ებანოიძე ზაალ

00:15, 1 მარტი 2022-ის ვერსია

ებანოიძე ზაალ – (1939), პოეტი. დაიბადა სოფელ დიმში (ბაღდათი). 1971 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1957 წელს პირველი ლექსები გამოაქვეყნა; 1973 წელს გამოიცა მისი პირველი კრებული – „ლექსები”; ავტორია პოეტური კრებულებისა: „მთვარის კელაპტარი“ (1977), „წვიმის შვილი“ (1979), „იწყება აღმართი” (1981), „ხატი მამული” (1985), „ციდან დასარეკი ზარები” (1986), „მარადიული რთველი” (1989), პოემები (1990), რჩეული (2008), „70 ლექსი” (2009); ავტორია, აგრეთვე, საბავშვო ლექსებისა; მისი პოეზია გამოირჩევა ვერსიფიკაციული თავისთავადობით და მრავალფეროვნებით.

აღარ ისმის `რაშო-რერა~... აღარ ისმის `რაშო-რერა~, – სანატრელი ხმები და გსურს საფრთხის აშორება მეტაფორულ თქმებით. ჩაძირული ცხადი ძილში მიზეზია სიზმრის არც რო _ სიურეალიზმი, არც რო _ ფუტურიზმი. იწყებ: `თუმცა~ ანდა `თურმე~ სიტყვას სმენით ირჩევ; აფსუს, რა დროს აფათურებს ხელებს სულში ნიცშე. სევდა უფრო გემატება და მძიმდება თვალი, იწვის ცაში კელაპტრებად ჩინარები ჭალის. ზოგჯერ _ მესენაკე ბერი, ზოგჯერ _ სისხლის მონა, შენსას ჭრი და შენსას მღერი, შენი ადლით ზომავ. მაგრამ, მაინც დუმხარ, სადაც დევს სასაზღვრო ზოლი და გზა გადის უფალსა და ზარატუსტრას შორის.

წყარო

ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია)