული. ამ მხრივ, მძიმე სახვნელების საკვეთლის სამუშაო პირის სიდიდე ბევრად აღემატება მსუბუქი სახვნელების სამუშაო პირის სიდიდეს. გარდა ამისა, გარკვეული მნიშვნელობა აქვს საკვეთლის მოყვანილობას, რომლის მიხედვითაც იგი ორგვარია: სწორი და მრუდე ფორმისა. სწორტანიანი საკვეთლები დამახასიათებელია მარტივი სახვნელებისათვის, ხოლო მრუდტანიანი-მძიმე სახვნელთათვის (დიდი გუთანი).
საკვეთელი სახვნელის საკმაოდ მნიშვნელივანი ნაწილი იყო. ეს მოდგამში (იხ) ხვნადღეების განაწილებაშიც აისახა - საკვეთლის პატრონს ერთი ხვნადღე ერგებოდა.
სახნის-საკვეთს დაპირვა სჭირდებოდა. ქიზიყში ამისათვის მოდგამს აყვანილი ჰყავდა მჭედელი, რომელსაც ყოველ შაბათს უნდა „გამოეწკიპა“ სახნის-საკვეთი. ამაში მოდგამი მას ერთ დღეს უხნავდა („მჭედლის ალო“). ქართლშიც იყო ცნობილი მჭედლის ალო, მაგრამ იქ მჭედელს გუთნისდედა უხნავდა ერთ დღეს გუთნისათვის განკუთვნილი ხვნადღეებიდან.გარდა ამისა, თუ მჭედელი სთხოვდა სოფელს, მას უსასყიდლოდაც უხნავდნენ ხოლმე. მჭედლისათვის მუშაობა რაჭაში, „კალაფორიას“ სახელწოდებით იყო ცნობილი. 2. მარტივი სახვნელი (მიწის გასაწერი), რომლის ფუნქცია იყო ნიადაგის დაწერა-დაკვალვა. მის უკან მომყოლ სახნისს უადვილებდა ხნულის გატანას. გამოიყენებდნენ ფერდობი ადგილების ხვნისას.
ლიტ.: გ. ჯალაბაძე. აღმოსავლეთ საქართველოს სამიწათმოქმედო იარაღების ისტორიიდან, თბ.., 1960;
ნ რეხვიაშვილი. რაჭის ეთნოგრაფიული მივლინების ანგარიში, ენიმკის მოამბე, 1941
თ. გ.
![]() |
6.49 საკვირაო (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.50 საკოდე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.51 საკოდელი.//დიშლა (იმერ). - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ს. ბედუკაძე, ქვის დასამუშავებელი იარაღები და საშუალებანი, სსმმ. XXII-B, 1961.
ე. ნ..
![]() |
6.52 საკოკე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ნ. სილაგაძე, საპალნე გადაზიდვის საშუალებები აღმ. საქართველოში, სსმმ, ტ. XXIV, 2001.
ნ.ჯ..
![]() |
6.53 საკრავები საბავშვო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ალ. მსხალაძე, ქართული ხალხური საკრავიერი მუსიკის ისტორიიდან, 1969.
მ. შ..
![]() |
6.54 საკრავთა მწყობრი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მ. შილაკაძე, ქართული ხალხური საკრავები და საკრავიერი მუსიკა, 1970.
მ. შ..
![]() |
6.55 საკრი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ლ. ასათიანი, ვაზის კულტურასთან დაკავშირებული ლექსიკა ქართულში, 1978.
ე. ნ..
![]() |
6.56 საკურატე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ალ. ოჩიაური, ქართ. ხალხ. დღეობათა კალენდარი, 1988.
ე. ნ..
![]() |
6.57 სალამური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მ. შილაკაძე, ქართული ხალხური საკრავები და საკრავიერი მუსიკა, 1970.
მ. შ..
![]() |
6.58 სალესავი//ქასური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ბარდაველიძე, ივრის ფშაველები, 2005.
ნ. რეხვიაშვილი, ქვის საკოდი იარაღი, სსმმ, XVII, 1953.
ა. გ..
![]() |
6.59 სალტა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. სამსონია, ხალხური ტანსაცმელი აჭარაში, ბათუმი, 2005.
ც.ბ..
![]() |
6.60 სალტე // საკუდე (ხევს.)// თალა (მთ. გუდამაყ.)// ზალტე (თუშ., ფშ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მ. ხაზარაძე, ქართული ხის ჭურჭელი, 1988.
![]() |
6.61 სალუდე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..
ბეღელი
საზარე
![]() |
6.62 სამანდრო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: სულხან საბა, ლექსიკონი. ტII. 1993.
მ. ქ..
![]() |
6.63 სამანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.64 სამანქანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: კ. ჩოლოყაშვილი - „ქართული საჭურველი ჯაჭვი“. სსმმ,ტ.XIX B. 1956.
სულხან-საბა, ლექსიკონი ქართული, ტ. .II, 1993.
მ. ქ..
![]() |
6.65 სამარე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.66 სამართი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.67 სამარილე//ქუბდე (ფშ. ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მ. ხაზარაძე, ქართული ხალხური ხის ჭურჭელი, 1988.
ე. ნ..
![]() |
6.68 სამასრე//საკვესი//ქირუბი (ქართ.)//საკფაიები (კახ.)// საქილე (იმერ.)// გულთათები (გურ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მსშხი, ტ.III, ნაწ. I, 1983. ც. ბ.
![]() |
6.69 სამატი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.70 სამაქნელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.71 სამაჯე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ც. ბ..
![]() |
6.72 სამაჯური//დასტანაგი//სალტე//ბრასლეტი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
სამაჯურის აღმნიშვნელი ძველი ქართულ ტერმინი - „სალტე“, დღემდე შემორჩენილია საინგილოში. სამაჯური შეიძლება იყოს მასიური, ღრუ, სახსრიანი, ინკუსტრირებული, გავარსით შემკული, მომინანქრებული და სხვა.
