იხილეთ წყარო გვერდისთვის ნიჟარაძე ზურაბ

[[ფაილი:Zurab niJaraZe.png|thumb|150px|ზურაბ ნიჟარაძე]]
'''ზურაბ ნიჟარაძე''' – (დ. 4 დეკემბერი, 1928, [[თბილისი]], [[საქართველო]] — გ. 25 ივნისი, 2021), [[ქართველები|ქართველი]] ფერმწერი, საქართველოს სახალხო მხატვარი, თბილისის სამხატვრო აკადემიის რექტორი (1982-1987), საერთაშორისო გამოფენების მონაწილე და პრიზიორი, „საპატიო ნიშნის“ ორდენის და შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალერი, [[შოთა რუსთაველის სახელობის პრემია|შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის]] [[ლაურეატი]] (1985).

დაიბადა 1928 წლის 4 დეკემბერს თბილისში, საშუალო განათლების მიღების შემდეგ 1949 წელს შევიდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში [[დაზგური ფერწერა|დაზგური ფერწერის]] ფაკულტეტზე, რომელიც 1955 წელს დაამთავრა.

1958 წელს გახდა სსრ კავშირის მხატვართა კავშირის წევრი;<br />
1960-1965 წლებში მუშაობდა პედაგოგად აკადემიაში;<br />
1982-1987 წლებში იყო სამხატვრო აკადემიის რექტორი;

1955 წლიდან ეწეოდა ნაყოფიერ შემოქმედებით მუშაობას. სისტემატურად მონაწილეობდა საკავშირო თუ მსოფლიოს სხვა ქვეყანაში მოწყობილ გამოფენებში: ბულგარეთში (1975), [[რუმინეთი|რუმინეთში]] (1975), [[შვედეთი]] (1976), [[საბერძნეთი|საბერძნეთში]] (1977), [[ავსტრია]]ში (1978), [[იტალია]]ში (1979); მონაწილეობდა  ჯგუფურ გამოფენებში: მოსკოვში (თ. მირზაშვილთან და დ. ერისთავთან ერთად, 1966), [[ბელგია]]ში, ავსტრიასა და [[გერმანია]]ში (დ. ნოდიასთან, ი. ოჩიაურთან და ლ. ცუცქირიძესთან ერთად, 1975), ვენაში (ე. კალანდაძესთან, თ. მირზაშვილთან და რ. ფეტვიაშვილთან ერთად, 1988) და სხვ.

ცალკე აღნიშვნის ღირსია პერსონალური გამოფენები: 1981 წელს — თბილისსა და მოსკოვში, 1982 წელს ― ვენასა და პრაღაში, 1992 წელს — ხელახლა მოსკოვში, 1987 წელს — ზაარბრიუკენში, 1994 წელს — პარიზსა და ბერგჰაინში, 1995 წელს — კვლავ გერმანიაში (ვესელინგი). ყველგან, შინ თუ გარეთ, პერსონალური გამოფენები დიდ ინტერესს იწვევდა.

წარმატებით იმუშავა ზურაბ ნიჟარაძემ თეატრალური მხატვრობის დარგში. სხვადასხვა დროს მხატვრულად გააფორმა [[ოთარ თაქთაქიშვილი]]ს [[ოპერა]] „პირველი სიყვარული“ [[თბილისის ზ. ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრი|ოპერისა და ბალეტის თბილისის თეატრსა]] და ტარას შევჩენკოს სახელობის ოპერისა და ბალეტის კიევის თეატრში (1982,1983), მასვე ეკუთვნის [[შტრაუსი რიხარდ|რიხარდ შტრაუსი]]ს ოპერა „სალომეას“ და [[ვივალდი ანტონიო|ვივალდი]]ს მუსიკაზე დადგმული [[ბალეტი]]ს „წელიწადის დრონის“ [[სცენოგრაფია]] თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში.

აღსანიშნავია მხატვრის ნაყოფიერი მუშაობა წიგნის გრაფიკაში: [[შექსპირი უილიამ|შექსპირი]]ს „ჰენრიხ VI“ (1977), რაბლეს „გარგანტუა და პანტაგრუელი“ (1979) და სხვ.

მხატვრისათვის გამორჩეულად საყვარელი ტილოებია: „ჩიტების გამყიდველი“ (1968), „ქალი თუთიყუშით“ (1974), „დილა“ (1980), „შიშველი ფიგურა“ (1995); პორტრეტული ჟანრიდან თავად შემოქმედი გამოყოფს რამდენიმე პორტრეტს: ანა ნიჟარაძისას (1981), ლელა პატარიძისას (1982), ნინო ნიჟარაძისას (1981), ოთარ იოსელიანისას (1978); საეტაპო ნამუშევრად მიაჩნია 1982-1994 წლებში შესრულებული კედლის ფერწერა რიტუალების სასახლეში.

1985 წელს, ბოლო წლებში შექმნილი მხატვრული ტილოებისათვის, ზურაბ ნიჟარაძეს შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია მიენიჭა.

2013 წლის, ზურაბ ნიჟარაძეს ხელოვნებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის გადაეცა კულტურის სამინისტროს ჯილდო „ხელოვნების ქურუმი“.

გარდაიცვალა 2021 წლის 25 ივნისს, დასაფლავებულია ვერის სასაფლაოზე.

<gallery>
ფაილი:Gogonebi.png|„გოგოები“, ფერწერა, [[პასტელი]].
ფაილი:Qalis portreti.png|„ქალის პორტრეტი“, შეიქმნა ზეთი, შოთა კალანდაძის კინო-ლექსისთვის.
ფაილი:Kentavri.png|„კენტავრი“, ზეთი, ნამუშევარი შეიქმნა შოთა კალანდაძის კინო-ლექსისთვის. 
ფაილი:NiJaraZe angelozi.png|„ანგელოზი“,  აკვარელი, გუაში
ფაილი:Cvetaevas krebuli.png|მარინა ცვეტაევას კრებულის ილუსტრაცია, აკვარელი გუაში კალამში
</gallery>

==წყარო==
[[რუსთაველის პრემიის ლაურეატები‏‎‏‎]] 
[[კატეგორია:ქართველი მხატვრები]]
[[კატეგორია:საბჭოთა მხატვრები]]
[[კატეგორია:საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვრები]]
[[კატეგორია:სამხატვრო აკადემიის რექტორები]]
[[კატეგორია:საპატიო ნიშნის ორდენის კავალრები]]
[[კატეგორია:შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალრები]]
[[კატეგორია:რუსთაველის პრემიის ლაურეატები]]
[[კატეგორია:ნიჟრაძეები]]