ფანჩვიძე ლევან
NPLG Wiki Dictionaries გვერდიდან
(სხვაობა ვერსიებს შორის)
მ (მომხმარებელმა Tkenchoshvili გვერდი „ფანჩვიძე ლევან“ გადაიტანა გვერდზე „ლევან ფანჩვიძე“) |
|||
| (ერთი მომხმარებლის ერთი შუალედური ვერსია არ არის ნაჩვენები.) | |||
| ხაზი 1: | ხაზი 1: | ||
| + | [[ფაილი:Levan fanchvidze.JPG|thumb|ლევან ფანჩვიძე]] | ||
'''ფანჩვიძე ლევან''' – (1964), [[ქართველები|ქართველი]] პოეტი. წარმოშობით არის ჭიათურიდან. დაამთავრა თელავის პედაგოგიური ინსტიტუტი. მუშაობდა ლიტერატორთა რესპუბლიკურ ცენტრში, შემდეგ გაზეთ „ასავალ-დასავალში“, გაზეთ „შანსის“ (1997-98 წწ) და გაზეთ „ალიონის“ (2004 წლამდე) რედაქტორად. პირველი ლექსები გამოაქვეყნა 1988 წელს ჟურნალ „ცისკრის“ დამატება „ნობათში“. არის ავტორი კრებულებისა: „ფოთოლცვენა ტერენტი გრანელის ქუჩაზე“, „თიხის მზე“ და „წვიმის სონატა“ (2014). | '''ფანჩვიძე ლევან''' – (1964), [[ქართველები|ქართველი]] პოეტი. წარმოშობით არის ჭიათურიდან. დაამთავრა თელავის პედაგოგიური ინსტიტუტი. მუშაობდა ლიტერატორთა რესპუბლიკურ ცენტრში, შემდეგ გაზეთ „ასავალ-დასავალში“, გაზეთ „შანსის“ (1997-98 წწ) და გაზეთ „ალიონის“ (2004 წლამდე) რედაქტორად. პირველი ლექსები გამოაქვეყნა 1988 წელს ჟურნალ „ცისკრის“ დამატება „ნობათში“. არის ავტორი კრებულებისა: „ფოთოლცვენა ტერენტი გრანელის ქუჩაზე“, „თიხის მზე“ და „წვიმის სონატა“ (2014). | ||
მიმდინარე ცვლილება 14:26, 14 აპრილი 2022 მდგომარეობით
ფანჩვიძე ლევან – (1964), ქართველი პოეტი. წარმოშობით არის ჭიათურიდან. დაამთავრა თელავის პედაგოგიური ინსტიტუტი. მუშაობდა ლიტერატორთა რესპუბლიკურ ცენტრში, შემდეგ გაზეთ „ასავალ-დასავალში“, გაზეთ „შანსის“ (1997-98 წწ) და გაზეთ „ალიონის“ (2004 წლამდე) რედაქტორად. პირველი ლექსები გამოაქვეყნა 1988 წელს ჟურნალ „ცისკრის“ დამატება „ნობათში“. არის ავტორი კრებულებისა: „ფოთოლცვენა ტერენტი გრანელის ქუჩაზე“, „თიხის მზე“ და „წვიმის სონატა“ (2014).
- რუსთველური სიყვარული
- რა ძლიერ შევცოდე, არ უნდა გამეშვი
- მე ვგავდი ავთანდილს,
- ცრემლებით ვიმღერე,
- მწირივით დავდივარ ყორნისფერ ღამეში
- და უკან ყვავივით მომჩხავის სიბერე.
- ძელქვებმა წუხილის ტოტები დახარეს,
- თინათინ! გეძახი მე შენი მელექსე,
- ცხრა კუბო წაიღეს მხედრებმა
- ცხრა მხარეს,
- ამაოდ გეძებდი ტანძიის ველებზე.
- მზე მთების უბეში ხელივით შეცურდა,
- ფიქრებმა მატირეს,
- დამნაცრეს, დამღალეს,
- მეც უნდა დავტოვო, წავიდე მეც უნდა,
- მეც უნდა დავკარგო სამარე ცხრა მხარეს.
- რომ მეტად ვერავინ ვერასდროს იხილოს
- თუ როგორ ვასველებ
- ცრემლებით ქვიტკირებს,
- მოწყვიტავს ქართველი
- მინდორში ღიღილოს,
- თინათინ!
- ქართველი ჩვენს გამო იტირებს.