ადრეანტიკური ხანის საქართველოში ფართოდ იყო გავრცელებული სხვადასხვანაირად შემკული აქემენიდური სტილის ზურგშედრეკილი სამაჯურები. ეს სტილი ირანიდან გავრცელდა სხვადასხვა ქვეყანაში და მათ შორის საქართველოშიც. გვიანანტიკური ხანიდან გვხვდება სახსრიანი სამაჯურები. შუა საუკუნეებში საქართველოში ძალიან პოპულარული იყო ტიხრული მინანქარი და სამაჯურებს ხშირად ტიხრული მინანქრით ამკობდნენ. ვერცხლის სამაჯურებს რთავდნენ როგორც ფერადი თვლებით, ისე გავარსით. ამ ტიპის სამაჯურებს ბოლო დრომდე ამზადებდნენ დაღესტნელი ოქრომჭედლები. კავკასიაში ვერცხლის ფილიგრანული სამკაულებით და, მათ შორის, სამაჯურებით განსაკუთრებით განთქმული იყო საქართველო. შემკულობის გარდა სამაჯური ისევე, როგორც ბეჭედი, ყელსაბამი, გვირგვინი და დიადემა წარჩინებულობის ნიშნად, ინსიგნიად ითვლებოდა ძველ სამყაროში.
ლიტ.: ი. გაგოშიძე, ქართველი ქალის სამკაული, 1981.
ლ. სოსელია, ოქრომჭედლობის შესწავლისათვის მესხეთში, კრ. მესხეთ-ჯავახეთი, 1972.
მ. ბ.
![]() |
6.73 სათაური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.74 სამზარეულო//სამზადი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.75 სამთვალა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ:. მ. ხაზარაძე, ქართული ხალხური ხის ჭურჭელი, 1988.
![]() |
6.76 სამკლაური ტყავისა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.77 სამკვდილი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.78 სამკერდული// სამკედური (ქართ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ნ. ჯ..
![]() |
6.79 სამკვრე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.80 სამკლავე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ც. ბ..
![]() |
6.81 სამოსი//სამოსელი//შესამოსელი//ჩასაცმელი//ტალავარი// (ხევს. ფშ. ხევი) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ტანსაცმელი სეზონის მიხედვითაც ირჩეოდა და კვირის დღეების მხრივაც. ეკლესიაში წასვლის ჟამს წამოისხამდნენ ლამაზ ხირღას და ბატონთან მისვლისას კი-ქათიბს. შინ პურის ჭამისას ქუქუნაკი ან ქურქი სცმიათ. ფეხზე საგარეოდ მოიხმარდნენ წითელ ან მწვანე, მაღალ მაშიებს, შინ კი ქოშებს. თუ ჩვეულებრივ დღეებში ჩით-ლაინის ტანსაცმელი ეცვათ, შაბათ-კვირას ატლასის ან სხვა ძვირფასი ქსოვილებისა.
ადრეულ პერიოდში არსებობდა წოდებისა და სოციალური მდგომარეობით გამორჩეულ პირთა სამოსელი, თუმცა ფორმისა და მოყვანილობის მხრივ ქართული ჩაცმა-დახურვა სხვადასხვა წოდებაში ბევრი არაფრით განსხვავდებოდა. საქართველოს ზოგიერთი კუთხისათვის დამახასიათებელი იყო სხვადასხვა სტილის ჩაცმულობა. მაგალითად, სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში გავრცელებული იყო მამაკაცის ორიგინალური ტანსაცმელი „ჩაქურა“, აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში-ხევსურეთში გავრცელებული იყო მამაკაცის დაქარგული ელემენტებით შედგენილი „ტალავარი“. ცალკე იყო ადამიანის სამეურნეო საქმიანობასთან დაკავშირებული ტყავის ტანსაცმელი-სამკვდელი (იხ), რომელსაც მკის დროს იცვამდნენ. ძველთაგანვე ერთმანეთს ემიჯნებოდა საშინაო და საგარეო დანიშნულების ტანსაცმელი. ეს უკანასკნელი დაძველებისა ან მოდიდან გასულობის გამოც საშინაო ხდებოდა. ჩვეულებრივ მიღებული ჩასაცმელიდან გამოყოფილი იყო სარიტუალო ჩასაცმელიც, რომელთა შორის სახელდებოდა როგორც საქორწინო, ისე სამგლოვიარო და მიცვალებულის საფლავში გასატანებელი სამოსელიც.
ტანსაცმლის ყოველი ტიპის ერთიან შემადგენლობაში შედიოდა როგორც ზეითი (ზედა) და ქვეშითი (ქვედა), ისე საცვლებიც. მართალია, სამოსელის ზოგადი ტერმინებიდან ბოლო დრომდე „ტანსაცმელი“ შემოგვრჩა, მაგრამ მასში იგულისხმება როგორც თავსაბურავი, ისე ფეხსამოს-ფეხსაცმელებიც
ლიტ.: ი. ჯავახიშვილი, მქემკი, III-IV, 1962.
ც. ბ..
![]() |
6.82 სამოვარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.83 სამრელო // სამირეულო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.84 სამსჭუალი//სამჭვალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.85 სამტკიცი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.86 სამურველი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.87 სამუხველი (იმერ.) //ელაიშთე (სამეგრ.)//ოგვადო (გურ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ნ. აბესაძე, მეაბრეშუმეობა საქართველოში, ეთნოგრაფიული მასალების მიხედვით, 1957.
ლ. მ.
![]() |
6.88 სამუხლე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.89 სამფეხა თიხის - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ლ. ბოჭორიშვილი, ქართული კერამიკა, 1949. ს. ბედუკიძე, მოჭიქული ჭურჭლის წარმოებისათვის, მმ, 1953.
მ. ზ..
![]() |
6.90 სამჭედლო//სამჭედური (იმერ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ა. გ..
![]() |
6.91 სამჭიდობელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.92 სანახი//სელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ნ. მინდაძე ქართული ხალხური მედიცინა. 1981.
ე. ნ..
![]() |
6.93 სანაყი//როდინი (ქართლი, იმერ., სამცხე-ჯავახ.)//ფილი (კახ.)// ქვიჯა// ქვეჯა//ჩუგა (გურ.სამეგრ.)//სანივრია//ყუნჭი(ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მ. ხაზარაძე, ქართული ხალხური ხის ჭურჭელი, 1988.
ე. ნ..
![]() |
6.94 სანდალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: კუტალეიშვილი, ზღვაოსნობა საქართველოში, 1987.
ე. ნ..
![]() |
6.95 სანდლი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.96 სანერბილო (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: დ. გიორგაძე, ერთი ტრადიციული ჩვეულება აღმ. საქართველოს მთიანეთში, ეთნოლოგიური ძიებანი, ტ. II, 2003.
ე. ნ..
![]() |
6.97 სანთელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მართლმადიდებლური მცირე ლექსიკონი, 2002.
მოკლე განმარტება ლიტურღიისა, შეკრებული დეკ. გრიგოლ მანსვეტოვის მიერ. ჩყნბ წელსა.
ხ. ც..
![]() |
6.98 სანთური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: დ. არაყიშვილი, ქართული მუსიკა, ქუთაისი, 1925.
![]() |
6.99 სანიჭარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ლ. ბერიაშვილი, მიწათმოქმედება მესხეთში, 1973.
ი. დოლიძე, ძველი ქართული სამართალი, 1953. ს. მაკალათია, მესხეთ-ჯავახეთი, 1938.
თ. გ..
![]() |
6.100 საოსტიგნე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.101 საოფლე//სარბილობელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ნ. ჯ..
![]() |
6.102 საოქრომჭედლო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ.ბ..
![]() |
6.103 საოშუალო//ოშუალე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჩაჩაშვილი, ქართული ხალხური საქსოვი დაზგები, სსმმ, XVIII-B, 1954.
ლ. მ..
![]() |
6.104 საპალნე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ჯ. სონღულაშვილი, საქართველოს მევენახეობა-მეღვინეობის ისტორიისათვის.
გ. ჯაფარიძე, ნარკვევი ქართული მეტროლოგიის ისტორიიდან, 1974.
მ.ხ..
![]() |
6.105 საპენტი//საპენტელა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მსხში, ტ. II 1982.
ლ. მ..
![]() |
6.106 საპირისწამლე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მ. ქაფიანიძე, XV-XIX სს. ცეცხლსასროლი იარაღი, სამაგისტრო ნაშრომი, 2000.
მ. ქ..
![]() |
6.107 სარაჯი//მეკეხე//მეყაიშე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.108 სარდიონი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტურა საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.109 სარეკელა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მსხში, ტ. IV, 1976.
გ. გ..
![]() |
6.110 სარეცელი (ძვ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.111 სართვიანები - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. გოცირიძე, კვების ხალხური კულტურა და სუფრის ტრადიციები საქართველოში. 2007.
ე. ნ..
![]() |
6.112 სარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.113 სარიოში (რაჭ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.114 სარკვევი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
გ. გ..
![]() |
6.115 სარკოფაგი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ე. ნადირაძე, საქართველოს მემორიალური კულტურა, 2001. ვ.ჯაფარიძე, სოფ. ბალიჭის სარკოფაგი, „მაცნე“, №2,1976.
ე. ნ..
![]() |
6.116 სარტყელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ეკლესიაშიც ატარებდნენ სარტყლებს. დიაკვანი მარჯვენა მხარზე და მღვდელი კი მკერდზე.
სარტყლის შემოხსნა დასჯის ფორმადაც კი იყო მიღებული. ქალთა წრეში მისი ერთ-ერთი დანიშნულება ავი თვალისაგან დაცვაა. ძველებური რწმენით, სარტყელზე გადაზომვით შესაძლებელი ხდებოდა შეშინებული ადამიანის გამოლოცვაც. სარტყელთა დიდი ნაწილი მზადდებოდა ვერცხლისა და ტყავისაგან. ვერცხლის სარტყელებში სრულყოფილად გამოვლინდა კავკასიის ხალხთა ოქრომჭედლობის თვითმყოფადი საოქრომჭედლო კულტურა. ვერცხლის სარტყლები დანიშნულებით იყო სამამაკაცო და სადიაცო, ბალთების გაწყობით - ერთიანი, მიჯრით მიწყობილი და „ნაჭრიანი“, აგებულებით - ყურუმი (მასიური) და ჭვირული, ანუ ბანდული; მოკაზმულობით-მინანქრიანი, სევადიანი, ოქროცურვილი, გრეხილურ-ცვარული და სხვ. საკინძის მიხედვით გობაკიანი და აბზინდიანი. პირველი დამახასიათებელია აღმოსავლეთ, ხოლო მეორე დასავლეთ საქართველოსთვის. აქედან გამოყენების თვალსაზრისით, უფრო დღეგრძელი გამოდგა აბზინდიანი სარტყელები, რომელიც ნაციონალური ტანსაცმლის განუყრელ ატრიბუტად იქცა. რაც შეეხება გობაკიან სარტყელებს, მათი ყოფიდან გასვლა გამოიწვია იმ პროფესიათა მოშლამ, რომელთა წარმომადგენლებიც ასეთ სარტყელებს ატარებდნენ (მაგ., ქალაქის ამქრის წარმომადგენლები, ყარაჩოღელები და სხვა. ასეთი სარტყელი შედგება: ბალთების, გობაკის, აბზინდის, ენის, ჯინჯილისა და ღვედისაგან.). მეორე რიგის სარტყელებს წარმოადგენდა ე.წ. აბზინდიანი, ანუ იმერული სარტყელები როგორც სადა ასევე ვერცხლის დეტალებით გაწყობილნი. ესაა ტყავის ღვედი, რომელსაც აქვს: აბზინდი, ენა, ხიდი, ღილი, საქონე, საკვესი და სხვა სამშვენისი დეტალები. ქართული ჩოხა ასეთი სარტყელ-ქამრის გარეშე წარმოუდგენლი იყო.
ქალთა სარტყელების განსაკუთრებით გავრცელებულ ტიპს წარმოადგენს ე.წ. ჭვირული (ბანდული) სარტყელები, რომელიც წმინდა ხელობით იყო ნაკეთები, ასეთი სარტყელებით განსაკუთრებით ცნობილი იყო ახალციხე და ამიტომაც ასეთებს „ახალციხურსაც“ უწოდებდნენ. სარტყელებს ძირითადად ამზადებდნენ საქართველოსა და კავკასიის სხვადასხვა ქალაქებში და დღევანდელამდე შემორჩენილი ნივთიერი მასალების ავტორებიდან ცნობილია: ძაძამიძის, ჯიქიას, ჯანელიძის, იმედაძის, არჩუაძის, ნიკოლაიშვილის, ლაბაძის, ბერუჩევის ნახელავი სარტყელები, ასევე სხვადასხვა ინიციალებით შემკული უამრავი სარტყელი, რომელთა ავტორთა ვინაობა დაუდგენელია.
ტერმინი „სარტყელი“ ქამართან ერთად თანაარსებობდა ეთნოგრაფიულ ყოფაში. ივ. ჯავახიშვილს ქამარი მიაჩნდა კავკასიურ ენათა უძველეს სიტყვად და მას უკავშირებდა „კამარას“. სარტყელების უძველესი ნიმუშები აღმოჩენილია ადრეული ბრინჯაოს მასალებში და მის შემდგომ იგი განუწყვეტლივ იხმარება როგორც კოსტუმის პრაქტიკული საჭიროებისათვის, ასევე სამშვენისის ფუნქციითაც.
ლიტ.: ლ. ბედუკიძე, ლ. სოსელია, მ. ჩართოლანი, სარტყელების კატალოგი, 1967.
აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში ქალები კაბაზე ირტყამდნენ შალის ფერადი ძაფებით დაზგაზე მოქსოვილ ვიწრო და ფოჩებჩამოშლილ სარტყლებს.
შალის ოთხკუთხა სარტყელი ქალის ჩასაცმელის აუცილებელი ატრიბუტი ყოფილა, რომელსაც ქორწილის დროს პატარძალს ძმა შემოარტყამდა წელზე. ქალისა და მამაკაცის ძაფებით დაწნულ სარტყელს მოხევეებში „ქარშიკი“ ერქვა, აჭარაში კი - „თორ“-ი
ე. ნ. ც.ბ.
![]() |
6.117 სარქველი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.118 სარჩეველა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.119 სარცხი//სარცხლი//ორჩხეში (მეგრ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.120 სარწყული ჭურჭელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
გ.გ..
![]() |
6.121 სასანთლე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ა. ოჩიაური ქართ. ხალხ. დღეობათა კალენდარი, 1991.
ე. ნ..
![]() |
6.122 სასანთლე//შანდალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..
![]() |
6.123 სასაფეთქლე//ზილფი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ.ბ..
![]() |
6.124 სასაფლაო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ე. ნადირაძე, საქართველოს მემორიალურ კულტურა, 2001.
ე. ნ..
![]() |
6.125 სასაფუვრე (ლეჩხ.)//ლასფავრ (სვან.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მ. ხაზარაძე, ქართული ხალხური ხის ჭურჭელი, 1988.
ე. ნ..
![]() |
6.126 სასიმინდე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.127 სასწორი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ქსე, ტ. IX, 1985 წ.
ე.ნ.
![]() |
6.128 სასწორი ყუთით - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ნ. ჯ..
![]() |
6.129 სასხლავი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ნ.რეხვიაშვილი, მჭედლობა რაჭაში, 1953.
ა. გ..
![]() |
6.130 სატკრციალო//ჭრიალა//საჩხარუნებელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: დ. არაყიშვილი, ხალხური სამუსიკო საკრავების აღწერა და გაზომვა, 1940;
К. Вертков, Г. Благодатов, Э. Язовицкая, Атлас музыкальных инструментов народов СССР, М. 1963.
მ. შ..
![]() |
6.131 სატუკელა//სატენელა (რაჭ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.132 საუბნო ქადა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ნ. მაჩაბელი, ქორწინების ინსტიტუტი ქართლში, 1978.
გ. ა..
![]() |
6.133 საუჭმელო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
გ. ა..
![]() |
6.134 საფეხნო//საფიხვნო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჩაჩაშვილი, ხალხური მმართველობის ისტორიიდან ხევსურეთში, მსე ტVII, 1955.
ე. ნ..
![]() |
6.135 საფირონი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტურა საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.136 საფლავის ქვა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.137 საფოთარა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..
![]() |
6.138 საფრიელა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.139 საფუარი ლუდისა// ჭიჭი (ხევს.)// ჩამა// (ფშ.)// წვერის თხლე (თუშ.). - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.140 საფუხარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. ქ..
![]() |
6.141 საფხაჭი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.142 საქონე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ. ქ..
![]() |
6.143 საქუსალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.144 საყირმუზა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: სულხან-საბა, ლექსიკონი ქართული, ტ. II. 1993.
მ. ქ..
![]() |
6.145 საცვალი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.146 საწიწვერი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.147 საჭილაოს ნავი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ა. გ..
![]() |
6.148 საქაჯავი//საქაჩველი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ა. ლეკიაშვილი, ქართული ხალხური ღვინის წნეხები, მსე, XII-XIII, 1963.
გ. გაფრინდაშვილი, ვარძიისა და მისი მიდამოების ქვაბები, 1957.
ლ. მ..
![]() |
6.149 საქსოვი დაზგები - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჩაჩაშვილი, ქართული ხალხური საქსოვი დაზგები, სსმმ, XVIII-B, 1954.
ლ. მ..
![]() |
6.150 საღამო (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.151 საღდარი (სამეგრ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ს. მაკალათია, სამეგრელოს ისტორია და ეთნოგრაფია, 2006.
ე. ნ..
![]() |
6.152 საღენჭელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
სავარაუდოდ, ტყავის დასამუშავებელი ხელსაწყო უნდა არსებულიყო ძველადაც (VIII-XIII სს.) როცა დამუშავებულ ტყავს საწერად ხმარობდნენ. ეტრატის მკეთებელი ხელოსნების შესახებ ცნობები ნაკლებად მოგვეპოვება. მხოლოდ მინიშნებაა იმის თაობაზე, რომ IX საუკუნიდან ცნობილ ქართულ დიდ მონასტრებში ეტრატის მკეთებელი ხელოსნებიც ჰყავდათ.
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები. 1973.
შ. მესხია, საისტორიო ძიებანი, ტ I, 1982.
ნ.ჯ.
![]() |
6.153 საღლაპუნა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.154 საღსაღაჯის ხე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.155 საყდარ-ტახტი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ართილაყვა, XVI-XVIII სს. ქართული მატერიალური კულტურის ისტორიიდან, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.156 საყელო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.157 საყრდენი ვაზისა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.158 საყურე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. გაგოშიძე, ქართველი ქალის სამკაული, 1981.
მ.ბ..
![]() |
6.159 საშუბლე//საბუზე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.160 საჩეკელა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.161 საჩერნე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: სულხან-საბა, ლექსიკონი ქართული, ტ. II. 1993.
ალ. ღლონტი, ქკთსკ. 1984.
მ. ქ..
![]() |
6.162 საჩეჩელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.163 საჩითავი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჩაჩაშვილი, საქართველოს მუზეუმის საჩითავები 1961. ჰეროდოტე, ისტორია წ.I, 1972.
ე. ნ..
![]() |
6.164 საცერი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.165 საცერული (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჩიტაია, ხევსურული საცერული, შრომები, ტII, 2000.
მ. ქ..
![]() |
6.166 საცეცხლური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: Скляревская Н.Г. словаръ православной церковной кулътуры, М. 2000 г.
ხ. ც..
![]() |
6.167 საცეხველი//ჩამური//ოჩამური (გურ.სამეგრ.)//საძიგველი//საბეგველი (აჭ.)// დენგი (ხევს.)//ჯორგო //როფი (ლეჩხ.)//ალახარა (აფხ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ფეხის საცეხველი გამართული იყო ბარჯგებზე. ცეხვის დროს საცეხველთან გამართულ ძელებს შუა გაბმულ თოკზე ხელჩაკიდებული მცეხვავი ძელის ერთ ბოლოზე ფეხის დაკვრით ძელს მაღლა აღმართავდა და თავს ჩამურში ჩაარტყმევინებდა, რასაც შიგთავსის ცეხვა ან ნაყვა მოჰყვებოდა. ეს მოქმედება რითმულად მეორდებოდა ცეხვის დამთავრებამდე. დასავლეთ საქართველოში გავრცელებული იყო წყლის საცეხველი. სამეურნეო საქმიანობის გარდა, საცეხველი რელიგიურ კულტურაშიც გარკვეულ ფუნქციას ასრულებდა მაგ., თედორობის კულტისადმი მიძღვნილ ცერემონიაში (რაჭ. ლეჩხ.) - საცეხველთან ლოცვა და რიტუალური კვერის საცეხველისადმი ზიარება მიმართული იყო მოსავლისა და მარცვლის უდანაკარგოდ ცეხვის დაბევებისადმი. საცეხველი ისეთივე ძველ მონაპოვრად მოჩანს, როგორც მასში მოსაცეხვი პროდუქტი. საცეხველი ჩვენში ადგილობრივ, კულტურისა და ქართული სამეურნეო ყოფის მონაპოვრადაა მიჩნეული.
ლ.მ. ე.ნ.
ლიტ.: Г. Читаиа, Этнографические исследования в Грузии, советская этнография, т.IV, 1948.
ჯ. რუხაძე, ხალხური აგროკულტურა დას. საქართველოში, 1970.
![]() |
6.168 საცივი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, ქართველი ხალხის კვება და მისი რაციონალიზაციის ამოცანები 1939.
გ. გოცირიძე, კვების ხალხური კულტურა, 2007.
ე. ნ..
![]() |
6.169 საძუე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ლ. ლეონიძე, მესაქონლეობის ლექსიკონი, 1925.
ნ. ჯ..
![]() |
6.170 საწანგარო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.171 საწდე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ა. ნ..
![]() |
6.172 საწვიმარი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ცხოვრებაში როგორც ძალზე გავრცელებული საცმელი. საწვიმრები ნახსენებია გვიანფეოდალური ხანის ქონების ნუსხებშიც. შეკერილი უნდა ყოფილიყო მსხვილი ტილოს ნაჭრისაგან, რომელსაც წყალი არ უნდა გაეტარებინა. მთაწმინდელის „ცხოვრების“ მიხედვით დიდი წვიმის შემდეგ ის ბერები, რომლებთაც საწვიმარი ჰქონდათ, მონასტერში მოვიდნენ „მოლხინებით“, ხოლო ისინი ვინც უიმისოდ იყო, „გაჭირვებით“. საწვიმარის თავისებურ ტიპს წარმოადგენს ღართი (იხ).
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, მქემკი, 1962.
ე. ნ..
![]() |
6.173 საწიგნე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ართილაყვა, XVI-XVIII სს. ქართული მატერუიალური კულტურის ისტორიიდან, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.174 საწნახელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..
ტერმინ „საწნახელში“ ფაქტობრივად გამოხატულია მოქმედება, რომელიც ყურძნის ჭყლეტა-წნეხვას გულისხმობს. პრეისტორიულ ადამიანს ყურძენი ხელით უნდა დაეჭყლიტა და ეს პროცესი ალბათ გრძელდებოდა მანამ, ვიდრე კულტურული ვაზის მეურნეობა არ გაიჩინა. საგულისხმოა, რომ ძველ საქართველოში ყურძნის დაწურვა სცოდნიათ ტყავზე, გოდორში, ვარცლზე, სელის ტომრებში, მაგრამ განვითარებული მეღვინეობისა და მაღალი დონის მეურნეობის მაჩვენებელი საწნახელია, რომლის უძველესი, კლდეში ნაკვეთი ნიმუშები ამიერკავკასიაში IV ათასწლეულით თარიღდება. ასეთი, კლდეში ამოკვეთილი საწნახელები, საქართველოში ამჟამადაც არსებობს უფლისციხეში, ნეკრესში, ვარძიაში, გარეჯში. მათი დამუშავების ხელოვნება და გამოყენების პრაქტიკა, აშკარად მიგვანიშნებს, რომ ამ დროის საქართველოში მევენახეობა-მეღვინეობა მაღალ სამეურნეო დონეზეა ასული. საწნახლის მეორე ტიპია - კირხსნარით აშენებული საწნახლები, გავრცელებული საქართველოს ყველა კუთხეში, განსაკუთრებით კი ქართლსა და კახეთში. ასეთი საწნახლები ზოგჯერ გაყოფილი არიან ორად, შავი და თეთრი ყურძნისათვის და ორივეს ცალ-ცალკე გააჩნდა წვენის გადმოსასვლელი ინდური - ნახევრად ღია მილი. კირხსნარით აშენებული საწნახლები დიდი მასშტაბური სამეურნეო საქმიანობისათვის იყო განკუთვნილი.
ხის საწნახლისათვის საუკეთესო ხედ ითვლება ცაცხვი. სასაწნახლე ხეს წინასწარ შეიგულებენ, ზამთრის დამდეგს მოჭრიან, ერთ წლამდე ადგილზე დატოვებენ. მერე ნაჯახით გათლიან, გულს ამოუღებენ და საბოლოო დამუშავებისთვის სახლში მიიტანენ. საწნახელი მარანში იდგმება კედელთან, ხის ან ქვის სადგამებზე, ბოლო აწეული აქვს იმდენად, რომ ტკბილი იოლად დაეშვას ინდურისაკენ. საწნახელში ყურძენს დატკეპნიან თავგანიერი ხის უროთი. მწურავები შიშველი ფეხით ფრთხილად გადაუვლიან საწნახელში ჩაყრილ ყურძნის მასას. მერე ბოლოდან მოჰყვებიან და ნელი წნეხვით იწყებენ თანაბარ ჭყლეტას. როცა ყურძენი აითქვიფება, ნაჭყლეტ მასას მიყრიან საწნახლის უკან, შემდეგ გაუგდებენ ნიჩაბს და ზემოდან შედგებიან. რამდენიმე ასეთი პროცესის გამეორების შემდეგ ჭაჭას მთავარი წვენი გამოსული აქვს და გამზადებულია წბერში (იხ.) გასატარებლად. საწნახლებში ადრე სცოდნიათ წნელით დაწნული ჩელტების ჩადება, რასაც ზემოდან დააფენდნენ ჩადის//ჩადუნას ფოთლებს, იმ მიზნით, რომ ტკბილს არ გამოყოლოდა წიპწა და ჭაჭა. ჩადუნას ფოთლების მომეტება ზოგჯერ ღვინოს სპეციფიკურ გემოს აძლევდა და აქედან მოდის გამოთქმა „ჩადის გემო აქვსო“. დიდი და გამორჩეული საწნახელი ოჯახის ძლიერების სიმბოლოს წარმოადგენდა. დასავლეთ საქართველოს საახალწლო რიტუალში მარანი და საწნახელი იქცეოდა ერთ უმთავრეს ობიექტად, რომელთა ეშვეობითაც ადამიანები ღმერთს გამრავლებასა და ბარაქიანობას შესთხოვდნენ.
![]() |
6.175 საწოლი//სარეცელი//ცხედარი//თეე// ტახტი//სტივა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ართილაყვა, XVI-XVIII სს. ქართული მატერიალური კულტურის ისტორიიდან, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.176 საწური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.177 საწყაო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჯაფარიძე, ნარკვევები ქართული მეტროლოგიის ისტორიიდან, 1975.
დასავლეთ საქართველოში, განსაკუთრებით ფეოდალური დაქსაქსულობის პერიოდში, მრავალგვარი საწყაოები არსებობდა, რომელთაგან აღსანიშნავია: ქილა, ფოხალი, ბათმანი, გვერდი, გოდორი, გუდა, კოდი, ატარი, კაბიწი, ნაოთხალი, მენახევრე, კვიდოლი, ოყა, გორო, კვახი, კვერცხი და სხვა. XIX ს. განსაკუთრებით გამოიკვეთა ძირითადი საწყაოები: ქილა, ფოხალი, ბათმანი, რომელთა განსაზღვრა ემყარებოდა ლიტრის ოდენობას, თუმცა ლიტრის ოდენობა ხშირად იცვლებოდა. მაგ., მეგრული ქილა უდრიდა 42 გირვანქა სიმინდს, გურული - 2 ბათმანს. ხის საწყაოები ძირითადად კეთდებოდა მთლიანი ხისგან, ქერქისგან და წნელისგანაც როგორც სახელურით, ასევე უსახელუროდ. ზოგჯერ, ხის საწყაოებს სიმაგრისათვის, თავსა და ბოლოში, რკინის სალტეებს უკეთებდნენ.
მ.ხ..
![]() |
6.178 საწყაო ღვინისა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ც. კაკაბაძე, შროშული კერამიკა, 1982.
ლ. ბოჭორიშვილი, ქართული კერამიკა, I, კახური, 1949.
ც. კ..
![]() |
6.179 საწყვეტი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.180 საჭე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ზ. კუტალეიშვილი ნაოსნობა საქართველოში. 1984. (ე. ნ).
![]() |
6.181 საჭვრეთა//საჭრელებელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ალ. ოჩიაური, ქართ. ხალხ. დღეობათა კალენდარი, 1988.
ე. ნ..
![]() |
6.182 საჭიკა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ე. ნ..
![]() |
6.183 საჭმელი//ჭამადი//საჭამადი//საზრდელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: სულხან-საბა ორბელიანი, სიტყვის კონა, 1928.
გ. გოცირიძე, კვების ხალხური კულტურა და სუფრის ტრადიციები საქ-ში, 2007.
ე. ნ..
![]() |
6.184 სახაბაზო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.185 სახვნელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, საქართველოს ეკონომიური ისტორია, 1930.
თ. გ..
![]() |
6.186 სახვნიელი (ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ხვნის დროს მიმართავდნენ შრომის ორგანიზაციის მარტივ ფორმას - „მანდავს“// „მონდავს“. ერთიანდებოდა ორი ოჯახი თითო ხარით. თითოეული მათგანი თავისი მიწის ხვნისას საკუთარ სახვნელ იარაღს - „სახვნიელს“ იყენებდა. იმ შემთხვევაში, თუ ერთ-ერთ მონაწილეს არ ჰქონდა სახვნიელი, ის მეორე წევრის სახვნიელს გამოიყენედა საზღაურის გარეშე. მანდავის წევრები ჯერ ერთთან მუშაობდნენ, მერე მეორესთან. თითოეული ხნავდა იმდენს, რამდენიც სჭირდებოდა. ე.ი. თუ ერთ-ერთ წევრს მეტი ჰქონდა დასახნავი ფართობი, მას მანდავის მუშაობის დროს ხვნადღეების მეტი რაოდენობა ერგებოდა. ზოგჯერ ამ განსხვავებას „ათანაბრებდნენ“ -ვისაც ნაკლები ჰქონდა მოსახნავი, იმას შეეძლო თავისი მანდავის ხარი სხვა დროს გამოეყენებინა. მაგრამ ეს არ იყო აუცილებელი და თუ ხდებოდა, აბსოლუტურ სიზუსტეს არ იცავდნენ. თუმცა, ასეთ შეამხანაგებას ეკონომიკური თვალსაზრისით დაახლოებით ერთნაირი მდგომარეობის ოჯახები მიმართავდნენ, რომელთაც მოსახნავი მიწებიც დაახლოებით თანაბრად ჰქონდათ და ამდენად, ფაქტობრივად შრომის შედეგის (ხვნადღეების) განაწილებაში მნიშვნელოვან განსხვავებას ადგილი არ ჰქონდა.
ლიტ: გ.ჯალაბაძე. მიწათმოქმედება ფშავ-ხევსურეთში. თბ., 1963
Читая Г. С. Земледельческие системы и пахотные орудия Грузии - Вопросы этнографии Кавказа 1952
თ. გ..
![]() |
6.187 სახინკლე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ე.ნ..
![]() |
6.188 სახლი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..
![]() |
6.189 სახლი ბარული - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.190 სახლი ბოყვებიანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.191 სახლი დუროიანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჩიტაია, შრომები, ტ. IV, 2001.
![]() |
6.192 სახლი ერდოიან - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ერდო-გვირგვინიანი სახლის კონსტრუქციაში უმნიშვნელოვანესი ადგილი უჭირავს ხის ძელებით ორიგინალურად აგებულ გვირგვინს, რომელიც ერთდროულად წარმოადგენს როგორც შუაცეცხლის კვამლის გასასვლელს, ასევე დარბაზის სინათლის წყაროსაც. გვირგვინის გადახურვა ეყრდნობა თავხეებსა და უმთავრეს სამაგრს - დედაბოძს. მისი ყელი აცილებულია ბანს.
ერდო-გვირგვინიანი სახლის ცენტრალური ნაწილია დარბაზი, რომლის ფართობი 50-დან - 120 კვ. მ.-ს აღწევდა. შუაგულში გამართული იყო კერა, ზედ დაშვებული რკინის საქვაბე ჯაჭვით. ერდო-გვირგვინიან სახლში დედაბოძს არქიტექტურული მნიშვნელობის გარდა, სიმბოლური დატვირთვაც გააჩნდა - როგორც წესი, მასზე ამოკვეთილია რელიგიურ-აპოთროპეული შინაარსის სიუჟეტები. დარბაზში ადგილები განაწილებული იყო ასაკობრივ-სქესობრივი ნიშნით. ყველაზე გამორჩეული ადგილი (კერა, დედაბოძი) და საგანგებოდ შემკული სკამი ეკუთვნოდა ოჯახის უფროსს.
დარბაზის კედლებში, შიდა მხრიდან, დატანებული იყო ნიშები, სადაც თავსდებოდა ყოველდღიური მოხმარებისათვის განკუთვნილი დგამ-ჭურჭელი.
ერდო-გვირგვინიანი სახლი წარმოადგენს კომპლექსურ ნაგებობას, რომლის ცენტრალურ ნაწილსაც მჭიდროდ ეკვრის სამეურნეო სათავსები: მარანი, ბეღელი, სათონე, ბოსელი, საჯინიბო. ერდო-გვირგვინიანი სახლის მოდიფიცირებულ ვარიანტში, მესხურ-ჯავახურში, მნიშვნელოვანი ადგილი ეჭირა ნახევრად ღია სათავსს - კარაპანს, სადაც აწარმოებდნენ საოჯახო სამეურნეო საქმიანობას.
ლიტ.: გ. ჩუბინაშვილი, ქართლის დარბაზი, 1926; თ. ჩიქოვანი, ამიერკავკასიის ხალხურ საცხოვრებელ ნაგებობათა ისტორიიდან, 1967. ე.ნ.
![]() |
6.193 სახლი კალოიანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.194 სახლი კოშკური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.195 სახლი ლაზური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.196 სახლი ოდა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.197 სახლი საბძლური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.198 სახლი დარბაზული - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.199 სახლი შუა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ა. კიკვიძე, შუა სახლი რაჭა-ლეჩხუმში, 1940.
ე. ნ..
![]() |
6.200 სახლი ხულა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.201 სახმილი//სახუმილი (ძვ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.202 სახნისი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ.ჩიტაია, საქართველოს სამიწათმოქმედო სისტემა და სახვნელი იარაღები შრომები, ტ.1. 1997; თ. გ.
![]() |
6.203 სახოპავი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ქელ., 2009.
![]() |
6.204 სახრე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
გ. გ..
![]() |
6.205 საჯილდაო ქვა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.206 საჯინიბო - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.207 სევადა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
მ.ბ..
![]() |
6.208 სეილანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ვ. ზუხბაია, ქვის კულტურა საქართველოში, 1965.
ე. ნ..
![]() |
6.209 სელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.210 სელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ლ. მოლოდინი, ხალხური ზეთსახდელი იარაღები, 1963.
ე. ნ..
![]() |
6.211 სენაი//სენე (სვ. ხევს.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.212 სერი//სერა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ალ. ღლონტი, ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა, 1979
![]() |
6.213 სერი//ლიშანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
გ. გ..
![]() |
6.214 სერკვი// მუხლის ძნა (ხევს.)// ხუთულა (ფშ)//ბულული, ჩერგილი (იმერ)// მექვ (სვ). - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.215 სეფა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
გ. გ..
![]() |
6.216 სვასტიკა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.217 სვეტი ქვისა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ე. ნადირაძე, ხალხური ქვითხუროობა იმერეთში, 2001.

ე. ნ..
![]() |
6.218 სვია//სვე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ე. ნადირაძე, ქართული ლუდი, ეთნოლოგიური ძიაბანი, ტ. III, 2007.
ე.ნ..
![]() |
6.219 სვირი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.220 სვირიკე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: მსშხი, ტ. II. 1981.
![]() |
6.221 სიათა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.222 სიმი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.223 სიმქაში - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.224 სინგური - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, ქართული დამწერლობათმცოდნეობა ანუ პალეოგრაფია, 1996.
ე. ნ..
![]() |
6.225 სინი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..

![]() |
6.226 სირმა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..

2. ქვითხუროობაში ფანჯრის ჩარჩოს გრძელი ქვა, „უკარა“ ჰქვია პატარას. ჩარჩო შენდება ასეთი გათლილი ბლოკების - „სირმა“ „უკარას“ მონაცვლეობით, ხოლო შუაში ჩაიკეტება „ზანგით“.
![]() |
6.227 სირჩა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.228 სისწვენი//ზისწვენი (თუშ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ე. ნადირაძე, ქართული ლუდი, ეთნოლოგიური ძიაბანი, ტ. III, 2007.
ე. ნ..
![]() |
6.229 სიქა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.230 სიხმა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. სამსონია, ხალხური ტანსაცმელი აჭარაში, ბათუმი, 2005.
ც.ბ..
![]() |
6.231 სკამი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ლ.ბ .
![]() |
6.232 სკამი ქვისა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.233 სკარამანგი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.234 სკიპტრა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.235 სკუფია - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: С. Е. Молотков, Практическая энциклопедия правословного христианина. С. Пб. 2001.
ხ. ც..
![]() |
6.236 სოინარი//ლარჭემი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.237 სოლი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.238 სოხანე - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.239 სოხასტერი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.240 სპონდიო//სპონტიკი (იმერ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.241 სტელა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე. ნ..
![]() |
6.242 სტემა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ივ. ჯავახიშვილი, მქემკი, 1964.

ე. ნ..
![]() |
6.243 სტვირი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.244 სუა (სამეგრ.) - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ი. ნანობაშვილი, ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, 1973.
ნ. ჯ..
![]() |
6.245 სუდარა//საშიშო//სულის ტალავარი//სამარხი ტალავარი//სასუდრე ტანსაცმელი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: ს. მაკალათია, ხევსურეთი, 1935. ც. ბეზარაშვილი, ქალის სამოსელი აღმოსავლეთ
![]() |
6.246 სუზანი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.247 სუთი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
![]() |
6.248 სუიფი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. ჩიქოვანი, სასოფლო მოედნები, მაცნე №1, 1983. რ. გუჯეჯიანი, ქართველ მთიელთა მენტალობის ისტორიიდან. 2008.
ე. ნ..
![]() |
6.249 სულგუნი - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ლიტ.: გ. გოცირიძე, კვების ხალხური კულტურა და სუფრის ტრადიციები საქართველოში. 2007.
ე. ნ..
![]() |
6.250 სურა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |

ც. კ..
![]() |
6.251 სუფრა - ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი |
▲ზევით დაბრუნება |
ე.ნ..